ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖି କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, “ଏବେ ତୁମେ ଯାଉ, ଶକ୍ର। ତୁମର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପାଳନ କର, ଅହଂକାର ଛାଡ଼ି ସଠିକ୍ ଭାବରେ ନିଜ କାମରେ ଲଗି ରୁହ। ମୋ ଦିଆ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁସରଣ କର।" ତାପରେ ଗୋମାତା ସୁରଭି ତାଙ୍କର ସନ୍ତାନଙ୍କ ସହ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ, ଯିଏ ଗୋପ ରୂପେ ପ୍ରଭୁ ଅଟୁଇ ଥିଲେ। ସୁରଭି ଭାବପୂର୍ଣ୍ଣ ହୃଦୟରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ, “ହେ କୃଷ୍ଣ! ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା, ମହାଯୋଗୀ, ସମସ୍ତର ଉତ୍ପତି, ଆମେ ତୁମର ରକ୍ଷାରେ ଅଛୁ। ତୁମେ ଅଚ୍ୟୁତ, ଦୁନିଆର ଲୋକେଶ୍ୱର।" ସେଉଁଠି ଏହି ଭାବରେ କହିଲେ, “ତୁମେ ଆମର ପ୍ରଧାନ ଦେବତା, ଇନ୍ଦ୍ର ନୁହଁ। ଗୋ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦେବତା ଏବଂ ସତ୍ଜନଙ୍କର ଭଲ ପାଇଁ ତୁମେ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ଅଛ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଆମେ ତୁମକୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଭାବରେ ଅଭିଷେକ କରିବାକୁ ଆସିଛୁ। ତୁମେ ଭୂମିର ଭାର ହଟାଇବା ପାଇଁ ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା ଭାବେ ଅବତରଣ କରିଛ।" ଏହାପରେ ଶୁକଦେବ କହିଲେ, “ସୁରଭି ଦେବୀ ନିଜ ଦୁଧ ଦ୍ୱାରା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ନାନ କରାଇଲେ, ଏବଂ ଏଇରାବତ ହାତୀ ଦ୍ୱାରା ଆଣିଥିବା ଦିବ୍ୟ ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ମଧ୍ୟ ସ୍ନାନ କରାଇଲେ।" ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ଦେବୀମାନେ ସହିତ, ଦଶାର୍ହ ବଂଶଜ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ “ଗୋବିନ୍ଦ” ଭାବରେ ଅଭିଷେକ କଲେ। ତୁମ୍ବୁରୁ, ନାରଦ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଗାନ୍ଧର୍ବ, ବିଦ୍ୟାଧର, ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣମାନେ ଆସି, ହରିଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତି ଗାଇଲେ, ଯାହା ଜଗତର ଦୁଷ୍ଟତା ଦୂର କରେ। ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗନାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ନୃତ୍ୟ କରିଲେ। ଦେବତାମାନେ ଅପୂର୍ବ ପୁଷ୍ପବୃଷ୍ଟି କରିଲେ, ତିନି ଲୋକରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦ ଆସିଲା, ଗୋମାନେ ଦୁଧର ଧାରା ଦେଇଲେ। ନଦୀ ଏବଂ ବୃକ୍ଷମାନେ ମଧୁର ଧାରା ପ୍ରବାହ କଲେ, ଧାନ ଓ ଔଷଧି ଅପ୍ରୟାସରେ ଉଗି ଆସିଲା, ପାହାଡ଼ ମାନେ ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣି ଦେଇଲେ। କୁରୁବଂଶଜ, ଯେତେବେଳେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କରାଯାଇଲା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ, ଦୁଷ୍ଟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଶତ୍ରୁତା ଛାଡ଼ି ଦେଲେ। ଏହିପରି ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କରି, ଦେବତାମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ସ୍ଵର୍ଗକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏହାପରେ କୃଷ୍ଣ ନିଜ ଉପାସନା ପ୍ରକ୍ରିୟା ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଲେ—ଦୁର୍ଗା, ବିନାୟକ, ବ୍ୟାସ, ବିଷ୍ୱକ୍ସେନ, ଗୁରୁ ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ନିଜ ଦିଗ ଦେଖି ପୂଜା କରିବାକୁ, ଚନ୍ଦନ, କମ୍ଫର, କୁଙ୍କୁମ, ଅଗୁରୁ, ସୁଗନ୍ଧିତ ଜଳରେ ପ୍ରତିଦିନ ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ସ୍ନାନ କରାଯିବାକୁ, ଏବଂ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣଘର୍ମାନ ହ୍ୟମ୍ନ, ମହାପୁରୁଷ ବିଦ୍ୟା, ପୌରୁଷ ସୂକ୍ତ, ସାମନ ହ୍ୟମ୍ନ ପଠି ଉପାସନା କରିବାକୁ କହିଲେ। ପ୍ରେମରେ ମୋତେ ପୋଶାକ, ଉପବୀତ, ଅଳଙ୍କାର, ପତ୍ରମାଳା, ସୁଗନ୍ଧିତ ଲେପ ଦେଇ ଶୋଭାୟିତ କରିବାକୁ, ପାଦପ୍ରକ୍ଷାଳନ ଜଳ, ଆଚମନ ଜଳ, ଫୁଲ, ଅକ୍ଷତ, ଧୂପ, ଦୀପ, ନୈବେଦ୍ୟ ଦେଇ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବାକୁ, ଗୁଡ଼ ଭାତ, ଘିଅ, ତଳିତ ପିଠା, ଚିତା ପିଠା, ମିଠା, ଦହି, ତରକାରୀ ଓ ଅନ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇ ପୂଜା କରିବାକୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ। ପ୍ରତିଦିନ ଓ ଉତ୍ସବରେ ତେଲ ଲଗାଇବା, ମସାଜ, ଆଇନା, ଦନ୍ତଧାରଣ, ସ୍ନାନ, ଖାଦ୍ୟ, ପାନ, ଗାନ, ନୃତ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ କହିଲେ। ନିୟମିତ ଆଗ୍ନିକୁଣ୍ଡ ତିଆରି କରି, କୁଶା ପ୍ରସ୍ତାରଣ, ଶୁଧ୍ଧି, ନିବେଦନ, ଅଞ୍ଜଳି ଦେଇ ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବାକୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ। ମୋତେ ଚାରି ହାତ, ଶଙ୍ଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା, ପଦ୍ମ ଧାରଣ କରି, ମାନ୍ଦାର ରଙ୍ଗର ପୋଶାକ, ଶାନ୍ତ ରୂପ, ମୋତେ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ, କୌସ୍ତୁଭ ମଣି, ବନମାଳା, ମୁକୁଟ, କଙ୍ଗନ, କମରବନ୍ଧ, ଭାସ୍କର୍ୟ ଅଳଙ୍କାର ଧାରଣ କରି ଧ୍ୟାନ କରିବାକୁ। ଉପାସନା କରି, ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଇ, ଗୁରୁ, ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ମୋର ଉପସ୍ଥିତିକୁ ସ୍ମରଣ କରି, ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ମୋର ଉତ୍ସର୍ଗ ଦେଇ, ମୋର ପଦେ ମୁଣ୍ଡ ରଖି, ହାତ ଜୋଡି, ଭୟରେ ଶରଣାଗତ ହୋଇ, “ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, ମୁଁ ମୃତ୍ୟୁ ସମୁଦ୍ର ଭୟରେ ଆସିଛି,” ଭାବରେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବାକୁ। ଉପାସନା ଶେଷ କରି, ମୋର ଦିଆ ଅବଶିଷ୍ଟକୁ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଭକ୍ତିରେ ରଖି, ଆଲୋକ ପ୍ରତି ଫେରାଇ ଏବଂ ପରମ୍ ଆଲୋକ ପ୍ରତି ଫେରାଇବାକୁ। ଯେଉଁଠି ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ଉପାସନାରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଥାଏ, ତାହାଠାରେ ମୋତେ ପୂଜା କରିବାକୁ, କାରଣ ମୁଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ଏବଂ ଆତ୍ମାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ। ଏହିପରି ଦୂଇ ପଥ—କ୍ରିୟା ଓ ଯୋଗ, ବେଦ ଓ ତନ୍ତ୍ର ମାର୍ଗରେ ଉପାସନା କରି, ମୋଠୁ ଇଚ୍ଛିତ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିବାକୁ। ମୋର ପ୍ରତିମା ସ୍ଥାପନ କରି ଦୃଢ଼ ଦେଉଳ ତିଆରି କରିବା, ଉପାସନା ଓ ଉତ୍ସବ ପାଇଁ ଫୁଲ ଗାର୍ଡେନ୍ ତିଆରି କରିବା; ଦୈନିକ ଓ ଉତ୍ସବ ପାଇଁ କ୍ଷେତ୍ର, ଦୋକାନ, ଗ୍ରାମ, ସହର ଦେଇ ମୋର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବାକୁ। ଅଭିଷେକରେ ତିନି ଲୋକର ଅଧିପତି ହେବା, ପୂଜା ଏବଂ ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତି, ତିନି ମାର୍ଗରେ ମୋତେ ସମତା। ଏକାନ୍ତ ଭକ୍ତି ଓ ଯୋଗରେ ମୋତେ ଅନ୍ତିମ ପ୍ରାପ୍ତି, ଏହିପରି ଯେଉଁଠି ଉପାସନା କରେ, ସେ ଭକ୍ତିର ମାର୍ଗ ପାଇଁ। ଯେଉଁଠି ଦେବତା ବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ ଦିଆ ଦାନ ନିଜେ ବା ଅନ୍ୟମାନେ ନିଅନ୍ତି, ସେ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଗୋମୟ ଖାଇବାର ଫଳ ପାଇଁ। କର୍ତ୍ତା, ତତ୍ତ୍ୱ, ଅନୁମୋଦକ ପାଇଁ, କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଏକାଧିକ ବେଳେ ଲାଭ ହୁଏ। ଏହିପରି ଉପାସନା ଶେଷ ହେଲାପରେ, ଏକ ଦିନ, ଏକାଦଶୀରେ ଉପବାସ କରି, ନନ୍ଦ କୃଷ୍ଣ ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ; ଦ୍ୱାଦଶୀରେ କାଲିନ୍ଦୀ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଗଲେ। ରାତିରେ ଜଳରେ ପ୍ରବେଶ କରିବାରୁ ଏକ ଅସୁର, ଯେଉଁଠି ଭୂତଲକ୍ଷଣ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଧରି ଭରୁଣଙ୍କ ପାଖକୁ ନେଇଗଲା।