ହେ ରାଜା, ଲୋକଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ, ଅବିନାଶୀ, ଅପରିମାପ୍ତ, ଗୁଣମାନ୍ୟତାରୁ ପରେ ଥିବା, କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତ ଗୁଣର ଆତ୍ମା ହେଉଥିବା ପରମେଶ୍ୱର ସ୍ୱୟଂ ଜଗତରେ ପ୍ରକଟ ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ନିରନ୍ତର ହରିଙ୍କୁ ଅନୁରାଗ, କ୍ରୋଧ, ଭୟ, ସ୍ନେହ, ଏକତା କିମ୍ବା ମିତ୍ରତାରେ ଆପଣଙ୍କୁ ନିମ୍ନିକିରେ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ହରିରେ ଲିନ ହୋଇଯାନ୍ତି। ଏହି କଥାରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ, କ୍ରଷ୍ଣ, ଯୋଗୀମାନଙ୍କର ଅଜନ୍ମ ନାୟକ, ସେମାନଙ୍କୁ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାନ୍ତି। ଏପରେ, ବ୍ରଜର ଜନନୀମାନେ ଯେତେବେଳେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବକ୍ତା ହୋଇ ସୁନ୍ଦର ଶବ୍ଦରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ କରିଲେ। ଭଗବାନ କହିଲେ, “ଓ ସଉଭାଗ୍ୟଶାଳି ଗୋପୀମାନେ, ଆପଣମାନେ କେମିତି ଅଛନ୍ତି? ବ୍ରଜରେ ସବୁ ଠିକ୍ ଅଛି କି? ଆପଣମାନେ ଏଠାକୁ କାହିଁକି ଆସିଛନ୍ତି, କୃପା କରି କହନ୍ତୁ। ଏହି ରାତି ବହୁତ ଭୟଜନକ, ଅନେକ ଉଗ୍ର ପ୍ରାଣୀ ଏଠାରେ ଚଳାପାଇଁ, ଏହି ଶୋଭାମୟ ରାତିରେ ଆପଣମାନେ ଏଠାରେ ରହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଦୟାକରି ବ୍ରଜକୁ ଫେରିଯାନ୍ତୁ।" "ଆପଣମାନଙ୍କର ମା, ବାପା, ପୁଅ, ଭାଇ, ଏବଂ ପତିମାନେ ଆପଣମାନେ ଦେଖିବାକୁ ଖୋଜୁଛନ୍ତି, ତେଣୁ ତାଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା ଦିଅନ୍ତୁନା। ଆପଣମାନେ ଉଦ୍ବିନ୍ନ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ଜଙ୍ଗଲ, ଚନ୍ଦ୍ରର ପ୍ରଭାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଥିବା ଯମୁନା ଏବଂ ପ୍ରକୃତିର ସୁନ୍ଦର ବୃକ୍ଷମାନେ ଦେଖିଛନ୍ତି। ଏବେ ବିଳମ୍ବ କରିବେନି, ଗାଁକୁ ଫେରିଯାନ୍ତୁ, ପତିଙ୍କୁ ସେବା କରନ୍ତୁ, ଛୁଆମାନେ କାନ୍ଦୁଛନ୍ତି, ତେଣୁ ଦୟାକରି ସେମାନେକୁ ଖାଇବା ଦିଅନ୍ତୁ, ଦୁଧ ଦିଅନ୍ତୁ।" "ଅଥବା, ଆପଣମାନେ ମୋ ଉପରେ ଗଭୀର ସ୍ନେହରେ ଆକର୍ଷିତ ହୋଇ ଏଠାକୁ ଆସିଛନ୍ତି, ଏହା ସ୍ୱାଭାବିକ, କାରଣ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ମୋତେ ଆକର୍ଷିତ ହୋଇଥାନ୍ତି। ନାରୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧର୍ମ ହେଉଛି ପତିଙ୍କୁ ସେବା କରିବା, ପରିବାରକୁ ଯତ୍ନ କରିବା, ଛୁଆମାନେକୁ ପୋଷଣ କରିବା। ପତି ଦୁଷ୍ଟ, ଅଭାଗା, ବୃଦ୍ଧ, ଅସ୍ବସ୍ଥ କିମ୍ବା ଗରିବ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁ ନାରୀ ନିଜ ଲୋକ ଲାଗି ଧର୍ମ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ପତିକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।" "ଉତ୍ତମ ନାରୀମାନେ ନିଜ ପତି ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷଙ୍କ ସହିତ ସମ୍ପର୍କ କରିଲେ ସ୍ୱର୍ଗ ମିଳେନି, କେବଳ ଅପମାନ, ଦୁଃଖ, ଭୟ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଠାରେ ନିନ୍ଦା ମିଳେ। ଶୁଣିବା, ଦେଖିବା, ଧ୍ୟାନ କରିବା କିମ୍ବା ମୋ ଉପରେ ଗୀତ ଗାଇବା ଦ୍ୱାରା ଭକ୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଶରୀରିକ ସମ୍ପର୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହିପରି ଭକ୍ତି ନିଶ୍ଚିତ ହୁଏନି, ତେଣୁ ଆପଣମାନେ ଘରକୁ ଫେରିଯାନ୍ତୁ।" ଶୁକଦେବ କହିଲେ, ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କର ଏହି କଠୋର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଗୋପୀମାନେ ଅପେକ୍ଷାର ଭାଙ୍ଗି ଦୁଃଖରେ ଭରିଗଲେ, ଅତି ଆତଙ୍କିତ ହେଲେ। ସେମାନେ ନିଜ ମୁହଁ ପୁଖିଲେ, ଶୁଷ୍କ ଅଠି ଦୀର୍ଘ ନିଶ୍ୱାସରେ ଫିକା ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଭୂମିରେ ଚାଲିଲେ, ଅଂଗ ଲାଲ ଅଳଙ୍କାରରେ ଅଶୁ ଲାଗିଥିଲା, ସେମାନେ ଚୁପ୍ଚାପ ଦଃଖରେ ଭାରିତ ହୋଇ, କୃଷ୍ଣ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିବା, ନିଜ ନୟନର ଅଶୁ ପୁଖି, କଣ୍ଠ ଭରି ଅଳ୍ପ କଥା କହିଲେ। ଗୋପୀମାନେ କହିଲେ, “ହେ ମଧୁର କୃଷ୍ଣ, ଏପରି କଠୋର କଥା କହିବେନି! ଆମେ ସମସ୍ତ କିଛି ତ୍ୟାଗ କରି ଆପଣଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମ ଆସିଛୁ। ଭକ୍ତମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଆପଣ କଠୋରତାରେ ତ୍ୟାଗ କରିବେନି, ଯେପରି ମୁକ୍ତି ଚାହିଁଥିବା ପ୍ରାଣୀକୁ ମଧ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତିନି।" "ଆପଣ ଧର୍ମର ଜ୍ଞାତା ହେବା ଦ୍ୱାରା, ନାରୀମାନେ ଘର, ପତି, ପରିବାର ଲାଗି ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ୍, ଏହା ଠିକ୍। କିନ୍ତୁ ଆପଣ, ଧର୍ମର ଶିକ୍ଷକ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ପ୍ରିୟତମ, ଆତ୍ମା ଏବଂ ମିତ୍ର।" "ଜ୍ଞାନୀମାନେ ନିଜ ଭଲ ପାଇବା ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଇଥାନ୍ତି, ପତି, ପୁଅ ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ଦୁଃଖ ଦେଇଥିବା, ତେଣୁ ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଦୟା କରିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛୁ, ଆମର ଆଶା ଭଙ୍ଗ କରିବେନି, ହେ ପଦ୍ମନୟନ।" "ଆପଣ ଆମ ମନକୁ ହରିନେଇଛନ୍ତି, ଏହା ଆମେ ଘରକୁ ଫେରିପାରିବାନି, ନିଜ କାମ କରିପାରିବାନି, ଆମ ପାଦ ଆପଣଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରୁ ଅଟୁଟ ଅଛି, ତେଣୁ ଆମେ କିପରି ବ୍ରଜକୁ ଫେରିବା, କିମ୍ବା କଣ କରିବା?" "ହେ ପ୍ରିୟ, ଆପଣଙ୍କ ଠଠଠା ହସ, ଦୃଷ୍ଟି, ମଧୁର ଗୀତର ଅମୃତ ଦେଇ ଆମେ ମନ ଶାନ୍ତ କରନ୍ତୁ। ନହେଲେ, ଆପଣଙ୍କୁ ଭାବଧ୍ୟାନରେ ଦେଖି ଆମେ ଏହି ଶରୀର ଛାଡ଼ି ଆପଣଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମକୁ ପହଞ୍ଚିବା।" "ପଦ୍ମନୟନ, ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମକୁ ଛୁଇଥିବା ମୁହୂର୍ତ୍ତରୁ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ମଧ୍ୟ ଏହି ଅନୁଭୂତି ପାଇପାରିନଥିଲେ, ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଏତେ ଆକର୍ଷିତ ହୋଇଛୁ।" "ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଆପଣଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମର ଧୂଳି ଚାହିଲେ, ଆପଣଙ୍କ ଛାତିରେ ଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ତାଙ୍କ ସେବକମାନେ ତାଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲେ, ତିନି ଆପଣଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି। ଆମେ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମର ଧୂଳିକୁ ନିବେଦନ କରୁଛୁ।" "ତେଣୁ ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଦୟା କରିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛୁ, ଦୁଃଖ ନାଶକ, ଆମେ ଘର ତ୍ୟାଗ କରି ଆପଣଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ସେବା କରିବାକୁ ଆସିଛୁ। ଆପଣଙ୍କ ହସ, ଦୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ଆମ ହୃଦୟ ଦହୁଛି, ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ସେବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।" "ଆପଣଙ୍କ ମୁହଁରେ ଚୁଲ ଲଗିଛି, କଣ ଅଳଙ୍କାର ଚେହେରାରେ ଚମକି ରହିଛି, ଠଠଠା ହସ, ଆପଣଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି, ଆପଣଙ୍କ ଆଂଶ, ଆପଣଙ୍କ ଛାତି ଲକ୍ଷ୍ମୀର ନିବାସ—ଏହି ସବୁ ଦେଖି ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ସେବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।" "ତିନି ଲୋକରେ କେଉଁ ନାରୀ ଆପଣଙ୍କ ମଧୁର ଶବ୍ଦ, ଦିବ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆକର୍ଷିତ ହେବେନି? ଆପଣଙ୍କ ରୂପ ଦେଖି ଗାଈ, ପକ୍ଷୀ, ବୃକ୍ଷ, ମୃଗ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛନ୍ତି, ତେଣୁ କିଏ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖି ଆକର୍ଷିତ ହେବେନି?" "ଏହିପରି ଆପଣ ବ୍ରଜକୁ ଭୟ ଏବଂ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି, ପ୍ରାଚୀନ ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରତିରକ୍ଷକ ପରି। ଦୟାକରି ଆପଣଙ୍କ ପଦ୍ମହସ୍ତ ଆମ ଦହୁଥିବା ହୃଦୟ ଓ ମୁଣ୍ଡରେ ରଖନ୍ତୁ।" ଶୁକଦେବ କହିଲେ, ଗୋପୀମାନଙ୍କ ଦୁଃଖିତ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ନାୟକ, ନିଜେ ସ୍ୱୟଂ ନିରାସ୍କତ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ମାନ୍ୟତାରେ ହସିଲେ ଏବଂ ଗୋପୀମାନେ ଉପରେ ଆନନ୍ଦ ପାଇଲେ।