ଏହି ସମୟରେ, ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ—ଏହି ଯୋଗ ମନନ୍ଦ୍ୱାରା, ଭକ୍ତି, ବୈରାଗ୍ୟ ଓ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟ ନିଜ ଅନ୍ତର୍ଯ୍ୟାମୀ ଆତ୍ମାକୁ ଅନ୍ତଃକରଣରେ ବିଚାର କରିବା ଉଚିତ। ଏଭଳି ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତରେ ଅନ୍ତର୍ଯ୍ୟାମୀକୁ ଅନୁଭବ କରିବା ହେଉଛି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉପାୟ। ଏହି ସମୟରେ, ଗୋବର୍ଧନ ପାହାଡ଼କୁ ଉଠାଇ ଗୋକୁଳବାସୀଙ୍କୁ ବୃଷ୍ଟିରୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପରେ, ସୁରଭି ଗାଈ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ଗୋଲୋକକୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ଗୁପ୍ତରେ ଆସି, ନିଜ ଅପରାଧ ପାଇଁ ଲଜ୍ଜିତ ହେଇ, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ମୁକୁଟ ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚରଣ ଛୁଇଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅପାର ଶକ୍ତି ଦେଖି ଓ ଶୁଣି, ତିନି ଲୋକର ଶ୍ରେଷ୍ଠତ୍ୱ ଉପରେ ଥିବା ଗର୍ବ ଭଙ୍ଗ ହୋଇ, ଇନ୍ଦ୍ର ହାତ ଜୋଡି କଥା କହିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, "ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କର ନିବାସ ଶୁଦ୍ଧ ସତ୍ତା, ଶାନ୍ତ, ତପସ୍ୱୀ, ରାଗ ଓ ତମୋଗୁଣ ରହିତ। ମାୟାର ଗୁଣ ଆପଣଙ୍କୁ ବାନ୍ଧି ପାରେନି, ଆପଣଙ୍କୁ କୌଣସି ଆସକ୍ତି ନାହିଁ। ତେଣୁ ଲୋଭ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅଜ୍ଞାନ ଜନିତ କାରଣ କେମିତି ଆପଣଙ୍କୁ ଛୁଇଁପାରିବ? ତଥାପି, ଧର୍ମର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଓ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ନିବାରଣ କରିବାକୁ, ଆପଣ ଦଣ୍ଡ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ଆପଣ ସମସ୍ତ ଜଗତର ପିତା, ଅଚ୍ୟୁତ ଶିକ୍ଷକ ଓ ଶାସକ, ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ କାଳ ରୂପେ ଦଣ୍ଡ ଧରିଛନ୍ତି। ସମସ୍ତଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ, ଆପଣ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଅବତାର ନେଇ, ଜଗତେ ନିଜକୁ ଲୋକପତି ବୋଲି ଭାବୁଥିବାମାନେ ଗର୍ବ ଭଂଗ କରନ୍ତି। ମୋତେ ଭଳି ଯେଉଁମାନେ ଆପଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅଲଂଘନ କରି, ନିଜକୁ ଲୋକପତି ଭାବନ୍ତି, ସେମାନେ ସଠିକ୍ ସମୟରେ ଆପଣଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରି, ତାଙ୍କର ଅଭିମାନ ଛାଡି ଦୁର୍ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି; ଏହିପରି ଦୁଷ୍ଟମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କ ଉପଦେଶ କାର୍ଯ୍ୟକର। ଏହିପରି ଅଜ୍ଞାନ ଓ ଅଭିମାନ ଦ୍ୱାରା ହୁଏଥିବା ମୋ ଅପରାଧକୁ ଦୟାକରି ଖ୍ଷମା କରନ୍ତୁ, ପ୍ରଭୁ। ଏପରି ଅନୁଚିତ ଚିନ୍ତା ଆଉ କେବେ ମୋର ମନରେ ଆସିନପାରୁ। ହେ ଅଧୋକ୍ଷଜ, ଆପଣଙ୍କ ଏହି ଅବତାର ପୃଥିବୀର ଭାର ହ୍ରାସ ପାଇଁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜାମାନେ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟ ଭାର ହଟାଇବା, ସେନାମାନେ ନାଶ କରିବା ଓ ଆପଣଙ୍କ ପାଦାଶ୍ରିତ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ। ହେ ଭଗବାନ, ହେ ପରମପୁରୁଷ, ହେ ବାସୁଦେବ, ହେ କୃଷ୍ଣ, ହେ ସାତ୍ୱତମ୍ପତି, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର। ଯେଉଁଠାରେ ଚେତନା ମୂର୍ତ୍ତି ଆପଣ ଇଚ୍ଛାକୃତ ଦେହ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଜୀବର ଆତ୍ମା ଓ ବୀଜ ଆପଣ, ସେହି ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ। ମୁଁ ଅଭିମାନ ଓ ଭୟଙ୍ଗ୍ରସ୍ତ ରୋଷରେ, ଏହି ଗୋପଗ୍ରାମକୁ ବିନାଶ କରିବା ପାଇଁ ବାତ୍ୟା ଓ ବୃଷ୍ଟି ଆଣିଥିଲି, ଯେଉଁଥିରେ ଯଜ୍ଞ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇଥିଲା। ଆପଣଙ୍କ କୃପାରେ ମୋର ଅଭିମାନ ଦୂର ହୋଇଛି, ମୋର ଅନର୍ଥ ପ୍ରୟାସ ନଷ୍ଟ ହୋଇଛି; ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଛି, ପ୍ରଭୁ, ଶିକ୍ଷକ ଓ ଆତ୍ମା ଭାବେ। ଏପରି ଭାବେ ମାଘବାନ୍ (ଇନ୍ଦ୍ର) ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ତାପରେ ଭଗବାନ ମୁସ୍କୁରାଇ କଠିନ ମେଘ ଗର୍ଜନ ସଦୃଶ କଣ୍ଠରେ କହିଲେ, "ମାଘବାନ, ମୁଁ ତୁମର ଯଜ୍ଞ ଭଙ୍ଗ କରିଥିଲି, ତୁମକୁ ଉପକାର କରିବା ପାଇଁ, ଯେଉଁଠି ତୁମେ ସବୁବେଳେ ମୋତେ ସ୍ମରଣ କରିବା; ଇନ୍ଦ୍ରତ୍ୱର ଗର୍ବ କେବେ ମନେ ରଖିବ ନାହିଁ। ଧନ ଓ ଶକ୍ତିର ଅଭିମାନ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ଧ ହୋଇଥିବା ଲୋକ ଦଣ୍ଡଧାରୀ ମୋତେ ଚିହ୍ନି ପାରେନି; ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ଦୟା କରିବାକୁ ଚାହେଁ, ସେମାନଙ୍କର ଶ୍ରୀବୃଦ୍ଧି ନିଷ୍କାଶନ କରେ। ଏବେ ତୁମେ ତୁମର କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲାଗିଯାଅ, ସୁବିଧା ହେଉ, ମୋ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସରଣ କର; ଅଭିମାନ ଛାଡି, ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ଲିନ ରୁହ।" ତାପରେ ସୁରଭି ଗାଈ ତାଙ୍କ ଶିଶୁମାନେ ସହିତ ଚିନ୍ତାଶୀଳ ଭାବରେ ଗୋପବେଶୀ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସି, ନମସ୍କାର କଲେ। ସେ କହିଲେ, "କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ, ମହାୟୋଗୀ, ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଉତ୍ପତ୍ତିସ୍ଥାନ, ଆମେ ତୁମରେ ରକ୍ଷିତ; ଏହି ଜଗତପତି, ଅଚ୍ୟୁତ, ତୁମେ ଆମ ପରମଦେବତା, ଇନ୍ଦ୍ର ନୁହଁ। ଗାଈ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦେବତା ଓ ସାଧୁମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ତୁମେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଉଛ; ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଆମେ ତୁମକୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଭାବେ ଅଭିଷେକ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ। ତୁମେ ଭୂଭାର ହ୍ରାସ ପାଇଁ ଅବତାର ନେଇଛ।" ଏପରି କହି, ସୁରଭି ନିଜ ଦୁଧ ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କଲେ, ଏବଂ ଏୟାରାବତ ହାତୀ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଗଙ୍ଗାର ଜଳ ଆଣି ଅଭିଷେକ କଲେ। ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସବୁ ଦେବମୁନିମାନେ, ଦେବମାତାମାନେ ଦଶାର୍ହନନ୍ଦନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ "ଗୋବିନ୍ଦ" ବୋଲି ସମ୍ବୋଧନ କରି ଅଭିଷେକ କଲେ। ତାପରେ ତୁମ୍ବୁରୁ, ନାରଦ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗାନ୍ଧର୍ବ, ବିଦ୍ୟାଧର, ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣମାନେ ଆସି, ହରିଙ୍କର ଯଶ ଗାଇଲେ ଯାହା ତିନି ଲୋକର ଦୁଷ୍ଟତା ନାଶ କରେ; ଦେବକନ୍ୟାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ନୃତ୍ୟ କଲେ। ଦେବମଣ୍ଡଳର ନାୟକମାନେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ, ଚମତ୍କାର ଫୁଲର ବୃଷ୍ଟି କଲେ; ତିନି ଲୋକ ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲା, ଗାଈମାନେ ଦୁଧ ଧାରା ବହାଇଲେ। ନଦୀ ଓ ବୃକ୍ଷମାନେ ମଧୁ ଝରାଇଲେ; ଧାନ, ଔଷଧ ଚାଷ ଛଡ଼ା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ପାହାଡ଼ ମାଣିକ୍ୟ ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ ପଥର ଦେଲେ। ହେ କୁରୁନନ୍ଦନ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଭିଷେକ ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ—ଯେଉଁମାନେ ସ୍ଵଭାବରୁ କ୍ରୁର—ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତ ହେଲେ, ଶତୃତା ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ଏଭଳି ଭାବେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଗୋମାତା ଓ ଗୋପମାନେ ରାଜା ଭାବେ ଅଭିଷେକ କଲେ; ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ଅନୁମତି ନେଇ ଦେବମାନେ ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏହିପରି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପୂଜା ପୂର୍ବକ ଦୁର୍ଗା, ବିନାୟକ, ବ୍ୟାସ, ବିଷ୍ୱକ୍ଷେଣ, ଗୁରୁଜନ, ଦେବତାମାନେ—ସେମାନଙ୍କ ଦିଗ ଦେଖି—ଅର୍ଘ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ବିଧିମତ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଚନ୍ଦନ, କପୂର, କୁଙ୍କୁମ, ଅଗୁରୁ, ଗନ୍ଧ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଦୈନିକ ମନ୍ତ୍ରସହିତ ସ୍ନାନ କରାଇବା ଉଚିତ, ଯଦି ସାମର୍ଥ୍ୟ ଥାଏ। ସ୍ବର୍ଣ୍ଣଘର୍ମ ହ୍ୟମ୍ନ, ମହାପୁରୁଷ ବିଦ୍ୟା, ପୌରୁଷ ସୂକ୍ତ, ସାମନ୍ତ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ନିୟମିତ କ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ। ବସ୍ତ୍ର, ଜନ୍ୟୁ, ଅଳଙ୍କାର, ପତ୍ରମାଳା, ଗନ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ଭକ୍ତି ସହିତ ମୋତେ ଶୋଭାୟିତ କରିବା ଉଚିତ।