ମୁନିବର୍ଗମାନେ, ଏହି ଶୁକଦେବ ଗ୍ରନ୍ଥର କଥାକୁ କେବଳ ଶୁଣିବାର ମାଧ୍ୟମରେ ଯେତେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପୁଣ୍ୟ ଲଭ୍ୟ, ତାହା ହଜାର ଟି ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କିମ୍ବା ଶତ ଟି ବାଜପେୟ ଯଜ୍ଞ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହାର ଛଉଦଶ ଅଂଶ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମିଳେ ନାହିଁ । ଏହି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ଶାସ୍ତ୍ର ଯଥାଯଥ ଭାବରେ ଲୋକମାନେ ଶୁଣିନଥିଲେ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହା ଶୁଣନ୍ତି ନାହିଁ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପାପ ଏହି ଦେହରେ ରହିଥାଏ । ଗଙ୍ଗା, ଗୟା, କାଶୀ, ପୁଷ୍କର କିମ୍ବା ପ୍ରୟାଗ ମଧ୍ୟ ଏହି ଶୁକଦେବ ଗ୍ରନ୍ଥ କଥାକୁ ଶୁଣିବାର ଫଳ ସମାନ ଦେଇପାରିବେ ନାହିଁ । ଯଦି କେହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଆଶା କରନ୍ତି, ତେବେ ନିଜ ମୁଁହରେ ପ୍ରତିଦିନ ଏହି ଭାଗବତର ଅର୍ଦ୍ଧ ଶ୍ଲୋକ କିମ୍ବା ଚତୁର୍ଥାଂଶ ଶ୍ଲୋକ ମଧ୍ୟ ପଢ଼ିବା ଉଚିତ । ବେଦ, ବେଦମାତା, ପୁରୁଷସୂକ୍ତ, ତ୍ରୟୀବେଦ, ଭାଗବତ ଏବଂ ଦ୍ୱାଦଶାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର, ଦ୍ୱାଦଶ ସ୍ୱରୂପ, ପ୍ରୟାଗ, ବର୍ଷର ରୂପ ଦ୍ୱାରା କାଳ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର, କାମଧେନୁ ଗାଈ, ଦ୍ୱାଦଶୀ ତିଥି, ତୁଳସୀ, ବସନ୍ତ ଋତୁ ଓ ପରମପୁରୁଷ—ଏହି ସବୁ ମଧ୍ୟରେ ଜ୍ଞାନୀମାନେ କୌଣସି ମୂଳ ଭେଦ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ । ଯିଏ ଦିନ ଓ ରାତି ଭାଗବତ ଶାସ୍ତ୍ରକୁ ବୁଝି ବୁଝି ପଢ଼ନ୍ତି, ସେ ଅନେକ ଜନ୍ମର ସଞ୍ଚିତ ପାପକୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ନଶ୍ଟ କରିଦିଏ । ପ୍ରତିଦିନ ଅର୍ଦ୍ଧ କିମ୍ବା ଚତୁର୍ଥାଂଶ ଶ୍ଲୋକ ପଢ଼ିଲେ ମଧ୍ୟ ରାଜସୂୟ ଓ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ ସମାନ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ । ଭାଗବତ ପଢ଼ିବା, ହରି ଚିନ୍ତନ, ତୁଳସୀର ଚିରଞ୍ଜୀବୀ ପାଳନ, ଓ ଗୋସେବା—ଏମାନେ ସମାନ ଫଳଦାୟକ । ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ ଯିଏ ଭକ୍ତିସହିତ ଶୁକଦେବ ଶାସ୍ତ୍ରର କଥା ଶୁଣନ୍ତି, ଗୋବିନ୍ଦ ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ବୈକୁଣ୍ଠ ଦାନ କରନ୍ତି । ଯିଏ ଏହି ଭାଗବତକୁ ସୁନ୍ଦର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ସିଂହାସନରେ ଏକ ଭୈଷ୍ଣବକୁ ଦେଉଛନ୍ତି, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ କୃଷ୍ଣ ସାଂନିଧ୍ୟ ଲାଭ କରନ୍ତି । ଯେଉଁମାନେ ଜନ୍ମରୁ ଧୃତ ମନସ୍କ, ଏହି ଶୁକଦେବ କଥାର ଆସ୍ୱାଦ ନ କରି, ଏହି ଜନ୍ମକୁ ନିର୍ଥକ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଚଣ୍ଡାଳ କିମ୍ବା ଗଧା ପରି ଜୀବନ ଯାପନ କରନ୍ତି; ତାଙ୍କର ମାଆ ଅନାବଶ୍ୟକ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରିଛନ୍ତି । ଯିଏ ଶୁକଦେବ କଥା ଏକ ଶ୍ଲୋକ ମଧ୍ୟ ଶୁଣିନାହାନ୍ତି, ସେ ଜୀବନ୍ତ ଶବ ଭାବରେ, ପାପୀ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିପ୍ତ, ପୃଥିବୀରେ ଜଣେ ଜନ୍ତୁ ସମାନ ଭାବେ ଗଣାଯାନ୍ତି; ଦେବମଣ୍ଡଳରେ ମହାନ ଗଣମାନ୍ୟ ଏହିପରି କଥା କହନ୍ତି । ଏହି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ କଥା ବିଶ୍ୱରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ; ଏହା କୋଟି କୋଟି ଜନ୍ମର ପୁଣ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଲଭ୍ୟ । ଏହିପରି ଦୁର୍ଲଭ ଯୋଗର ଧନ ଏବଂ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ କଥାକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଶୁଣିବା ଉଚିତ; ଏହି ଶ୍ରବଣ ପାଇଁ କୌଣସି ଦିନ ନିଷେଧ ନାହିଁ—ସମସ୍ତ ସମୟରେ ଏହି କଥା ଶୁଣିବାକୁ ପ୍ରଶଂସିତ କରାଯାଇଛି । ସତ୍ୟ ଓ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ୟ ସହିତ ସମସ୍ତ ସମୟରେ ଶ୍ରବଣ କରିବା ଉଚିତ, କିନ୍ତୁ କଳିଯୁଗରେ ଅସମର୍ଥତା ଦ୍ୱାରା ଏଠିକୁ ଶୁକଦେବ ବିଶେଷ ଉପଦେଶ ଦେଇଛନ୍ତି । ମନର ନିୟମନ, ନିୟମ ଓ ଦୀକ୍ଷା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ; ଏହିପରି ଅସମ୍ଭବତା ଦେଖି ଏହି ଭାଗବତକୁ ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ ପ୍ରସ୍ତାବିତ । ଯିଏ ଶ୍ରଦ୍ଧାସହ ଦିନେ ଦିନେ ଶ୍ରବଣ କରନ୍ତି, ବିଶେଷକରି ମାଘ ମାସରେ, ସେଉଁଠି ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ ଦ୍ୱାରା ଶୁକଦେବ ଏହି ଫଳ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ । ମନ ଅଜୟ, ରୋଗ, ଆୟୁର ହ୍ରାସ ଏବଂ କଳିର ଅନେକ ଦୋଷ ଦ୍ୱାରା ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଚିତ । ତପ, ଯୋଗ, ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେନାହିଁ, ଏହି ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ ଦ୍ୱାରା ସହଜରେ ମିଳିଯାଏ । ଏହି ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ ଯଜ୍ଞ, ବ୍ରତ, ତପ ଏବଂ ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରେ । ଏହା ଯୋଗ, ଧ୍ୟାନ, ଜ୍ଞାନ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରେ; କଣ କହିବି ଏହି ମହତ୍ତ୍ୱ, ପୁନଃ ପୁନଃ ଏହା ସମସ୍ତ ଉପାୟଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ । ତେବେ, ଶୌନକ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କଥା କିପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା? ଏହି ଭାଗବତ ପୁରାଣ କିପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା ଯାହା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ଦେଉଛି ଏବଂ ଯୋଗ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମାର୍ଗ ଦେଖାଉଛି? ସୂତ କହିଲେ: ଯେତେବେଳେ କୃଷ୍ଣ ଏହି ପୃଥିବୀ ଛାଡ଼ି ନିଜ ଧାମକୁ ଯିବାକୁ ଚିନ୍ତା କରିଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ଉଦ୍ଧବ ତାଙ୍କୁ ଏହିପରି କଥା କହିଲେ: “ହେ ଗୋବିନ୍ଦ, ତୁମେ ଭକ୍ତମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି ବିଦାୟ ନେବେ; ମୋ ହୃଦୟର ଏହି ଚିନ୍ତା ଶୁଣି, ମୋତେ ଶାନ୍ତି ଦିଅ। ଏବେ ଭୟଙ୍କର କଳିଯୁଗ ଆସିଛି, ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବେ ଏବଂ ସଜ୍ଜନମାନେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ସଂଗରେ ଦୁଷ୍ଟ ହେଉଥିବେ। ପୃଥିବୀ ଭାରାକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ ଗାଈ ରୂପେ ଶରଣ ନେବ; ତୁମେ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ରକ୍ଷକ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ। ଏହିପରି ଦୁଃଖରେ ତୁମେ ଅନୁଗ୍ରହ କରି ଯାଅ ନାହିଁ; ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମେ ଗୁଣମୟ ଦେହ ଧାରଣ କରିଛ; ଯଦିଓ ତୁମେ ନିର୍ଗୁଣ ଚେତନ । ତୁମେ ନ ଥିଲେ, ଭକ୍ତମାନେ କିପରି ରହିବେ? ନିର୍ଗୁଣ ଉପାସନା କଠିନ; ଏଥିପାଇଁ କିଛି ବ୍ୟବସ୍ଥା କର।” ଉଦ୍ଧବଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ପ୍ରଭାସ ତୀରେ ହରି ଚିନ୍ତା କଲେ: “ମୋ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପାଇଁ କଣ କରିବି?” ସେ ନିଜ ଦିବ୍ୟ ତେଜକୁ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତରେ ରଖି, ନିଜକୁ ଲୁଚାଇ ଏହି ପବିତ୍ର ଭାଗବତ ସାଗରରେ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ । ଏହି ଭାଗବତ ଶବ୍ଦର ଦେହ ହିସାବରେ ଦୃଶ୍ୟମାନ; ଏହାକୁ ସେବା, ଶ୍ରବଣ, ପାଠ କିମ୍ବା ଦର୍ଶନ କଲେ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ । ଏହିପରି ଭାଗବତ ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ ସମସ୍ତ ଉପାୟଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅନ୍ୟ ନିୟମକୁ ପଛକୁ ରଖି ଏହି ଧର୍ମ କଳିଯୁଗ ପାଇଁ ଘୋଷିତ । ଏହି ଧର୍ମ କଳିରେ ଦୁଃଖ, ଦାରିଦ୍ର୍ୟ, ଅପମଙ୍ଗଳ ଓ ପାପ ନିବାରଣ ପାଇଁ ଏବଂ କାମ, କ୍ରୋଧ ଦମନ ପାଇଁ ଘୋଷିତ । ନହେଲେ, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ବୈଷ୍ଣବ ମାୟାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିପାରିବେ ନାହିଁ; ତେଣୁ ସାଧାରଣ ଲୋକ କିପରି ତ୍ୟାଗ କରିବେ? ଏହିପାଇଁ ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି । ସୂତ କହିଲେ: ଏଭଳି ନାଗଶ୍ରବଣ ସଭାରେ ଏହି ଧର୍ମ ଉନ୍ମୋଚନ ହେଉଥିଲାବେଳେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଘଟିଲା—ଶୌନକ, ଏହା ଶୁଣ । ଭକ୍ତି ନିଜ ଦୁଇ ଯୁବକ ପୁଅଙ୍କୁ ହାତଧରି ନେଇ ହଠାତ୍ ଦେଖାଦେଲେ, ସେ ଶୁଦ୍ଧ ପ୍ରେମର ମୂର୍ତ୍ତି ଭାବେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ, ଏବଂ ବାରମ୍ବାର କହୁଥିଲେ—“ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ଗୋବିନ୍ଦ, ହରେ, ମୁରାରି, ନାଥ” ।