ବ୍ରହ୍ମା, ତାଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି ସହିତ ସମସ୍ତ ଜଗତର ହୃଦୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ଶୂନ୍ୟ ଦେହ ଉଠିଲା ନାହିଁ। ପରେ ରୁଦ୍ର, ତାଙ୍କର ଅହଂକାର ସହିତ ହୃଦୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ତଥାପି ସେ ଦେହ ଉଠିଲା ନାହିଁ। ଶେଷରେ, ଅନ୍ତର୍ୟାମୀ, ଶେତ୍ରଜ୍ଞ, ଚେତନା ସହିତ ହୃଦୟରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ସମୟରେ, ସେ ଶୂନ୍ୟ ଦେହ ଜଳରୁ ଉଠିଲା। ଏହା ଏପରି, ଯେପରିକି ଜଣେ ଶୟନରତ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଶରୀରରେ ପ୍ରାଣ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ମନ, ବୁଦ୍ଧି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ପ୍ରାଣଶକ୍ତି ବିନା ସେ ଜଗ୍ରତ ହେବାକୁ ସମର୍ଥ ନୁହଁନ୍ତି। ଏହିପରି, ଯୋଗରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି, ମନୁଷ୍ୟ ନିଜ ମନକୁ ବିରକ୍ତି, ଭକ୍ତି ଓ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଆତ୍ମାକୁ ବିଚାର କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ଦିବ୍ୟ ଉପମା ଦେଇ ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ—ଗୋବର୍ଧନ ପର୍ବତ ଉଠାଇ ଉପରେ ରଖି, ବ୍ରଜବାସୀଙ୍କୁ ବର୍ଷାରୁ ରକ୍ଷା କରିଥିବା ସମୟରେ, ସୁରଭି ଓ ଇନ୍ଦ୍ର କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଗୋଲୋକକୁ ଆସିଲେ। ଏକାନ୍ତରେ ଆସି, ନିଜ ଅପରାଧ ପାଇଁ ଲଜ୍ଜିତ ଇନ୍ଦ୍ର, ତାଙ୍କର ରବିପ୍ରଭା ମୁକୁଟ ଦ୍ୱାରା କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପାଦ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଅପାର ଶକ୍ତି ଦେଖି ଓ ଶୁଣି, ତିନି ଲୋକର ଶାସକ ଭାବର ଅଭିମାନ ଭଙ୍ଗ ହୋଇ, ହାତ ଯୋଡି କହିଲେ— "ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କର ନିବାସ ସତ୍ତ୍ୱମୟ, ଶାନ୍ତ, ତପସ୍ୱୀ ଓ ରଜ-ତମ ରହିତ। ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ ଗୁଣ ଆପଣଙ୍କୁ ବାନ୍ଧି ପାରେ ନାହିଁ, ଆପଣଙ୍କୁ କୌଣସି ଆସକ୍ତି ନାହିଁ। ଏହେଁ ଅବସ୍ଥାରେ, ଅଜ୍ଞାନରୁ ଉଦ୍ଭବ ଲୋଭ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କାରଣ କିପରି ଆସିପାରେ? ତଥାପି, ଧର୍ମର ସୁରକ୍ଷା ଓ ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ଦମନ ପାଇଁ ଆପଣ ଦଣ୍ଡ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ଆପଣ ସମସ୍ତ ଜଗତର ପିତା, ଗୁରୁ, ଶାସକ, ଅଜୟ କାଳ, ଦଣ୍ଡଧାରୀ। ସମସ୍ତଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ନିଜ ଇଚ୍ଛାର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଯେଉଁମାନେ ନିଜକୁ ଲୋକେଶ୍ୱର ଭାବି ଅଭିମାନ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଅଭିମାନ ଦୂର କରନ୍ତି। ମୋତେ ଭଳି ଯେଉଁମାନେ ଆପଣଙ୍କର ଆଜ୍ଞା ଅମାନ୍ୟ କରି ନିଜକୁ ଲୋକପତି ଭାବନ୍ତି, ସମୟ ଆସିଲେ ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଅଭିମାନ ହରାଇ ଧର୍ମପଥ ଛାଡି ଅସମ୍ମାନ କରନ୍ତି; ଏହିପରି ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କ ଉପଦେଶ କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ। ଏହିପରି, ପ୍ରଭୁ, ମୋର ଅଜ୍ଞାନ ଓ ଶକ୍ତିର ଅଭିମାନରୁ ହୋଇଥିବା ଅପରାଧକୁ ମାନ୍ୟ କରନ୍ତୁ। ମୋର ମନ ଭ୍ରମିତ ହୋଇଥିଲା; ଏପରି ଅନର୍ଥ ଚିନ୍ତା ଆଉ କଦାଚିତ ମୋରେ ନ ଆସୁ। ହେ ଅଧୋକ୍ଷଜ, ଆପଣଙ୍କ ଅବତାର ପୃଥିବୀର ଭାର ହ୍ରାସ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜାମାନେ ଓ ସେମାନଙ୍କର ସେନା ନାଶ ଓ ଆପଣଙ୍କ ପାଦାଶ୍ରୟୀଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ। ହେ ଭଗବନ୍, ସର୍ବୋତ୍ତମ ପୁରୁଷ, ମହାତ୍ମା, ଭଗ୍ନ ହେଉଛି ଆପଣଙ୍କୁ, ହେ ବାସୁଦେବ, କୃଷ୍ଣ, ସାତ୍ୱତଙ୍କର ପ୍ରଭୁ। ଇଚ୍ଛାରେ ଦେହ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଜ୍ଞାନମୟ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମୂଳ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ଆତ୍ମାକୁ ନମସ୍କାର। ମୁଁ ଅଭିମାନ ଓ କ୍ରୋଧରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ବୃଜକୁ ବିନାଶ କରିବା ପାଇଁ ବଡ ବଡ ବର୍ଷା ଓ ବାତ୍ୟା ଆଣିଥିଲି, ପୂଜା ବିଘ୍ନ ହୋଇଥିଲା। ଆପଣଙ୍କ ଦୟାରେ ମୋର ଅଭିମାନ ଦୂର ହୋଇଛି, ମୋର ବ୍ୟର୍ଥ ପ୍ରୟାସ ନଷ୍ଟ ହୋଇଛି; ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣାଗତ।" ଏପରି ଇନ୍ଦ୍ର କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ତାପରେ, ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣ ହସି, ଗମ୍ଭୀର ମେଘ ଧ୍ୱନି ସଦୃଶ କଣ୍ଠରେ କହିଲେ—"ମଘବନ୍, ତୁମ ପୂଜା ଭଙ୍ଗ କରିଥିଲି, ଯେଉଁଠାରେ ତୁମେ ମୋତେ ସ୍ମରଣ କର, ଇନ୍ଦ୍ରତ୍ୱର ମଦରେ ଅନ୍ଧ ହେଉନାହିଁ। ଧନ ଓ ଶକ୍ତି ଅଭିମାନରେ ଅନ୍ଧ ଲୋକ ଦଣ୍ଡଧାରୀକୁ ଦେଖନ୍ତିନାହିଁ; ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ଦୟା କରିବାକୁ ଚାହେଁ, ସେମାନଙ୍କର ଶ୍ରୀ ହରିଯାଏ। ଏବେ ଯାଅ, ଶକ୍ର, ତୁମର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ। ମୋର ଉପଦେଶ ମାନ, ଅଭିମାନ ରହିତ ଭାବେ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ରୁହ।" ଏହିପରି ଦେଖି, ମନେ ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ସୁରଭି ଗାଇ, ତାଙ୍କର ଶିଶୁମାନେ ସହ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସି, ନମସ୍କାର କଲେ। ସେ କହିଲେ—"କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ, ମହାଯୋଗୀ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆତ୍ମା, ମୂଳ। ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ, ହେ ଅଚ୍ୟୁତ। ଆମର ପ୍ରଧାନ ଦେବତା ଆପଣ, ଇନ୍ଦ୍ର ନୁହଁନ୍ତି। ଗୋ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦେବତା ଓ ସାଧୁମାନେ ଭଲର ନିମିତ୍ତେ ଆପଣ ଅଛନ୍ତି। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଭାବେ ଅଭିଷେକ କରିବାକୁ ଯାଉଛୁ। ଆପଣ ଏହି ଭୂମିର ଭାର ହ୍ରାସ ପାଇଁ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ।" ଏପରି କହି, ସୁରଭି ନିଜ ଦୁଧରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ନାନ କରାଇଲେ, ଏବଂ ଏୟରାବତ ହାତୀ ଦ୍ୱାରା ଦେବଗଙ୍ଗାର ଜଳ ଆଣି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ନାନ କରାଗଲା। ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଦେବମୁନିମାନେ, ଦେବମାତାମାନେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ଦଶାର୍ହବଂଶୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ "ଗୋବିନ୍ଦ" ଭାବେ ଅଭିଷେକ କଲେ। ତୁମ୍ବୁରୁ, ନାରଦ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗାନ୍ଧର୍ବ, ବିଦ୍ୟାଧର, ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣମାନେ ଆସି, ହରିଙ୍କର କୀର୍ତି ଗାଇଲେ, ଦେବଙ୍ଗନାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ନୃତ୍ୟ କଲେ। ଦେବତାମାନେ ସ୍ତୁତି କଲେ, ଫୁଲର ବୃଷ୍ଟି କଲେ, ତିନି ଲୋକ ଆନନ୍ଦ ଭରିଗଲା, ଗାଇମାନେ ଦୁଧ ଝରାଇଲେ। ନଦୀ ଓ ଗଛମାନେ ମଧୁ ଝରାଇଲେ, ଧାନ ଓ ଔଷଧ ଚାଷ ବିନା ବଢିଗଲା, ପାହାଡ଼ମାନେ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ଦେଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଭିଷେକ ସମୟରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଏକାପରି ମୂଳ ଦ୍ୱେଷ ଛାଡିଦେଲେ। ଏପରି ଭାବରେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କରି, ଗୋମାତା ଓ ଗୋପମାନେଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ଭାବରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ଆଜ୍ଞା ନେଇ ସମସ୍ତ ଦେବତା ସହ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏହିପରି, ଦୁର୍ଗା, ବିନାୟକ, ବ୍ୟାସ, ବିଷ୍ୱକ୍ସେନ, ଗୁରୁମାନେ ଓ ଦେବମାନେଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଦିଗ ଦେଖି କୃତ୍ୟ ଓ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଇ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଚନ୍ଦନ, କପୂର, କୁଙ୍କୁମ, ଅଗୁରୁ, ଓ ସୁଗନ୍ଧ ଜଳରେ ପ୍ରତିଦିନ ମନ୍ତ୍ରପୠଠନ ସହ ସ୍ନାନ କରାଯିବା ଉଚିତ। ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣଘର୍ମ ହ୍ୟମ୍ନ, ମହାପୁରୁଷ ଵିଦ୍ୟା, ପୌରୁଷ ସୂକ୍ତ, ସାମନ୍ ମନ୍ତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା କ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ। ବସ୍ତ୍ର, ଉପବୀତ, ଭୂଷଣ, ପତ୍ରମାଳା, ସୁଗନ୍ଧ ଦ୍ରବ୍ୟରେ ଭକ୍ତି ସହ ଭଗବାନ୍ଙ୍କୁ ଶୋଭିତ କରିବା ଉଚିତ। ପାଦ୍ୟ, ଆଚମନୀୟ, ଗନ୍ଧ, ଫୁଲ, ଅକ୍ଷତ, ଧୂପ, ଦୀପ, ନୈବେଦ୍ୟ ଭକ୍ତି ସହ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ। ଗୁଡ଼ ଖିର, ଘିଅ, ତଳି ଆନ୍ନ, ଫୁଲୌରି, ମିଠା, ଦହି, ଶାକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପଲବ୍ଧ ଭୋଜ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା ଉଚିତ।