ବ୍ରଜର ଗୋପୀମାନେ ଯେତେବେଳେ ପରମ ପ୍ରେମ ଭାବରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହ ଏକତା ଅନୁଭବ କଲେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଦେହର ତ୍ରିଗୁଣ ମୟ ବନ୍ଧନକୁ ସର୍ବଥା ଛାଡ଼ିଦେଲେ; ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାଶ ବିନାଶ ହେଇଗଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ରାଜା ପରୀକ୍ଷିତ୍ ଜିଜ୍ଞାସା କଲେ: “ହେ ମୁନିବର, ବ୍ରଜର ନାରୀମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ପ୍ରେମିକା ଭାବରେ ଜାଣିଥିଲେ, ବ୍ରହ୍ମ ଭାବରେ ନୁହେଁ; ତେବେ ତାଙ୍କ ମନ ଗୁଣମୟ ବିଷୟରେ ଲାଗିଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ କିପରି ସେମାନେ ଗୁଣର ଧାରା ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ?” ଶୁକଦେବ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: “ଏହି ଉତ୍ତର ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ଦେଇଛି—ଯେପରିକି ଦୁଷ୍ଟ ଶିଶୁପାଳ ମଧ୍ୟ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦ୍ୱେଷ କରି ମୁକ୍ତି ପାଇଥିଲେ; ଯଦି ଦ୍ୱେଷୀ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତି ପାଇପାରେ, ତେବେ ଯେଉଁମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରନ୍ତି, ସେମାନେ କିପରି ଅଧିକ ମୁକ୍ତି ପାଇବେ ନାହିଁ? ମହାରାଜ, ଲୋକଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଏହି ଅବିନାଶୀ, ଅପରିମିତ, ଗୁଣରୁ ପରେ, କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତ ଗୁଣର ଆତ୍ମା—ସେହି ପରମେଶ୍ୱର ନିଜେ ଅବତରଣ କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଚିରକାଳ ଇଚ୍ଛା, କ୍ରୋଧ, ଭୟ, ପ୍ରେମ, ଏକତା କିମ୍ବା ସଖ୍ୟତା ଦ୍ୱାରା ଭାବିଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ତାଙ୍କରେ ଏକାତ୍ମ ହୋଇଯାନ୍ତି। ଏହିଥିରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ, କାରଣ ଏହି ପ୍ରକାର ମୁକ୍ତି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ, ସମସ୍ତ ଯୋଗୀମାନଙ୍କର ନାଥଙ୍କୁ, ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଏ।" ଏହିଭଳି ଚିନ୍ତା କରି ଗୋପୀମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ। ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ, ଯେଉଁଠାରେ ନାରୀମାନେ ଆସିଥିଲେ, ସେଠି ମଧୁର କଥାରେ ସେମାନଙ୍କୁ ମୋହିତ କଲେ। ସେ ହସି କହିଲେ, “ହେ ସଉଭାଗ୍ୟଶାଳି ଗୋପୀମାନେ, ତୁମେ କେମିତି ଆସିଛ? ବ୍ରଜରେ ସବୁ ଭଲ ତ? କହ, ତୁମର ଆଗମନର କାରଣ କ’ଣ?” "ଏହି ରାତି ଭୟଙ୍କର, ଅନେକ ମୃଗ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ପ୍ରାଣୀ ଘୁରୁଛି; ତୁମେ ଦୟାକରି ବ୍ରଜକୁ ଫେରିଯାଅ, ଏଠି ରହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ତୁମର ମା, ବାପା, ପୁଅ, ଭାଇ, ସ୍ୱାମୀ ତୁମକୁ ଖୋଜୁଛନ୍ତି, ଦୟାକରି ତାଙ୍କୁ ଦୁଃଖ ଦିଅନି।