ସୁରଭି ଗାଈ, ଗଭୀର ଚିନ୍ତାରେ ଭରିଯାଇ, ତାଙ୍କର ସନ୍ତାନମାନେ ସହିତ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ସେଠାରେ କୃଷ୍ଣ ଗୋପାଳ ରୂପେ ବସିଥିଲେ। ସୁରଭି ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭରିତ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ସେ କହିଲେ, “ହେ କୃଷ୍ଣ, ହେ କୃଷ୍ଣ! ତୁମେ ମହାଯୋଗୀ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମୂଳ। ହେ ଅଚ୍ୟୁତ, ଆମେ ତୁମ ଦ୍ୱାରା ସୁରକ୍ଷିତ ଅଛୁ। ମୋତେ ଲାଗେ, ଇନ୍ଦ୍ର ନୁହେଁ, ତୁମେ ଆମ ପ୍ରମୁଖ ଦେବତା। ଗୋ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦେବତା ଓ ଧର୍ମିକ ଲୋକଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ତୁମେ ଏହି ଭୂମିରେ ଅବତରଣ କରିଛ। ଆମେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ତୁମକୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଭାବେ ଅଭିଷେକ କରିବାକୁ ଆସିଛୁ। ହେ ବିଶ୍ୱାତ୍ମା, ତୁମେ ଭୂମିର ଭାର ହରିବା ପାଇଁ ଅବତରିତ ହୋଇଛ।” ଏପରି ବିନୟ କଥା କହି, ସୁରଭି, ନିଜ ଦୁଧ ଦ୍ୱାରା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ନାନ କରାଇଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଏୟିରାବତ ହାତୀ ସ୍ୱର୍ଗର ଗଙ୍ଗା ଜଳ ଆଣିଲା। ଇନ୍ଦ୍ର, ଦେବମନ୍ତ୍ରୀ ଋଷିମାନେ ଓ ଦେବମାତାମାନେ ମିଶି, ଦଶାର୍ହବଂଶୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ “ଗୋବିନ୍ଦ” ବୋଲି ସମ୍ମାନ ସହିତ ଅଭିଷେକ କଲେ। ତୁମ୍ବୁରୁ, ନାରଦ, ଗାନ୍ଧର୍ବ, ବିଦ୍ୟାଧର, ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଆସି ହରିଙ୍କର ଯଶ ଗାଇଲେ, ଯାହା ଜଗତର ସମସ୍ତ ଅପବିତ୍ରତାକୁ ଦୂର କରେ। ଦେବଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ନୃତ୍ୟ କରିଲେ। ଦେବସେନାପତିମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ, ଏବଂ ମନୋହର ପୁଷ୍ପବୃଷ୍ଟି ହେଲା। ତିନି ଲୋକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ଗାଈମାନେ ଅଧିକ ଦୁଧ ଦେଲେ। ନଦୀ ଓ ଗଛମାନେ ମଧୁ ଝରିଲେ, ଧାନ ଓ ଔଷଧି ଚାଷ ବିନା ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲେ, ପାହାଡମାନେ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ଉତ୍ପାଦନ କଲେ। ହେ କୁରୁବଂଶୀ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଭିଷେକ ସମୟରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ, ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ବରୁ କ୍ରୂର ଥିଲେ, ସେମାନେ ମଧୁର ହୋଇଯାଇ ଶତ୍ରୁତା ଛାଡିଦେଲେ। ଏଭଳି ଭାବରେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ, ଗୋମାତା ଓ ଗୋପମାନେଙ୍କ ମାଧ୍ୟରେ ନାଥ ଭାବରେ, ଅଭିଷେକ କରିବା ପରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ଅନୁମତି ନେଇ ଦେବତାମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ କଲେ। ଏଠାରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଛି, ଦୁର୍ଗା, ବିନାୟକ, ବ୍ୟାସ, ବିଷ୍ୱକ୍ସେନ, ଗୁରୁମାନେ ଓ ଦେବମାନେ, ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଦିଗରେ ଦେଖି ଅର୍ପଣ, ସ୍ନାନ ଆଦି ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଚନ୍ଦନ, କପୂର, କୁଙ୍କୁମ, ଅଗୁରୁ, ସୁଗନ୍ଧିତ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଦୈନିକ ମନ୍ତ୍ରପୂର୍ବକ ସ୍ନାନ କରାଯିବା ଉଚିତ। ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣଘର୍ମନ୍, ମହାପୁରୁଷବିଦ୍ୟା, ପୌରୁଷସୂକ୍ତ ଓ ସାମନ୍ମାନ୍ତ୍ର ପାଠ କରି ନିୟମିତ କ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ। ବସ୍ତ୍ର, ଉପବୀତ, ଆଭୂଷଣ, ପତ୍ରମାଳା ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଲେପ ଦ୍ୱାରା ଭକ୍ତି ସହିତ ମୋତେ ଶୋଭାଇବା ଉଚିତ। ପାଦପ୍ରକ୍ଷାଳନ, ଆଚମନ, ଗନ୍ଧ, ପୁଷ୍ପ, ଅକ୍ଷତ, ଧୂପ, ଦୀପ ଓ ନୈବେଦ୍ୟ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଅର୍ପିତ ହେବା ଉଚିତ। ଗୁଡ଼ ଭାତ, ଘୃତ, ତଳିଆ ପିଠା, ଚିଡ଼ା, ମିଠା, ଦହି, ଶାକ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପଲବ୍ଧ ଖାଦ୍ୟ ଭୋଗ ଭାବେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା ଉଚିତ। ତେଲ ଲାଗାଇବା, ମଲିଶ, ଦର୍ପଣ, ଦନ୍ତଧାବନ, ସ୍ନାନ, ଭୋଜନ, ପାନ, ଗୀତ, ନୃତ୍ୟ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ଦୈନିକ ଓ ପର୍ବଦିନରେ କରିବା ଉଚିତ। ନିୟମିତ ପ୍ରକାରେ, ନିର୍ମଳ ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡରେ ଯଜ୍ଞ କରି, କୁଶା ପିଛାଇ, ଜଳ ଛିଟିଇ, ନିୟମିତ ଭାବେ ଅର୍ପଣ ରଖି ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧ କରି, ଅଗ୍ନିକୁ ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ ହୋଇ ମୋତେ ଅର୍ପିତ କରିବା ଉଚିତ। ମୋତେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପିତଳ ରଙ୍ଗର, ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା, ପଦ୍ମ ଧାରଣ କରିଥିବା, ଚାରି ହାତ, ଶାନ୍ତ, କମଳ ମୁଞ୍ଜର ରଙ୍ଗର ପୋଶାକ ପିନ୍ଧିଥିବା ଭାବେ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ମୁକୁଟ, ବାହୁଳି, କମରବନ୍ଧ, ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ, କୌସ୍ତୁଭ ମଣି ଓ ଭୃଙ୍ଗାର ମାଳା ଧାରଣ କରିଥିବା ଭାବରେ ମୋତେ ଭାବିବା ଉଚିତ। ଏପରି ଧ୍ୟାନ ଓ ପୂଜା କରି, ଘୃତ ଲଗାଇଥିବା ବୃକ୍ଷ ଓ ଅନ୍ୟ ଅର୍ପଣ ଅଗ୍ନିକୁ ଦେଇ, ପିତୃ ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ଘୃତ ଅଂଶ ଦେଇ, ଶେଷ ଭାଗ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ। ପୂଜା କରି ନମସ୍କାର କରି, ସେବକମାନେ ନିକଟରେ ଦାନ ଦେବା ଓ ମୂଳମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ବ୍ରହ୍ମତତ୍ତ୍ୱ ଓ ନାରାୟଣ ସ୍ମରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଅର୍ଘ୍ୟ ଓ ଅବଶିଷ୍ଟ ଜଳ ଦେଇ, ବିଷ୍ୱକ୍ସେନ ପାଇଁ ତାଲପାନି ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି, ପାନସୁପାରି ଓ ମୁଖବାସ୍ତୁ ଦେଇ ଉପଚାର କରିବା ଉଚିତ। ଗୀତ, ସ୍ତୁତି, ନୃତ୍ୟ, ମୋର କଥା ଅଭିନୟ କରିବା, ମୋର ଲୀଳା କଥା କହିବା ଓ ଶୁଣିବା ଦ୍ୱାରା ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ଦେଖିବାକୁ ଅନୁଭବ କରିଥାଏ। ଉଚ୍ଚ ଓ ନିମ୍ନ ସ୍ତୁତି, ପୁରାଣ ଓ ସାଧାରଣ ଭାଷାର ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ପ୍ରଶଂସା କରି, “ଦୟା କର, ପ୍ରଭୁ!” ବୋଲି ପ୍ରାର୍ଥନା କରି, ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ। ମୋର ପାଦତଳେ ମୁଣ୍ଡ ଓ ହାତ ରଖି, “ପ୍ରଭୁ! ମୋତେ ରକ୍ଷା କର। ମୁଁ ମୃତ୍ୟୁସାଗର ଭୟରେ ଶରଣ ନେଇଛି” ବୋଲି ଅନୁରୋଧ କରିବା ଉଚିତ। ମୋତେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଅବଶିଷ୍ଟକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରି, ପୂଜା ସମାପ୍ତି ସମୟରେ ଆରତିକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଫେରାଇ ଦେବା ଓ ପୁନଃ ପରମ ଜ୍ୟୋତିକୁ ଅର୍ପିତ କରିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁଠି ଓ ଯେତେବେଳେ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା ହୁଏ, ସେଠି ମୋତେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। କାରଣ, ମୁଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ଓ ଆତ୍ମାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଅଛି। ଏଭଳି ଵେଦିକ ଓ ତାନ୍ତ୍ରିକ ପାଥ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ଲୋକ ପୂଜା କରେ, ସେ ଦୁଇ ପଥରେ ମୋ ଠାରୁ ଚାହିତା ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରେ। ମୋର ଦେବମୂର୍ତ୍ତି ସ୍ଥାପନ କରି, ଦୃଢ଼ ମନ୍ଦିର ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ। ପୂଜା ଓ ଉତ୍ସବ ପାଇଁ ମନୋହର ଫୁଲବାଗ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ। ଦୈନିକ ଓ ବିଶେଷ ଉତ୍ସବରେ ନିୟମିତ ପୂଜା ଏବଂ ଅନ୍ୟ କ୍ରିୟା ପାଇଁ କ୍ଷେତ୍ର, ଦୋକାନ, ସହର ଓ ଗ୍ରାମ ଉପହାର ଦେଇ ମୋର ଧାମ ଲାଭ କରିବା ଉଚିତ। ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଦ୍ୱାରା ସେ ତିନି ଲୋକର ଶାସକ ହୁଏ, ପୂଜା ଓ ଅନ୍ୟ କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତି ଏବଂ ତିନି ଉପାୟରେ ମୋ ସମାନ ହୁଏ। ଅନନ୍ୟ ଭକ୍ତି ଓ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ସେ ମୋତେ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ, ଏହିପରି ଯେଉଁଠି ମୋତେ ପୂଜା କରାଯାଏ, ସେଠି ଭକ୍ତିର ପଥ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ଯେଉଁଠି ନିଜେ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟେ ଦେବତା କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଦ୍ରବ୍ୟ ନେଇ ଦେଉଛି, ସେ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗୋବର ଖାଇବା ଭାଗ୍ୟରେ ପଡ଼େ।