ଇନ୍ଦ୍ର, ନିଜ ଅଜ୍ଞାନ ଓ ଶକ୍ତିର ଅହଂକାରରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ, ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରତି କିଛି ଅନୁଚିତ କାମ କରିଥିଲେ । ସେ ଭଗବାନ୍ଙ୍କ ଚରଣେ ଶିର ନମାଇ କହିଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୋର ଏହି ଅପରାଧକୁ ଦୟାକରି କ୍ଷମା କରନ୍ତୁ । ମୁଁ ଅଜ୍ଞାନ ଓ ଅହଂକାରରେ ପଡି ଏହି ଅପରାଧ କରିଛି । ମୋ ମନ ଭ୍ରମିତ ହୋଇଥିଲା, ଏପରି ଅନୁଚିତ ଚିନ୍ତା ଆଉ କେବେ ମୋର ମନରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉ ନାହିଁ ।” ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, “ହେ ଅଧୋକ୍ଷଜ, ଏହି ଅବତାର ତୁମର ଏହି ପୃଥିବୀର ଭାର ହରିବା ପାଇଁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜାମାନଙ୍କର ଦମନ ପାଇଁ, ଏବଂ ତୁମ ପାଦାନୁସରଣ କରୁଥିବା ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ହୋଇଛି । ହେ ପୁଣ୍ୟଶ୍ଳୋକ, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ପୁରୁଷ, ମହାନ୍ ଆତ୍ମା, ଭଗବାନ୍ ବାସୁଦେବ, କୃଷ୍ଣ, ସାତ୍ୱତମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ତୁମକୁ ମୋର ଶତ୍ ଶତ୍ ନମସ୍କାର । ହେ ଚିତ୍ସ୍ୱରୂପୀ, ଏକାଂଶ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ସମସ୍ତର ମୂଳ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ଆତ୍ମା, ତୁମକୁ ମୋର ବନ୍ଦନା ।” ଇନ୍ଦ୍ର ନମ୍ରତାରେ ସ୍ୱୀକାର କଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଅହଂକାର ଓ ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ଏହି ଗୋପଗ୍ରାମକୁ ବିନାଶ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲି, ଯେଉଁଠାରେ ମୋର ଯଜ୍ଞ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇଥିଲା । ତୁମ ଦୟାରେ ମୋ ଅହଂକାର ଦୂର ହୋଇଛି, ମୋର ଅନର୍ଥକ ପ୍ରୟାସ ବିନଷ୍ଟ ହୋଇଛି । ମୁଁ ଏବେ ତୁମେ ନିଜେ ଲୋକ, ଆଚାର୍ୟ ଓ ଆତ୍ମା ଭାବେ ଶରଣାଗତ ହୋଇଛି ।” ଏହିପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ପ୍ରାର୍ଥନା ଶୁଣି, ଶୁକଦେବ କହିଲେ, “ଏପରି ଭାବେ ମଘବାନ୍ (ଇନ୍ଦ୍ର) କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ । ତାହାପରେ ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣ ମୁସ୍କୁରାଇ, ଘନମେଘର ଗର୍ଜନ ସଦୃଶ କଣ୍ଠରେ କହିଲେ, ‘ହେ ମଘବାନ୍, ମୁଁ ତୁମର ଯଜ୍ଞ ଭଙ୍ଗ କରିଥିଲି ତୁମକୁ ଉପକାର କରିବା ପାଇଁ, ଯେଉଁଠାରେ ତୁମେ ସଦା ମୋତେ ସ୍ମରଣ କରିବା, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରତ୍ୱର ମଦରେ ମୁଗ୍ଧ ହେବା ନାହିଁ । ଧନ ଓ ଶକ୍ତିର ଅହଂକାରରେ ଅନ୍ଧ ହେଉଥିବା ଲୋକ ନିୟନ୍ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରେ ନାହାନ୍ତି, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଶିକ୍ଷା ଦେବା ପାଇଁ ତାଙ୍କର ଶ୍ରୀ ବିୟୋଗ କରେ ।’” “ଏବେ ତୁମେ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଫେରିଯାଅ, ହେ ଶକ୍ର, ସବୁ ଭଲ ହେଉ । ମୋ ଉପଦେଶ ଅନୁସରଣ କର, ଅହଂକାର ଛାଡ଼, ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ରଖ ।” ଏହି ସମୟରେ ଚିନ୍ତାଶୀଳ ସୁରଭି ଗାଈ ତାଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ସହିତ ଗୋପବେଶୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସି ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ଣ୍ଣ ନମସ୍କାର କଲେ । ସୁରଭି କହିଲେ, “ହେ କୃଷ୍ଣ, ହେ ମହାଯୋଗୀ, ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମୂଳ, ଆମେ ତୁମେ ଭଗବାନ୍ ଦ୍ୱାରା ସୁରକ୍ଷିତ । ହେ ଅଚ୍ୟୁତ, ଇନ୍ଦ୍ର ନୁହେଁ, ତୁମେ ଆମ ପ୍ରଧାନ ଦେବତା । ଗୋମାତା, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦେବତା ଓ ସାଧୁମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ତୁମର ଅବତାର । ଆମେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ ତୁମକୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଭାବେ ଅଭିଷେକ କରିବାକୁ ଆସିଛୁ । ହେ ବିଶ୍ୱାତ୍ମା, ତୁମେ ଭୂଭାର ହରଣ ପାଇଁ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛ ।” ଶୁକଦେବ କହିଲେ, “ଏପରି ଭାବେ ସୁରଭି ନିଜ ଦୁଧ ଓ ଏୟାରାବତ ହାତୀ ଦ୍ୱାରା ଆଣିଥିବା ଦିବ୍ୟ ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କଲେ । ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦେବମାତାମାନେ ଓ ଦେବମୁନିମାନଙ୍କ ସହିତ ଦଶାର୍ହନନ୍ଦନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ‘ଗୋବିନ୍ଦ’ ଭାବେ ଅଭିଷିକ୍ତ କଲେ । ତେଣୁ ତୁମ୍ବୁରୁ, ନାରଦ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗନ୍ଧର୍ବ, ବିଦ୍ୟାଧର, ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣମାନେ ଆସି, ହରିଙ୍କ ଯଶୋଗୀତି ଗାଇଲେ, ଯାହା ତିନି ଲୋକର ଦୁଷ୍ଟତାକୁ ଦୂର କରେ, ଏବଂ ଦେବକନ୍ୟାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ନୃତ୍ୟ କଲେ । ଦେବସେନାପତିମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ଅଦ୍ଭୁତ ପୁଷ୍ପବର୍ଷା ହେଲା, ତିନି ଲୋକ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲା, ଗୋମାନେ ଦୁଧର ଧାରା ଝରାଇଲେ । ନଦୀ ଓ ବୃକ୍ଷମାନେ ମଧୁ ଝରାଇଲେ, ଧାନ ଓ ଔଷଧି ଅପେକ୍ଷା ଛାଡ଼ି ଉଗୁଡ଼ିଲା, ପାହାଡ଼ ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣି ଦେଇଲେ । ତାପରେ, ହେ କୁରୁନନ୍ଦନ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଭିଷେକ ସମୟରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ, ଯେଉଁମାନେ ସ୍ୱଭାବରେ କ୍ରୂର ଥିଲେ, ସେମାନେ ମଧୁର ହୋଇଗଲେ, ଦ୍ୱେଷ ଦୂର ହେଲା । ଏପରି ଭାବେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କରି, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ଦେବମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହ ଦେବଲୋକକୁ ଫେରିଗଲେ ।” ଏହି ଦିବ୍ୟ ଅଭିଷେକ ପର୍ବର ଶେଷରେ, ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, “ଯେଉଁଠାରେ ଦୁର୍ଗା, ବିନାୟକ, ବ୍ୟାସ, ବିଷ୍ୱକ୍ଷେଣ, ଗୁରୁମାନେ ଓ ଦେବତାମାନେ ଅନୁସୂଚିତ ଦିଗରେ ବସିଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ପ୍ରତିଦିନ ଅର୍ଘ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପଚାର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ । ଚନ୍ଦନ, କପୂର, କୁଙ୍କୁମ, ଅଗୁରୁ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଜଳରେ ପ୍ରତିଦିନ ମନ୍ତ୍ରପାଠ ସହ ମୋତେ ସ୍ନାନ କରାଯିବା ଉଚିତ । ସ୍ବର୍ଣ୍ଣଘର୍ମାଣ୍ୟ, ମହାପୁରୁଷବିଦ୍ୟା, ପୌରୁଷ ସୂକ୍ତ, ସାମନ୍ ମନ୍ତ୍ର ଆଦି ପାଠ କରି ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ । ବସ୍ତ୍ର, ଜନ୍ୟୁ, ଅଳଙ୍କାର, ପତ୍ରମାଳା, ଓ ଗନ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ଭକ୍ତି ସହ ମୋତେ ଶୋଭିତ କରିବା ଉଚିତ । ଚରଣପାଦ୍ୟ, ଆଚମନ, ଗନ୍ଧ, ପୁଷ୍ପ, ଅକ୍ଷତ, ଧୂପ, ଦୀପ, ନୈବେଦ୍ୟ ଭକ୍ତି ସହ ଦିଅ । ଗୁଡ଼ ଛେନା, ଘୃତ, ତଳିଆ ପିଠା, ଅନ୍ନ, ମିଠା, ଦହି, ଶାକ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପଲବ୍ଧ ଖାଦ୍ୟ ନିବେଦନ କର ।” “ତେଲ ମାସାଜ, ଦର୍ପଣ, ଦନ୍ତଧାବନ, ସ୍ନାନ, ଭୋଜନ, ପାନ, ଗୀତ, ନୃତ୍ୟ ପ୍ରତିଦିନ ଓ ପର୍ବଦିନରେ କର । ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଶୁଦ୍ଧ ହୋମକୁଣ୍ଡ, କୁଶ, ଇଂଧନ ଓ ବେଦି ସହ ଅଗ୍ନି ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କର, ଦିଗ୍ବାରି ବ୍ୟବସ୍ଥା କର । କୁଶ ବିଛାଇ ଶୁଦ୍ଧ ଜଳ ଛିଟି, ନିୟମାନୁସାରେ ଦ୍ରବ୍ୟ ରଖି ଅଗ୍ନିକୁ ସମିପ କରି ମୋତେ ହୋମ କର ।” “ମୋତେ ଶୁଭ୍ର ସୁର୍ଯ୍ୟାଗ୍ନି ସଦୃଶ ଚତୁର୍ଭୁଜ, ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା, ପଦ୍ମଧାରୀ, ଶାନ୍ତ ଓ କମଳଗୁଛ ସଦୃଶ ବସ୍ତ୍ରପରିଧାନ କରିଥିବା ରୂପରେ ଧ୍ୟାନ କର । ମୁକୁଟ, କଙ୍କଣ, କଟିସୂତ୍ର, ଭୂଷଣ, ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ, କୌସ୍ତୁଭ ମଣି ଓ ଭୃଙ୍ଗାର ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ମୋ ରୂପକୁ ଧ୍ୟାନ କର ।” “ଯେ ପୂଜକ ଧ୍ୟାନ ଓ ପୂଜା କରେ, ସେ ଘୃତଲେପିତ ଦାରୁ ଓ ଅନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ହୋମ କରି, ପିତୃ ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ଘୃତାଞ୍ଜଳି ଦେଇ, ମୋ ପାଇଁ ଅନ୍ନ ହୋମ କରେ । ପୂଜା ଓ ପ୍ରଣାମ କରି, ସେ ମୋର ସେବକମାନେ ପାଇଁ ଦାନ ଦେଇ, ମୂଳମନ୍ତ୍ର ପାଠ କରି ବ୍ରହ୍ମ ଧ୍ୟାନ କରେ, ନାରାୟଣ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ସ୍ମରଣ କରେ । ପାନୀୟ ଓ ନିବେଦିତ ଅନ୍ନ ବିଷ୍ୱକ୍ଷେଣଙ୍କୁ ଦେଇ, ପାନସୁପାରି ଓ ମୁଖବାସ କ୍ରମାନୁସାରେ ଦେଇଥାଏ ।