ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଗୋପୀମାନେଙ୍କୁ ଦେଖି ସ୍ନେହଭରା ସ୍ୱରରେ କହିଲେ, “ଓ ଭାଗ୍ୟଶାଳି ଗୋପୀମାନେ! ତୁମମାନେ ଆସିଛ, ମୁଁ କଣ କରି ତୁମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିପାରିବି? ଭୃଜରେ ସବୁ ଠିକ୍ ଅଛି କି? ଏଠାକୁ ଆସିବାର କାରଣ କ’ଣ, ମୋତେ କହିଦିଅ।” ତାପରେ, କୃଷ୍ଣ ଗମ୍ଭୀର ଧ୍ୱନିରେ କହିଲେ, “ଏଇ ରାତି ଭୟାନକ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଚାଲିଏ। ଓ ସୁକୁମାରୀ ଗୋପୀମାନେ, ତୁମେ ଏଠାରେ ରୁହିବାଠିକ ନୁହେଁ, ଭୃଜକୁ ଫେରିଯାଅ। ତୁମ ମା, ବାପା, ପୁଅ, ଭାଇ ଓ ସ୍ୱାମୀମାନେ ତୁମକୁ ଖୋଜୁଛନ୍ତି, ତୁମେ ନ ମିଳିବାରୁ ସେମାନେ ଚିନ୍ତାରେ ଅଛନ୍ତି। ତୁମେ ଏଠି ଅନେକ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ବନ, ଚନ୍ଦ୍ରମାର ଆଲୋକରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିବା ଯମୁନା ଓ ତାହାର ପ୍ରବାହ ମଧୁର ବାତାସ ଦେଖିଛ। ଏବେ ଅପେକ୍ଷା କରନ୍ତୁ ନାହିଁ—ଘରକୁ ଫେରିଯାଅ, ତୁମ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ସେବା କର, ଶିଶୁ ଓ ବଛାମାନେ କାନ୍ଦୁଛନ୍ତି—ତାଙ୍କୁ ଦୁଧ ଦିଅ, ମେଳ କର। କିମ୍ବା, ହେତୁ ହେଉଛି ତୁମ ସ୍ନେହ ଦ୍ୱାରା ଆକର୍ଷିତ ହୋଇ ଏଠାକୁ ଆସିଛ, ଏହା ସ୍ୱାଭାବିକ; ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ମୋତେ ଆକର୍ଷିତ ହୁଏ। କିନ୍ତୁ ନାରୀମାନେ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧର୍ମ ହେଉଛି ସ୍ୱାମୀ, ପ୍ରଜା, ବନ୍ଧୁବନ୍ଧବ ଓ ଶିଶୁମାନେଙ୍କୁ ସେବା କରିବା। ସ୍ୱାମୀ ଦୁର୍ଗୁଣି, ଅପୂର୍ଣ୍ଣ, ବୃଦ୍ଧ, ମୂଢ, ରୋଗୀ କିମ୍ବା ଦରିଦ୍ର ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁନାରୀ ନିଜ ଧର୍ମ ଚାହେ, ସେ କେବେ ତାଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରୀ ପାଇଁ ସ୍ୱାମୀ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷ ସହିତ ସଂଗ ହେଉଛି କେବଳ ଅପମାନ, ଦୁଃଖ, ଭୟ ଏବଂ ନିନ୍ଦାର କାରଣ। ମୋତେ ଶୁଣିବା, ଦେଖିବା, ଧ୍ୟାନ କିମ୍ବା କୀର୍ତନ କରିବା ଦ୍ୱାରା ଭକ୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, କିନ୍ତୁ ଶାରୀରିକ ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ। ଏହିଠାରୁ ଘରକୁ ଫେରିଯାଅ।” ଗୋପୀମାନେ ଏହି କଠୋର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ନିରାଶ ଓ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ସେମାନଙ୍କର ଆଶା ଭଙ୍ଗ ହୋଇଗଲା, ଚିନ୍ତା ଓ ବିଷାଦରେ ଡୁବିଗଲେ। ସେମାନେ ନିଜ ମୁହଁ ପୁଛିଲେ, ଶୁଷ୍କ ଅଠି ଶ୍ୱାସରେ ଶୋଷିଯାଇଥିଲା, ପାଦ ଦ୍ୱାରା ମାଟିରେ ଚିହ୍ନ ଆକିଲେ, ଅଳଙ୍କାର ରଙ୍ଗରେ ମିଶିଥିବା ଅଶ୍ରୁ ଚାତିରେ ପଡ଼ିଥିଲା। ସେମାନେ ନିରବ ହୋଇ ଦଃଖରେ ଝୁକିଥିଲେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଅନ୍ତର ଦେଇ ଚାହୁଁଥିଲେ, ନିଜ ଆଖିରୁ ଅଶ୍ରୁ ପୁଞ୍ଜ ପୁଞ୍ଜ ପୁଞ୍ଜି ନେଇ, କଣ୍ଠ ଅଟକି ଯାଇଥିଲା, ଏହି ଭାବରେ କିଛି କହିଲେ। ଗୋପୀମାନେ କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ଏପରି କଠୋର କଥା କହିବେ ନାହିଁ! ଏହା ଆପଣଙ୍କୁ ଶୋଭା ଦିଏ ନାହିଁ। ଆମେ ସବୁକିଛି ଛାଡ଼ି ଆପଣଙ୍କ ଚରଣକୁ ଆସିଛୁ। ଦୟା କରି ଆମକୁ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଯେପରି ମୁକ୍ତି ଚାହିଁଥିବାଙ୍କୁ ପରମେଶ୍ୱର କେବେ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ଆପଣ ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀ, ନାରୀଙ୍କ ଦାୟିତ୍ୱ ସ୍ୱାମୀ, ପୁଅ, ବନ୍ଧୁ ଓ ପରିବାରକୁ ସେବା କରିବା ବୋଲି କହିଛନ୍ତି, ଏହା ଠିକ୍। କିନ୍ତୁ ଆପଣ ଧର୍ମର ଗୁରୁ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ପ୍ରିୟ, ଆତ୍ମା ଓ ବନ୍ଧୁ। ଯେଉଁମାନେ ଜ୍ଞାନୀ, ସେମାନେ ନିଜ ସ୍ନେହ ସଦା ଆପଣଙ୍କୁ ଦିଅନ୍ତି। ସ୍ୱାମୀ, ପୁଅ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଦୁଃଖ ଦେଇଥିଲେ କ’ଣ ଉପକାର? ଏହିପରି ଲୋଟସ୍ ନୟନ, ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଅନେକ ଦିନ ଧରି ଆଶା କରିଛୁ, ଦୟା କରି ଆମ ଆଶା ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଆପଣ ଆମ ମନ ଚୁରି ନେଇଛନ୍ତି, ଏହି ମନ ଆଉ ଘରକୁ ଫେରେ ନାହିଁ, ହାତ କାମ କରେ ନାହିଁ, ପାଦ ଆପଣଙ୍କ ପାଦ ଛାଡ଼ି ଚାଲେ ନାହିଁ। ଏପରି ସ୍ଥିତିରେ ଆମେ କିପରି ଭୃଜକୁ ଯିବା? ଆମେ କ’ଣ କରିପାରିବା? “ହେ ପ୍ରିୟ, ଆପଣଙ୍କ ମଧୁର ହାସି, ଦୃଷ୍ଟି ଓ ଗୀତର ଅମୃତରେ ଆମକୁ ସିଞ୍ଚନ କରନ୍ତୁ, ନାହିଁଲେ ବିୟୋଗ ଅଗ୍ନିରେ ପୁଡ଼ି ଆମେ ଧ୍ୟାନରେ ଆପଣଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ପହଞ୍ଚିବା, ଏହି ଦେହ ଛାଡ଼ିବା। ହେ କମଳନୟନ, ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ପାଦ ପ୍ରସ୍ପର୍ଶ କରିଥିବା ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଠାରୁ ଆଉ କାହାକୁ ଦେଖିପାରିନାହିଁ, ଏପରି ଆପଣଙ୍କ ମାୟାରେ ପଡ଼ିଛୁ। ଲକ୍ଷ୍ମୀ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କ ଚରଣ ଧୂଳି ପାଇଁ ଆଶା କରିଥିଲେ, ଚେଷ୍ଟ ଉପରେ ବସିଥିଲେ ମଧ୍ୟ। ଆପଣଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି। ଆମେ ମଧ୍ୟ ସେଇ ଚରଣଧୂଳିରେ ଶରଣ ନେଇଛୁ। “ସେଇଠାରୁ, ହେ ଦୁଃଖ ଭଞ୍ଜନ, ଆମେ ନିଜ ଘର ଛାଡ଼ି ଆପଣଙ୍କ ପାଦ ସେବା ପାଇଁ ଆସିଛୁ। ହେ ପୁରୁଷ ଶିରୋମଣି, ଆମ ହୃଦୟ ଆପଣଙ୍କ ହାସି ଓ ଦୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ତୀବ୍ର ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଜଳିଯାଉଛି—ଆମକୁ ନିଜ ଦାସୀ ଭାବେ ସେବା ଦିଅନ୍ତୁ। ଆପଣଙ୍କ ମୁହଁର ଚୁଲି, ଗଳାର କୁଣ୍ଡଳ ଚମକ, ଅମୃତ ତୁଳ୍ୟ ଅଠି, ହାସି, କରୁଣା ଦୃଷ୍ଟି, ଭୟହର କର, ଚେଷ୍ଟରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଅସ୍ଥାନ—ଏହି ସବୁ ଦେଖି ଆମେ କେବଳ ଆପଣଙ୍କ ସେବା କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ। ତିନି ଲୋକର କେଉଁ ନାରୀ ଆପଣଙ୍କ ମଧୁର ବାଣୀ ଓ ଦିବ୍ୟ କ୍ରୀଡ଼ାରେ ଆକର୍ଷିତ ହେଉନଥିବେ? ଆପଣଙ୍କ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି ଗାଈ, ପକ୍ଷୀ, ଗଛ, ମୃଗ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦିତ, ତେଣୁ କିଏ ଆନ୍ଦୋଳିତ ହେଉନଥିବେ? ନିଶ୍ଚୟ ଆପଣ ଭୃଜରେ ଭୟ ଓ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ଅବତରଣ କରିଛନ୍ତି, ଯେପରି ପ୍ରାଚୀନ ପ୍ରଭୁ ଦେବମାନେଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ହେ ଦୁଃଖିତଙ୍କ ବନ୍ଧୁ, ଆମ ଜଳିଥିବା ଚାତି ଓ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଆପଣଙ୍କ କମଳ ହସ୍ତ ରଖନ୍ତୁ।” ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ, ଗୋପୀମାନେର ଦୁଃଖ ଭରା କଥା ଶୁଣି, ଯୋଗୀଶ୍ୱର କୃଷ୍ଣ ନିଜେ ସ୍ୱୟଂ ଆତ୍ମରାମ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସ୍ନେହ ଭରା ହାସି ଦେଇ ଗୋପୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ ପ୍ରଦାନ କଲେ। ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ଗୋପୀମାନେ ମୁହଁ ଖିଲିଉଠିଲା, ଏଉଁ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଚ୍ୟୁତ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ତାରାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅତି ଶୋଭା ପାଇଲେ। ଶତାଧିକ ନାରୀ ମଧ୍ୟରେ ଏକାଏକି ଗୀତ ଗାଇ, ତାଙ୍କୁ ଗାଇ ଶୁଣି, ବୈଜୟନ୍ତୀ ମାଳା ପିନ୍ଧି, କୃଷ୍ଣ ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟରେ ବିହାର କଲେ। ଗୋପୀମାନେ ସହିତ ଯମୁନା ତଟରେ, ଶୀତଳ ବାଳୁକା ଉପରେ, କମଳ ଗନ୍ଧ ମିଶିଥିବା ମୃଦୁ ବାତାସରେ ଆନନ୍ଦ କରିଲେ। ଆଲିଙ୍ଗନ, ଖେଳ, ଶିଥିଳ କଟିବନ୍ଧ, ନଖ ସ୍ପର୍ଶ, ହାସି, ଚାହାଣି, ମଧୁର ହାସ୍ୟ ଦ୍ୱାରା କୃଷ୍ଣ ଗୋପୀମାନେଙ୍କ ହୃଦୟରେ ମନମଥନ ଉଦ୍ବୋଧିତ କରିଦେଲେ। ଏପରି ଭାଗ୍ୟ ପାଇଁ ଗୋପୀମାନେ ନିଜକୁ ପୃଥିବୀରେ ସବୁଠାରୁ ଧନ୍ୟ ଭାବିଲେ।