ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ପୁରୁଷ ସୃଷ୍ଟି ହେବା ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ତତ୍ତ୍ୱ ନେଇ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ। ପ୍ରଥମେ ମୃତ୍ୟୁ ଅପାନ ବାୟୁ ସହିତ ତାଙ୍କର ଗୁଦ ମାଧ୍ୟମରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, କିନ୍ତୁ ସେହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ପୁରୁଷ ଉଠିଲେ ନାହିଁ। ତା’ପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଶକ୍ତି ସହିତ ହାତରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ତଥାପି ସେ ଉଠିଲେ ନାହିଁ। ବିଷ୍ଣୁ ଚଳନ ନେଇ ପାଦରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ତଥାପି କିଛି ହେଲା ନାହିଁ। ନଦୀମାନେ ରକ୍ତ ଭାବେ ନାଡିରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ତଥାପି ସେ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ପୁରୁଷ ଉଠିଲେ ନାହିଁ। ସାଗର ଭୁକ୍ତି ଓ ତୃଷ୍ଣା ଭାବେ ଉଦରରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ମଧ୍ୟ ସେ ଉଠିଲେ ନାହିଁ। ଚନ୍ଦ୍ର ମନ ଭାବେ ହୃଦୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ତଥାପି କିଛି ହେଲା ନାହିଁ। ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି ସହିତ ହୃଦୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ତଥାପି ସେ ଉଠିଲେ ନାହିଁ। ରୁଦ୍ର ଅହଂକାର ଭାବେ ହୃଦୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ତଥାପି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ପୁରୁଷ ଉଠିଲେ ନାହିଁ। ଅନ୍ତେ ସାକ୍ଷୀ ଓ କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞ, ଅର୍ଥାତ୍ ଅନ୍ତର୍ୟାମୀ ଚେତନା ସହିତ ହୃଦୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ତେବେ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ପୁରୁଷ ଜଳରୁ ଉଠିଲେ। ଏଠାରେ ଯେପରିକି ଜଣେ ଶୟନରତ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କର ପ୍ରାଣବାୟୁ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ମନ, ବୁଦ୍ଧି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ଚେତନା ବିନା ଜାଗିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେପରି ଏହି ଦେହରେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ତର୍ୟାମୀ ଚେତନା ନ ଥିଲେ କିଛି ହୁଏ ନାହିଁ। ଏହି ଅନ୍ତର୍ୟାମୀଙ୍କୁ ଭକ୍ତି, ବୈରାଗ୍ୟ ଓ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ମନ ଯୋଗରେ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ଅଦ୍ଭୁତ ଲୀଳା ପରେ, ଏକ ଅନ୍ୟ ଘଟଣା ଘଟିଲା। ଗୋବର୍ଧନ ପର୍ବତ ଉଠାଇ ଭୃଜବାସୀଙ୍କୁ ବର୍ଷାରୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପରେ, ସୁରଭି ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ଗୋଲୋକକୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦର୍ଶନକୁ ଆସିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜ ଅପରାଧରେ ଲଜ୍ଜିତ ହୋଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଭା ନିମ୍ନ କରୁଥିବା ମୁକୁଟରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚରଣ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅସୀମ ଶକ୍ତି ଦେଖି ଓ ଶୁଣି, ତିନି ଜଗତର ଶାସକ ଭାବର ଅହଂକାର ଭଙ୍ଗ ହୋଇ, ହାତ ଜୋଡି କଥା କହିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ: “ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କର ଧାମ ଶୁଦ୍ଧ ସତ୍ତା, ଶାନ୍ତ, ତପସ୍ୱୀ, ରଜ ଓ ତମ ରହିତ। ମାୟାର ଗୁଣ ଆପଣଙ୍କୁ ବନ୍ଧିପାରେ ନାହିଁ, ଆପଣଙ୍କର କୌଣସି ଆସକ୍ତି ନାହିଁ। ତେଣୁ ଅବିଦ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ଲୋଭ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କାରଣ କିପରି ହେବ? ତଥାପି, ଧର୍ମର ରକ୍ଷା ଓ ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ନିବାରଣ ପାଇଁ ଆପଣ ଦଣ୍ଡ ଧରିଥାନ୍ତି। ଆପଣ ସମସ୍ତଙ୍କ ପିତା, ଗୁରୁ, ଶାସକ, ଅପରାଜୟ କାଳ; ଆପଣ ନିଜେ ଚୟିତ ରୂପରେ ଲୋକମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ଅହଂକାରୀଙ୍କ ଅହଂକାର ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତି। ମୋ ପରି ଯେଉଁମାନେ ଆପଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞାକୁ ଅବହେଳା କରନ୍ତି ଓ ନିଜକୁ ଲୋକପତି ଭାବନ୍ତି, ସେମାନେ ସମୟ ପାଇଲେ ତାଙ୍କର ଅହଂକାର ହରାଇ ଅଧର୍ମ ପଥରେ ଚଳି, ଆପଣଙ୍କ ଉପଦେଶ ଦ୍ୱାରା ସଠିକ୍ ପଥରେ ଆସନ୍ତି। ତେଣୁ ମୋର ଅଜ୍ଞାନ ଓ ଅହଂକାରରେ ହେଉଥିବା ଅପରାଧକୁ ମାଫ କରନ୍ତୁ, ପ୍ରଭୁ। ଆପଣଙ୍କ ଅବତାର ଭୂମିର ଭାର ହ୍ରାସ, ସେନା ନଶ୍ୱ, ଓ ଭକ୍ତମାନେ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ। ଆପଣଙ୍କୁ, ପରମ ପୁରୁଷ, ମହାତ୍ମା, ବାସୁଦେବ, କୃଷ୍ଣ, ସାତ୍ୱତଙ୍କ ନାଥଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଆପଣ ଚେତନାମୟ ଦେହଧାରୀ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମୂଳ, ସମସ୍ତ ଜୀବଙ୍କ ଆତ୍ମା। ମୁଁ ଅହଂକାର ଓ କ୍ରୋଧରେ, ଗୋପାଳପୁରୀ ଉପରେ ବିପଦ ଆଣିଥିଲି, ଯେଉଁଠାରେ ଯଜ୍ଞ ବିଘ୍ନ ହୋଇଥିଲା। ଆପଣଙ୍କ କୃପାରେ ମୋର ଅହଂକାର ନଶ୍ୱ ହୋଇଛି, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଛି, ପ୍ରଭୁ।” ଏପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା ପରେ, କୃଷ୍ଣ ହସି ବଜ୍ରଧ୍ୱନି ସଦୃଶ କଣ୍ଠରେ କହିଲେ: “ମଘବନ, ତୁମେ ମୋତେ ସ୍ମରଣ କର, ଇନ୍ଦ୍ରତ୍ୱ ଗର୍ବରେ ମୁହଁ ହରାଇ ଯିବନି; ଏହି ପାଇଁ ମୁଁ ତୁମର ଯଜ୍ଞ ଭଙ୍ଗ କରିଥିଲି। ଧନ-ଶକ୍ତିର ଅହଂକାରରେ ଅନ୍ଧ ହେଲେ, ମୁଁ ଦୟା କରି ତାଙ୍କର ଶ୍ରୀ ହରି ଦେଉଛି। ଏବେ ଶକ୍ର, ତୁମେ ତୁମ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ରୁହ, ଅହଂକାର ଛାଡ଼, ମୋ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସରଣ କର।" ଏହା ପରେ ଚିନ୍ତାଶୀଳ ସୁରଭି ଗୋପାଳ ରୂପୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ତାଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ ସହ ଗଲେ ଓ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ। ସୁରଭି କହିଲେ: “କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ, ମହାଯୋଗୀ, ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତଙ୍କ ମୂଳ, ଆମେ ତୁମେ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ। ଆମ ପ୍ରଧାନ ଦେବତା ତୁମେ, ଇନ୍ଦ୍ର ନୁହଁ। ଗାଈ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦେବତା ଓ ଶିଷ୍ଟଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ତୁମେ ଅଛ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଆମେ ତୁମକୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଭାବେ ଅଭିଷେକ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ। ତୁମେ ଭୂମିର ଭାର ହ୍ରାସ ପାଇଁ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛ।" ଏପରି କହି ସୁରଭି ନିଜ ଦୁଧ ଓ ଏୟାରାବତ ହାତୀ ଦ୍ୱାରା ଆଣା ଦିବ୍ୟ ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ନାନ କରାଇଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଦେବମୁନିମାନେ ଦଶାର୍ହ ବଂଶଜ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ “ଗୋବିନ୍ଦ” ଭାବେ ଅଭିଷେକ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ତୁମ୍ବୁରୁ, ନାରଦ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗାନ୍ଧର୍ବ, ବିଦ୍ୟାଧର, ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣମାନେ ହରିଙ୍କ ଯଶ ଗାଇଲେ ଓ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗନାମାନେ ନୃତ୍ୟ କଲେ। ଦେବତାମାନେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ଫୁଲର ବୃଷ୍ଟି କଲେ, ତିନି ଲୋକ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ଗାଈମାନେ ଦୁଧ ଝରିଲେ। ନଦୀ ଓ ଗଛମାନେ ମଧୁ ଝରିଲେ, ଧାନ ଓ ଔଷଧ ଅପେକ୍ଷା ବିନା ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲେ, ପାହାଡ଼ ମଣି ଉତ୍ପାଦନ କଲେ। ଏହି ଅଭିଷେକ ସମୟରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ, ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରକୃତିରୁ କ୍ରୂର ଥିଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତ ହେଲେ। ଏପରି ଭାବେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କରି, ଇନ୍ଦ୍ର ଦେବତା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏହିପରି ଦିବ୍ୟ ଉତ୍ସବ ପରେ, ଦୁର୍ଗା, ବିନାୟକ, ବ୍ୟାସ, ବିଷ୍ୱକ୍ସେନ, ଗୁରୁ ଓ ଦେବମାନେ ସ୍ୱସ୍ଥାନରେ ବସି, ଅର୍ଘ୍ୟ, ଅଭିଷେକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପଚାରରେ ପୂଜିତ ହେବା ଉଚିତ। ଚନ୍ଦନ, କପୂର, କୁଙ୍କୁମ, ଅଗୁରୁ, ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଜଳରେ ଦେବତାଙ୍କୁ ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ନିତ୍ୟ ସ୍ନାନ କରାଯିବା ଉଚିତ। ସ୍ବର୍ଣ୍ଣଘର୍ମନ୍, ମହାପୁରୁଷ-ବିଦ୍ୟା, ପୌରୁଷ ସୂକ୍ତ ଓ ସାମନ୍ ମନ୍ତ୍ର ପାଠ କରି ଉପଚାର କରିବା ଉଚିତ। ବସ୍ତ୍ର, ଉପବୀତ, ଆଭୂଷଣ, ପତ୍ରମାଳା ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ତେଲରେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ମୋତେ ଶୋଭା କରାଯିବା ଉଚିତ। ପାଦ୍ୟ, ଆଚମନୀୟ, ଗନ୍ଧ, ଫୁଲ, ଅକ୍ଷତ, ଧୂପ, ଦୀପ, ନୈୱେଦ୍ୟ ପ୍ରମାଣିତ ଭାବରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହ ମୋତେ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।