ଓଡ଼ିଆ ରେ ଏହି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତମ୍ର ଦିଅଯ୍ୟ ଶ୍ଲୋକଗୁଡିକୁ ଏକ ଜୋଡି ଗାଥାରେ ଏଭଳି କହିବାଯାଏ: ଉପବନର ଅନ୍ତର୍ଗତ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ଯେଉଁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ପଦପଦ୍ମର ତଳକୁ କେବଳ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ଛୁଇଁବା ସୁଯୋଗ ମିଳିଥିଲା, ତାହା ସେମାନେ ଏତେ ପବିତ୍ର ଓ ମାୟାମୟ ଅନୁଭୂତି କରିଥିଲେ, ଯେ ଏହି ପଦଧୂଳିକୁ ଛୁଇଁବା ପରେ ଅନ୍ୟ କାହାର ସମ୍ମୁଖରେ ଦୃଢ଼ତାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେବାର ଶକ୍ତି ରହିଲା ନାହିଁ। ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଯଦିଓ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ଚେଷ୍ଟରେ ନିବାସ କରିଥିଲେ, ତଥାପି ସେ ତାଙ୍କର ପଦଧୂଳି ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶା କରୁଥିଲେ। ଏହି ପଦଧୂଳି ପାଇଁ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଅନେକ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି। ଏହିପରି ଆଶା ଓ ଭକ୍ତିରେ ଗୋପୀମାନେ ମଧ୍ୟ ସେହି ପଦଧୂଳିକୁ ନିମ୍ନ ପ୍ରଣାମ କରି ସମର୍ପିତ ହେଇଥିଲେ। ଗୋପୀମାନେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବିନୟରେ ଅନୁରୋଧ କରି କହିଲେ—“ଓ ଦୁଃଖ ନାଶକ ଦୟାଳୁ, ଆମେ ଆମ ଘର ଛାଡି ତୁମ ପଦଧୂଳିକୁ ସେବା କରିବାକୁ ଆସିଛୁ। ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଳଙ୍କାର, ତୁମ ସୁନ୍ଦର ହାସି ଓ ଦୟା ଦୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ଆମର ହୃଦୟ ଜଳିଉଠିଛି, ଦୟାକରି ଆମେ ଯେପରି ତୁମ ଦାସୀ ହେଇ ସେବା କରିପାରିବା, ଏହା ଦିଅ।” ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଗୋପୀମାନେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ମୁହଁ, କିଶୋର ଚୁଲ ଦ୍ୱାରା ପରିବେଷ୍ଟିତ, ଚେହେରାରେ ଚମକୁଥିବା କୁଣ୍ଡଳ, ତାଙ୍କର ମଧୁର ଅଠି, ହସୁଥିବା ଦୃଷ୍ଟି, ଭୟ ହରଣ କରୁଥିବା ତାଙ୍କର ଦୁଇ ହାତ, ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କର ନିବାସ ତାଙ୍କର ଚେଷ୍ଟରେ ଦେଖି, ଏକମାତ୍ର ଆଶା କରୁଥିଲେ—“ଆମେ ତୁମ ଦାସୀ ହେବା ଅନୁଭୂତି ରଖିପାରିବା।” ତୁମ ମଧୁର ଶବ୍ଦ ଓ ଦିବ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ତିନି ଲୋକର କେଉଁ ନାରୀ ଆକର୍ଷିତ ହେବେ ନାହିଁ? ଏହି ଅପୂର୍ବ ରୂପ, ଯାହାକୁ ଗାୟ, ପକ୍ଷୀ, ଗଛ, ମୃଗ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦରେ ଦେଖନ୍ତି, କେଉଁଠି ମନ ଉତ୍ସାହିତ ହେବେ ନାହିଁ? ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ତୁମେ ବ୍ରଜରେ ଭୟ ଓ ଦୁଃଖ ନିବାରଣ ପାଇଁ ଉପସ୍ଥିତ ହେବା ପରି, ପ୍ରାଚୀନ ଦେବତାମାନଙ୍କର ରକ୍ଷକ ଭଗବାନ ଭଳି। ଦୁଃଖିତଙ୍କର ମିତ୍ର, ଆମ ଜଳିଉଠିଥିବା ହୃଦୟ ଓ ମୁଣ୍ଡରେ ତୁମ ପଦପଦ୍ମ ହାତ ରଖ। ଗୋପୀମାନେ ଏଭଳି ଦୟା ଭରା ଉନ୍ମୁକ୍ତ ଶବ୍ଦରେ ଅନୁରୋଧ କରିଥିଲେ, ଯାହା ଶୁଣି ଯୋଗୀମାନଙ୍କର ନାୟକ, ନିଜରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଦୟାର ହସି ଦେଇ ଗୋପୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ଦୟା ଦୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ଗୋପୀମାନେ ମୁହଁରେ ଫୁଲିଉଠିଥିବା ଆନନ୍ଦ ଦେଖି, ଅଚ୍ୟୁତ ଜସ୍ମିନ୍ ଫୁଲର ଦୁଇଟି କଳି ଭଳି ହସି ଦେଇ, ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ତାରାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଚମକୁଥିଲେ। ସେ ଶତ-ଶତ ନାରୀଙ୍କର ମଧ୍ୟରେ ଗୀତ ଗାଇ ଓ ଗୀତ ଶୁଣି, ବୈଜୟନ୍ତୀ ମାଳା ପିନ୍ଧି ଉପବନରେ ଚାଲିବା ଦ୍ୱାରା ସେ ଉପବନକୁ ଅଳଙ୍କୃତ କରିଥିଲେ। ଗୋପୀମାନେ ସହିତ ନଦୀ ତଟରେ ଶୀତଳ ବାଳୁକା ଉପରେ ଯାଇ, ମନୋହର ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ବାୟୁରେ ଖେଳିବାରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିଥିଲେ। ଉତ୍କଳିତ ହାତ, ଆଲିଙ୍ଗନ, ଖେଳା କୁସୁମ୍ବଳ, ଢିଲା ମେଖଲା, ନଖର ସ୍ପର୍ଶ, ହସି, ଦୃଷ୍ଟି, ହାସି—ଏହି ସବୁ ଦ୍ୱାରା କୃଷ୍ଣ କାମଦେବକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରି, ବ୍ରଜର ସୁନ୍ଦରୀ ମହିଳାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିଲେ। ଏଭଳି ମହାତ୍ମା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର କୃପା ପାଇଁ, ଗୋପୀମାନେ ନିଜକୁ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଭାବି ଏହି ଭୂମିରେ ସବୁଠୁ ଅଧିକ ଉତ୍ତମ ମନ୍ୟ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଏହି ଅତି ଗର୍ବ ଦେଖି, କେଶବ ଏକାଉଁସା ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ, ତାଙ୍କର ମନକୁ ଶାନ୍ତ କରି ଉପକୃତ କରିବା ପାଇଁ। ଏହି ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ ଶ୍ଲୋକରେ କହାଯାଏ—ଏହି ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ପ୍ରଥମ ଅଧ୍ୟାୟର ଉନତିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଏଠି ଶେଷ ହେଲା, ଯାହା ପରମହଂସମାନେ ପାଇଁ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତମ୍ର ଶାସ୍ତ୍ର। ଏହା ପରେ କଥା ଆସେ, “ମୁଁ ଏହି ସର୍ବୋତ୍ତମ ପୁରୁଷ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିଛି, ଯେଉଁଠି ମଧୁମକ୍ଷୀ ଭଳି ବେଦର ତତ୍ତ୍ୱ ନିକ୍ଷିପ୍ତ କରି ନିଜ ଦାସମାନେ ପାଇଁ ଜ୍ଞାନ ଓ ଅନୁଭୂତିର ନେକ୍ତର ଦେଇଥିଲେ, ଏହି ସଂସାରର ଭୟ ନିବାରଣ କରିବା ପାଇଁ। ହରି ସମସ୍ତ ଜୀବମାନଙ୍କର ଆତ୍ମା, ପ୍ରକୃତିର ନାଥ, ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମ ଏହି ଜଗତର ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ନିରାପତ୍ତି ଦେଇଥାଏ। ସେହି ଏକାମାତ୍ର ପ୍ରିୟ ଆତ୍ମା, ଯାହାଠାରୁ କିଛି ଭୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ନାହିଁ; ଏହି ଜ୍ଞାନ ଯେଉଁଠି ଅଛି, ସେହି ଜ୍ଞାନୀ ଶିକ୍ଷକ, ହରି ନିଜେ। ନାରଦ କହିଲେ—“ଓ ଉତ୍ତମ ପୁରୁଷ, ତୁମ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଏପରି ଦିଆଯାଇଛି; ଏବେ ମୁଁ ଏହି ଗୁପ୍ତ ଓ ନିଶ୍ଚିତ ତତ୍ତ୍ୱ କଥା କହୁଛି, ଆଗ୍ରହ ରେ ଶୁଣ। ଏକ ଛୋଟ ଜୀବ, ନିର୍ମଳ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆଶ୍ରୟ ନିବାସ କରି, ଛଉ ଟାଙ୍କର ଶବ୍ଦରେ ଆକର୍ଷିତ ହୋଇ, ଏହି ଶବ୍ଦ ଲାଗି ଲୋଭି, ଏହି ଜୀବ ଆଗକୁ ଚାଲିଥାଏ, ଆଗରେ ତାଙ୍କୁ ଭୟନକ ଭେଡ଼ାମାନେ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି, ପଛରେ ଏକ ମୃଗ ଶିକାରିର ତୀରରେ ଆହତ ହୋଇ ତାଙ୍କ ପଛରେ ଆସୁଛି। ଏହାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି—ସାଧୁ ନାରୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆଶ୍ରମର ଆଶ୍ରୟ ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧ ଭଳି ଅତି ଅଲ୍ପ। ଅନିତ୍ୟ ଭୋଗ ଆଶାରେ, ମନ ଦ୍ୱାରା ଏକତ୍ର ହୋଇ ମିଳନରେ ଲିନ ହେଇଯାଏ। ଛଉ ଟାଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଭଳି, ନାରୀମାନେର ମନୋହର ଶବ୍ଦ କାନକୁ ଆକର୍ଷିତ କରେ। ଆଗରେ ଭେଡ଼ାମାନେ ଭଳି, କାଳ ଦିନ-ରାତି ଜୀବନକୁ ଚୁସି ନିଅନ୍ତି, ଏହି ଭୋଗ ମଧ୍ୟରେ ଅନୁଭୂତି ହେଉନାହିଁ। ପଛରେ ଦୃଶ୍ୟ ନାହିଁ, ଶିକାରି—ମୃତ୍ୟୁ—ତୀର ଦେଇ ହୃଦୟକୁ ଆହତ କରିଥାଏ। ରାଜା, ଏହି ଆତ୍ମାକୁ ଦେଖିବା ଆବଶ୍ୟକ। ତେଣୁ, ମୃଗର ଚରିତ୍ର ଦେଖି ନିଜର ମନକୁ ହୃଦୟରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ, ରଥୀ ଭଳି ରଥର ରଶି ଧରିବାରେ। ନାରୀ ଓ ଗୋପୀମାନେର ଗୀତ ଛାଡି, ଅନ୍ୟ-ଅନ୍ୟ ଚରଣରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ହଂସ ଭଳି ଆଶ୍ରୟ ନେଇ, ଆତ୍ମସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଦୀରେ-ଦୀରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ହେବା ଆବଶ୍ୟକ। ରାଜା କହିଲେ—“ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁଁ ଭଗବାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ଚିନ୍ତନ କରିଛି। ଶିକ୍ଷକମାନେ ଏହି ଜ୍ଞାନ ଜାଣିଲେ ମଧ୍ୟ କାହିଁକି ଏହା ବ୍ୟଖ୍ୟା କରନ୍ତି ନାହିଁ?” “ମୋର ବଡ଼ ସନ୍ଦେହ ତୁମ କଥା ଦ୍ୱାରା ଦୂର ହୋଇଛି। ଦ୍ରଷ୍ଟି ଅସମର୍ଥ ହେଉଥିବା ସ୍ଥାନରେ ମୁନିମାନେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟୋନ୍ୟ ହୋଇଯାନ୍ତି।