ଏହି ଜଗତରେ ସେଇ ଘରଟି ସତ୍ୟସ୍ଵରୂପ ତୀର୍ଥ ହୁଏ, ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରତିଦିନ ଭାଗବତର ଶ୍ରବଣ ଓ କଥନ ହୁଏ। ସେଉଁଠି ବାସ କରୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କର ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଏହି ଭାଗବତ କଥାର ମାହାତ୍ମ୍ୟ ଏତେ ଅଧିକ ଯେ, ଏକ ହଜାର ଅଶ୍ୱମେଧ ଏବଂ ଏକଶେ ବାଜପେୟ ଯଜ୍ଞ କଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି କଥାଶ୍ରବଣର ଏକ ଷୋଳାଂଶ ଫଳକୁ ସମାନ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ମୁନିମାନେ, ଯେଉଁଘରେ ଭାଗବତ କଥା ଶୁଣାଯାଏ ନାହିଁ, ସେଠାରେ ଦେହରେ ପାପ ଥାଏ। ଗଙ୍ଗା, ଗୟା, କାଶୀ, ପୁଷ୍କର, ପ୍ରୟାଗ ଆଦି ତୀର୍ଥମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଶୁକଦେବର ଶାସ୍ତ୍ର ଶ୍ରବଣର ଫଳକୁ ସମାନ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଯଦି ଉତ୍ତମ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଅଭିଲାଷା କର, ତେବେ ପ୍ରତିଦିନ ନିଜେ ମୁଁହରେ ଭାଗବତର ଅର୍ଦ୍ଧ ଶ୍ଲୋକ କିମ୍ବା ଚତୁର୍ଥାଂଶ ଶ୍ଲୋକ ମଧ୍ୟ ପଢ଼। ବେଦ, ବେଦମାତା, ପୁରୁଷସୂକ୍ତ, ତ୍ରୟୀବେଦ, ଭାଗବତ ଓ ଦ୍ୱାଦଶାକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ର—ଏମାନେ ସମାନ ମହତ୍ତ୍ୱର। ଦ୍ୱାଦଶାତ୍ମା, ପ୍ରୟାଗ, ବର୍ଷରୂପ କାଳ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର, କାମଧେନୁ ଓ ଦ୍ୱାଦଶୀ ତିଥି, ତୁଳସୀ, ବସନ୍ତ ଋତୁ ଓ ପରମପୁରୁଷ—ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକ ଏମାନଙ୍କରେ କୌଣସି ପ୍ରାଥମ୍ୟ ବିଭେଦ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ। ଯେଉଁଜଣେ ଭାଗବତ ଶ୍ରବଣ କିମ୍ବା ପାଠ କରନ୍ତି, ସେ ଦିନ ଓ ରାତିରେ ମିଳିଥିବା କୋଟି କୋଟି ଜନ୍ମର ପାପ ନଶ୍ଟ କରନ୍ତି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଯେଉଁଜଣେ ଭାଗବତର ଅର୍ଦ୍ଧ କିମ୍ବା ଚତୁର୍ଥାଂଶ ଶ୍ଲୋକ ଦିନକୁ ପଢ଼ନ୍ତି, ସେ ରାଜସୂୟ ଓ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ ସମାନ ଫଳ ପାଆନ୍ତି। ପ୍ରତିଦିନ ଭାଗବତ ପାଠ, ହରିଙ୍କର ଚିନ୍ତନ, ତୁଳସୀର ପାଳନ, ଗୋସେବା—ଏମାନେ ସମାନ ମହତ୍ତ୍ୱର। ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ ଯେଉଁଜଣେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଶୁକଦେବର ଶାସ୍ତ୍ର ଶୁଣନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଗୋବିନ୍ଦ ସେମାନଙ୍କୁ ବୈକୁଣ୍ଠ ଦେଇଥାନ୍ତି। ଯେଉଁଜଣେ ଏହି ଭାଗବତକୁ ସୁନ୍ଦର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ସିଂହାସନରେ ବୈଷ୍ଣବଙ୍କୁ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଜନ୍ମରୁ ମନରେ ଚାଳାକି ରଖି, ଶୁକଦେବର ଶାସ୍ତ୍ର ଶ୍ରବଣର ରସ ନେଇନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଚଣ୍ଡାଳ କିମ୍ବା ଗଧା ସମାନ ଜୀବନ ଯାପନ କରନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କର ଜନ୍ମ ଅର୍ଥହୀନ, ତାଙ୍କର ମାଆର ପୀଡ଼ା ବ୍ୟର୍ଥ। ଯେଉଁମାନେ ଏହି କଥା ଶୁଣିନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ପ୍ରାଣୀ ସମାନ, ପୃଥିବୀର ଭାର, ଦେବମଣ୍ଡଳର ମୁଖ୍ୟମାନେ ଏହିପରି କହିଛନ୍ତି। ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତର ଏହି କଥା ଏହି ଜଗତରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ; କୋଟି କୋଟି ଜନ୍ମର ପୁଣ୍ୟ ଫଳରେ ଏହା ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ଏହିଠାରୁ, ହେ ବିଦ୍ୱାନ୍, ଏହି ଯୋଗର ଧନକୁ ଉଦ୍ୟମରେ ଶୁଣିବା ଉଚିତ; କୌଣସି ଦିନର ବାଧ୍ୟକତା ନାହିଁ—ସମୟ ମାନିବା ଦରକାର ନାହିଁ। ସତ୍ୟ ଓ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ୟ ସହିତ ସମସ୍ତ ସମୟରେ ଶୁଣିବା ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି; କିନ୍ତୁ କଳିଯୁଗରେ ଅଶକ୍ତି ଦେଖି, ଏଠାରେ ଶୁକଦେବ ଦ୍ୱାରା ବିଶେଷ ନିୟମ ଦିଆଯାଇଛି। ମନକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ, ନିୟମ ଓ ଦ୍ୱିଜପଦ ଗ୍ରହଣ କଠିନ; ଏହିଠାରୁ ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ ଉପଦେଶ ହୋଇଛି। ଯେଉଁଯଣେ ଦୃଢ଼ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ପ୍ରତିଦିନ, ବିଶେଷକରି ମାଘ ମାସରେ, ଶୁଣନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଶୁକଦେବ ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଫଳ ପାଇଥିଲେ। ମନ ଅନ୍ତର୍ଜୟ କରିପାରିବା ଅଶକ୍ତି, ରୋଗ, ଆୟୁର୍ କ୍ଷୟ ଓ କଳିର ଦୋଷ ଦେଖି, ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ ଉପଦେଶ ହୋଇଛି। ତପସ୍ୟା, ଯୋଗ, ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁଫଳ ମିଳେ ନାହିଁ, ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣରେ ସହଜରେ ମିଳିଯାଏ। ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ ଯଜ୍ଞ, ବ୍ରତ, ତପସ୍ୟା, ତୀର୍ଥ ଦେଖାଠାରୁ ଉତ୍ତମ। ଏହା ଯୋଗ, ଧ୍ୟାନ, ଜ୍ଞାନ ଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ; ଏହି ମହତ୍ତ୍ୱ କ'ଣ ଅଧିକ କହିବି? ପୁନଃପୁନଃ ଏହିଠାରେ ସମସ୍ତକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥାଏ। ତେବେ, ଶୌନକ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କଥା କିପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା? ଏହି ଭାଗବତ ପୁରାଣ କେମିତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ଦେଉଛି ଓ ଯୋଗ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମାର୍ଗ ଦର୍ଶାଉଛି? ତେବେ, ସୂତ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: ଯେତେବେଳେ କୃଷ୍ଣ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ସମାପ୍ତ କରି ପୃଥିବୀ ଛାଡ଼ିବାକୁ ଚିନ୍ତା କରିଥିଲେ, ସେଉଁଠି ଉଦ୍ଧବ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ। ଉଦ୍ଧବ କହିଲେ: "ହେ ଗୋବିନ୍ଦ, ତୁମେ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପାଇଁ କାମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି ପୃଥିବୀ ଛାଡ଼ିବ; ମୋର ହୃଦୟର ଭୟ ଶୁଣି, ମୋତେ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦିଅ।" "ଏବେ ଭୟଙ୍କର କଳିଯୁଗ ଆସିଗଲା; ଦୁଷ୍ଟମାନେ ପୁନଃ ଉଦ୍ଭବ ନେବେ, ଏବଂ ସଜ୍ଜନମାନେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ସଂସ୍ପର୍ଶରେ କ୍ରୂର ହେବେ। ପୃଥିବୀ ଭାରକ୍ଷୀଣ ହୋଇ ଗାୟ ରୂପେ ଆଶ୍ରୟ ନେବ; ହେ କମଳନୟନ, ତୁମ୍ଭିନ୍ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ରକ୍ଷକ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ।" "ତେଣୁ, ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦୟା କର, ଯାଅ ନାହିଁ; ତୁମେ ନିରାକାର ଓ ଚେତନ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଗୁଣମୟ ଆକାର ଧାରଣ କରିଛ; ତୁମେ ନ ଥିଲେ, ଭକ୍ତମାନେ କିପରି ରହିବେ? ନିରାକାର ଉପାସନା ଅତି କଠିନ। ଏହି ଉପରେ ଭାବିବାକୁ ଚିନ୍ତା କର।" ଉଦ୍ଧବଙ୍କ ବାଣୀ ଶୁଣି, ପ୍ରଭାସ କ୍ଷେତ୍ରରେ ହରି ଚିନ୍ତା କଲେ: "ମୋର ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପାଇଁ କ'ଣ କରିବି?" ସେ ନିଜ ଦିବ୍ୟ ତେଜକୁ ଭାଗବତରେ ସ୍ଥାପିତ କଲେ, ନିଜକୁ ଲୁଚାଇ ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତର ପବିତ୍ର ସାଗରରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହିଠାରୁ, ଶବ୍ଦରେ ଗଠିତ ଏହି ଭାଗବତ ହରିଙ୍କ ନିଜ ରୂପ; ଏହାକୁ ସେବନ, ଶ୍ରବଣ, ପାଠ କିମ୍ବା ଦର୍ଶନ କଲେ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଏଭଳି ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ ସମସ୍ତ ଉପାୟକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଷିତ; ଏହି କଳିଯୁଗ ପାଇଁ ଏହି ଧର୍ମ ଉପଦେଶ ହୋଇଛି। ଏହି କଳିରେ ଦୁଃଖ, ଦାରିଦ୍ର୍ୟ, ଅପମଙ୍ଗଳ, ପାପ ଓ କାମ-କ୍ରୋଧ ଜୟ ପାଇଁ ଏହି ଧର୍ମ ଘୋଷିତ। ନହେଲେ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ବୈଷ୍ଣବ ମାୟାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିପାରିବେ ନାହିଁ; ସାଧାରଣ ଲୋକ କିପରି କରିପାରିବେ? ତେଣୁ ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ ଉପଦେଶ ହୋଇଛି। ସୂତ କହିଲେ: ଏପରି ନାଗଶ୍ରବଣ ସଭାରେ ଋଷିମାନେ ଏହି ଧର୍ମ ଘୋଷଣା କରିଥିଲେ, ସେଇ ସମୟରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଘଟିଲା—ହେ ଶୌନକ, ମୁଁ କହୁଛି, ଶୁଣ। ଭକ୍ତି ନିଜ ଦୁଇ ଯୁବକ ପୁଅଙ୍କୁ ହାତଧରି ନେଇ, ଶୁଦ୍ଧ ପ୍ରେମର ମୂର୍ତ୍ତି ହୋଇ, ବାରମ୍ବାର "ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ଗୋବିନ୍ଦ, ହରେ, ମୁରାରି, ନାଥ" ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିଲେ।