ଏହି ସମୟରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଭାବରେ ମୁଁ, ତୁମ ଆଜ୍ଞାକୁ ଅବହେଳା କରି ଏବଂ ନିଜକୁ ଏହି ବିଶ୍ୱର ସ୍ୱାମୀ ବୋଲି ଭାବିଥିଲି। ଯେଉଁମାନେ ମୋ ପରି ଅଭିମାନୀ ଓ ଅଜ୍ଞାନୀ, ସମୟ ଆସିଲେ ତୁମେ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରକଟ ହେଉଛ, ତେବେ ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଅଭିମାନ ହରାଇ ଦୃଷ୍ଟିହୀନ ହୋଇ ପଥଭ୍ରଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି। ତୁମ ଉପଦେଶ କେବଳ ଶୁଭ୍ରମନ୍ତି ନୁହେଁ, ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତି ପାଇଁ ମଧ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ। ଏହିପରି ଅପରାଧ ମୋର ଅଜ୍ଞାନ ଓ ଶକ୍ତିର ଅଭିମାନରୁ ହୋଇଥିଲା, ଏହି ଅପରାଧକୁ ମୁଁ ଦୟାକରି ଖ୍ଷମା କର। ମୋ ମନ ଭ୍ରମିତ ଥିଲା, ଏପରି ଅନୁଚିତ ଚିନ୍ତା ଆଉ କେବେ ମୋ ମନରେ ଆସୁନାହିଁ। ହେ ଅଧୋକ୍ଷଜ, ତୁମ ଏହି ଅବତାର ଭୂମିର ଭାର ହରଣ ପାଇଁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟ ଭାର ଦୂର କରିବାକୁ, ସେମାନଙ୍କର ସେନା ବିନାଶ କରିବାକୁ ଏବଂ ତୁମ ପଦାନୁଗତ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ହୋଇଛି। ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି, ହେ ଭଗବତ୍, ପରମ ପୁରୁଷ, ମହାତ୍ମା। ବାସୁଦେବ, କୃଷ୍ଣ, ସାତ୍ୱତମାନଙ୍କ ନାଥ, ତୁମକୁ ପୁନି ପୁନି ନମନ। ଯେଉଁ ଠାରେ ଚାହୁଁଥାଅ ଦେହ ଧାରଣ କର, ଜ୍ଞାନମୟ ଦେହର ଧାରୀ, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ସମସ୍ତର ମୂଳ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ଆତ୍ମା—ତୁମକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ମୁଁ ଅଭିମାନ ଓ ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ଏହି ଗୋପଗାଁକୁ ବିନାଶ କରିବା ପାଇଁ ଝଡ଼ ଓ ବାତ୍ୟା ଆଣିଥିଲି, କାରଣ ଏଠାରେ ଯଜ୍ଞ ବିଘ୍ନ ହୋଇଥିଲା। ତୁମ ଦୟାରେ ମୋର ଅଭିମାନ ଦୂର ହୋଇଛି, ମୋର ଅର୍ଥହୀନ ଚେଷ୍ଟା ବିନଷ୍ଟ ହୋଇଛି। ମୁଁ ତୁମ ଶରଣାଗତ, ନାଥ, ଗୁରୁ ଓ ଆତ୍ମା ଭାବେ ତୁମକୁ ଗ୍ରହଣ କରିଛି। ଏପରି ଭାବେ ମଘବାନ୍ (ଇନ୍ଦ୍ର) କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣ ହସି, ମେଘର ଗମ୍ଭୀର ଧ୍ୱନିରେ କହିଲେ— “ହେ ମଘବାନ୍, ତୁମ ଉପକାର ପାଇଁ ମୁଁ ତୁମ ଯଜ୍ଞକୁ ବିଘ୍ନ କରିଥିଲି, ଯେଉଁଠି ତୁମେ ମୋତେ ସ୍ମରଣ କରିବା ଶିଖ, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରତ୍ୱର ଅଭିମାନରେ ମତିହୀନ ହେବ ନାହିଁ। ଧନ ଓ ଶକ୍ତିର ଅଭିମାନରେ ଅନ୍ଧ ଲୋକ ଦଣ୍ଡଧାରୀକୁ ଦେଖିପାରେ ନାହିଁ; ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ଦୟା କରିବାକୁ ଚାହେଁ, ସେମାନଙ୍କର ଶ୍ରୀ ଅପହରଣ କରେ। ଏବେ ଯାଅ, ଶକ୍ର, ତୁମର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ। ମୋ ଆଜ୍ଞାକୁ ଅନୁସରଣ କର, ନିଜ କର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖ, ଅଭିମାନ ଛାଡ଼। ଏହିପରେ ଚିନ୍ତାଶୀଳ ସୁରଭି ତାଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ସହିତ ଗୋପାଳ ରୂପୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଆସିଲେ। ସୁରଭି କହିଲେ, “କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ, ମହାଯୋଗୀ, ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତର ମୂଳ, ତୁମେ ଏହି ବିଶ୍ୱର ନାଥ, ଆମେ ତୁମ ଦ୍ୱାରା ସୁରକ୍ଷିତ, ହେ ଅଚ୍ୟୁତ। ତୁମେ ଆମ ପରମ ଦେବତା, ଇନ୍ଦ୍ର ନୁହଁ, ହେ ଜଗନ୍ନାଥ। ଗୋମାତା, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦେବତା ଓ ସାଧୁମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ତୁମ ଅବତାର ହୋଇଛ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଆମେ ତୁମକୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଭାବେ ଅଭିଷେକ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ। ହେ ବିଶ୍ୱାତ୍ମା, ତୁମେ ଭୂମିର ଭାର ହରଣ ପାଇଁ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛ। ଶୁକଦେବ କହିଲେ—ଏପରି କହି ସୁରଭି, ତାଙ୍କ ଦୁଧ ଦ୍ୱାରା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କଲେ, ଏବଂ ଏୟାରାବତ ହାତୀ ଦ୍ୱାରା ଦେବୀୟ ଗଙ୍ଗାର ଜଳ ଆଣି ଅଭିଷେକ କରାଗଲା। ଇନ୍ଦ୍ର, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଋଷିମାନେ, ଏବଂ ଦେବମାତାମାନଙ୍କର ପ୍ରେରଣାରେ, ଦଶାର୍ହବଂଶୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ‘ଗୋବିନ୍ଦ’ ବୋଲି ସମ୍ମାନ କରି ଅଭିଷେକ କଲେ। ତୁମ୍ବୁରୁ, ନାରଦ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗାନ୍ଧର୍ବ, ବିଦ୍ୟାଧର, ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣମାନେ ଆସି, ହରିଙ୍କ ଯଶ ଗାଇଲେ, ଯାହା ବିଶ୍ୱର ଦୁଷିତତା ଦୂର କରେ। ଦେବକନ୍ୟାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ନୃତ୍ୟ କଲେ। ଦେବସେନାପତିମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ ଏବଂ ଫୁଲର ବୃଷ୍ଟି କଲେ। ତିନି ଲୋକରେ ଅପାର ଆନନ୍ଦ ହେଲା, ଗୋମାନେ ଦୁଧର ଧାରା ଦେଲେ। ନଦୀ ଓ ବୃକ୍ଷମାନେ ମଧୁ ଝରାଇଲେ, ଧାନ୍ୟ ଓ ଔଷଧି ଚାଷ ଛଡ଼ା ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲା, ପାହାଡ଼ମାନେ ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣି ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ। ହେ କୁରୁନନ୍ଦନ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଭିଷେକ ସମୟରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ, ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରକୃତିରୁ କ୍ରୁର ଥିଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଦ୍ୱେଷ ଛାଡ଼ି ଦୟାମୟ ହେଲେ। ଏପରି ଭାବରେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କରି, ଗୋମାତା ଓ ଗୋପମାନଙ୍କ ନାଥ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ନେଇ, ଇନ୍ଦ୍ର ଦେବତାମାନେ ସହ ଶ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ କଲେ। ତାପରେ, ଯେଉଁଠି ଦୁର୍ଗା, ବିନାୟକ, ବ୍ୟାସ, ବିଷ୍ୱକ୍ସେନ, ଗୁରୁ ଓ ଦେବତାମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଦିଗରେ ମୁହଁ କରି, ଜଳ ଛିଁଟିବା ଓ ଅନ୍ୟ ଉପଚାର ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଯଦି ସମ୍ଭବ ଥାଏ, ଦିନେ ଦିନେ ଚନ୍ଦନ, କପୂର, କୁଙ୍କୁମ, ଅଗୁରୁ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ି ଦେବତାଙ୍କୁ ସ୍ନାନ କରାଯିବା ଉଚିତ। ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣଘର୍ମ ହିମ୍ନ, ମହାପୁରୁଷ-ବିଦ୍ୟା, ପୌରୁଷ ସୂକ୍ତ ଓ ସାମନ୍ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ବସ୍ତ୍ର, ଉପବୀତ, ଅଳଂକାର, ପତ୍ରମାଳା, ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଉଙ୍ଗୁରା ଦ୍ୱାରା ଭକ୍ତିଭାବରେ ମୋତେ ଶୋଭିତ କରିବା ଉଚିତ। ପଦ୍ୟପାନୀୟ, ଆଚମନୀୟ, ଗନ୍ଧ, ଫୁଲ, ଅଖଣ୍ଡ ଚାଉଳ, ଧୂପ, ଦୀପ, ନୈବେଦ୍ୟ ନିଶ୍ଛଳ ଭାବରେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ। ଗୁଡ଼ ଖିର, ଘିଅ, ତଳିତ ପିଠା, ଛେନା ପିଠା, ମିଠା, ଦହି, ଶାକ ଓ ଅନ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ ଉପଲବ୍ଧ ଥିଲେ ନୈବେଦ୍ୟ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ। ତେଲ ଲଗାଇବା, ମାଲିଶ, ଦର୍ପଣ, ଦନ୍ତଧାର୍ମା, ସ୍ନାନ, ଖାଦ୍ୟ, ପାନ, ଗୀତ, ନୃତ୍ୟ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଉପଚାର ଦିନେ ଦିନେ ଓ ଉତ୍ସବ ଦିନରେ କରିବା ଉଚିତ। ନିୟମାନୁସାରେ ଶୁଧ୍ଧ ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡରେ କୁଶା ଛାଡ଼ି, ଉପଯୋଗୀ ବସ୍ତୁ ଏବଂ ଆଲତାର ତିଆରି କରି, ଅଗ୍ନିକୁ ଜାଗ୍ରତ କରିବା ଉଚିତ। କୁଶା ବିଛାଇ, ଅଞ୍ଜଳି ଦେଇ, ନିୟମାନୁସାରେ ନୈବେଦ୍ୟ ରଖି, ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଶୁଧ୍ଧ କରି, ଅଗ୍ନି ସମ୍ମୁଖରେ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ। ମୋତେ, ଗଳିତ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପରି ଅତି ଉଜ୍ୱଳ, ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା, ପଦ୍ମଧାରୀ, ଚାରିବାହୁ, ଶାନ୍ତ ଓ କମଳର ରେଶମ ରଙ୍ଗର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା ଭାବେ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ମୁକୁଟ, କଙ୍କଣ, କମରପଟା, ବାହୁଳୀ ଏବଂ ବିଶିଷ୍ଟ ଅଳଂକାରରେ ଶୋଭିତ, ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ, କୌସ୍ତୁଭ ମଣି ଓ ଭୃଙ୍ଗାର ମାଳାରେ ଅଳଙ୍କୃତ ମୋ ରୂପକୁ ଧ୍ୟାନ କର।