ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏକ ଦିଗରେ ମୁନିମାନେ ଦଳେ ଦଳେ ବସିଥିଲେ, ଅନ୍ୟ ଦିଗରେ ଦେବତାମାନେ, ଆଉ ଅନ୍ୟଏଠି ବେଦ ଓ ଉପନିଷଦ, ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥକ୍ଷେତ୍ର ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଦିଗରେ ମହିଳାମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଜୟଧ୍ୱନି, ନମସ୍କାରର ହୁଁକାର ଓ ଶଂଖଧ୍ୱନି ଉଠିଲା। ଭୁଲି ଭୁଲି ଭୁନା ଧାନ ଓ ପୁଷ୍ପର ବୃହତ ବ୍ୟାପକ ବିକ୍ଷେପ ହେଲା। ଦେବମଣ୍ଡଳର ଅନେକ ନାୟକ ତାଙ୍କର ଆକାଶୀୟ ରଥରେ ଚଡ଼ି, ଛାୟାବୃକ୍ଷରୁ ତୁଳିଥିବା ପୁଷ୍ପ ବର୍ଷା କରି ଉପସ୍ଥିତ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ। ଏଭଳି ଅବିଚଳିତ ମନଯୋଗ ଭିତରେ, ସେମାନେ ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତର ମହିମାକୁ ମହାପୁରୁଷ ନାରଦଙ୍କୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣନା କଲେ। ତେବେ କୁମାରମାନେ କହିଲେ, “ଏବେ ଆମେ ଶୁକଦେବଙ୍କ ଶାସ୍ତ୍ରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଯଶସ୍ବୀ ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବୁ, ଯାହାକୁ କେବଳ ଶୁଣିଲେ ମୁକ୍ତି ହସ୍ତଗତ ହୁଏ।” “ଭାଗବତର ଏହି କଥା ସଦା ଶ୍ରବଣ ଯୋଗ୍ୟ, ସଦା ପୂଜ୍ୟ। କେବଳ ଏହାକୁ ଶୁଣିଲେ ହରି ହୃଦୟରେ ବାସ କରନ୍ତି। ଏହି ଗ୍ରନ୍ଥରେ ଅଠାର ହଜାର ଶ୍ଲୋକ ଅଛି, ଦ୍ୱାଦଶ ସ୍କନ୍ଧ ରହିଛି; ଏହା ପରୀକ୍ଷିତ ଓ ଶୁକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହୋଇଥିବା ସଂବାଦ—ଏହି ଭାଗବତକୁ ଶୁଣ। ଏହି ସଂସାର ଚକ୍ରରେ ମଣିଷ ଅଜ୍ଞାନରେ ଘୁରେ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଶୁକଗ୍ରନ୍ଥର ଉପଦେଶ କାନରେ ପଡ଼ୁନାହିଁ। ଅନେକ ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ପୁରାଣ ଶୁଣିବାର କଣ ଉପକାର? ଏକମାତ୍ର ଭାଗବତ ମୁକ୍ତିଦାୟକ ଭାବେ ଗର୍ଜନା କରେ। ଯେଉଁ ଘରେ ଦିନେ ଦିନେ ଭାଗବତ କଥା ହୁଏ, ସେଠା ସତ୍ୟରେ ତୀର୍ଥକ୍ଷେତ୍ର ହେଉଛି, ଘରବାସୀଙ୍କର ପାପ ନାଶ ହୁଏ। ଏକ ହଜାର ଅଶ୍ୱମେଧ ଓ ଏକ ଶତ ବାଜପେୟ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ମଧ୍ୟ ଶୁକଶାସ୍ତ୍ର କଥାର ଏକ ଷୋଡ଼ଶଂଶ ଫଳ ସମାନ ନୁହେଁ। ମୁନିମାନେ, ଯେଉଁଯେଉଁଠି ଭାଗବତ ଶ୍ରବଣ ହୁଏନି, ସେଉଁଠି ପାପ ଦେହରେ ରହିଥାଏ। ଗଙ୍ଗା, ଗୟା, କାଶୀ, ପୁଷ୍କର, ପ୍ରୟାଗ ମଧ୍ୟ ଶୁକଶାସ୍ତ୍ର କଥାର ଫଳ ସମାନ ହୋଇପାରିବେନି। ଯଦି ତୁମେ ପରମ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ଦିନେ ଦିନେ ନିଜେ ମୁଁହରେ ଭାଗବତର ଅଧ ଶ୍ଲୋକ କିମ୍ବା ଚତୁର୍ଥାଂଶ ଶ୍ଲୋକ ପଢ଼। ବେଦ, ବେଦମାତା, ପୁରୁଷସୂକ୍ତ, ତ୍ରୟୀବେଦ, ଭାଗବତ ଓ ଦ୍ୱାଦଶାକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ର, ଦ୍ୱାଦଶାତ୍ମା, ପ୍ରୟାଗ, ବର୍ଷ ରୂପୀ କାଳ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର, କାମଧେନୁ ଓ ଦ୍ୱାଦଶୀ, ତୁଳସୀ, ବସନ୍ତ ଋତୁ ଓ ପରମପୁରୁଷ—ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ମୂଳ ତଫାତ ଦେଖନ୍ତିନାହିଁ। ଯିଏ ଭାଗବତ ଶାସ୍ତ୍ରକୁ ସମ୍ବେଦନା ସହିତ ଦିନ ରାତି ପଢ଼େ, ସେ ଅନେକ ଜନ୍ମର ସଞ୍ଚିତ ପାପ ନାଶ କରେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଦିନେ ଦିନେ ଅଧ ଶ୍ଲୋକ କିମ୍ବା ଚତୁର୍ଥାଂଶ ଶ୍ଲୋକ ପଢ଼ିଲେ ମଧ୍ୟ ରାଜସୂୟ ଓ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ ସମାନ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ। ଦିନେ ଦିନେ ଭାଗବତ ପାଠ, ହରିର ନିରନ୍ତର ସ୍ମରଣ, ତୁଳସୀର ଚର୍ଚ୍ଚା ଓ ଗୋସେବା—ଏମାନେ ସମାନ। ଯିଏ ମୃତ୍ୟୁକାଳରେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଶୁକଶାସ୍ତ୍ର କଥା ଶୁଣିଥାଏ, ଗୋବିନ୍ଦ ସେଉଁଠିକୁ ବୈକୁଣ୍ଠ ଦାନ କରନ୍ତି। ଯିଏ ଏହି ଭାଗବତକୁ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ସିଂହାସନ ସହିତ ଏକ ବୈଷ୍ଣବକୁ ଦାନ କରେ, ସେ କୃଷ୍ଣ ସାକ୍ଷାତ ସାମ୍ମିଳନ ଲାଭ କରେ। ଯିଏ ଜନ୍ମଠାରୁ ମିଥ୍ୟାମନସ୍କାରେ ଶୁକଶାସ୍ତ୍ର କଥା ରସାସ୍ୱାଦ କରିନାହିଁ, ସେ ଚଣ୍ଡାଳ କିମ୍ବା ଗଧା ସମାନ ଜୀବନ ଯାପନ କରେ; ତାଙ୍କର ଜନ୍ମ ବ୍ୟର୍ଥ ଓ ତାଙ୍କର ମାଆ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ନ୍ତି। ଯିଏ ପାପୀ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ ଓ ଏକ ଶୁକଶାସ୍ତ୍ର କଥା ମଧ୍ୟ ଶୁଣିନାହିଁ, ସେ ଜୀବନ୍ତ ଶବ କୁହାଯାଏ, ପଶୁ ସମାନ ଓ ପୃଥିବୀର ଭାର ଭାବି ଦେବମଣ୍ଡଳ ତାଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି। ଏହି ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତର କଥା ଏହି ଜଗତରେ ଦୁର୍ଲଭ; ଏହା କୋଟି କୋଟି ଜନ୍ମର ପୁଣ୍ୟ ଫଳରେ ମିଳିଥାଏ। ଏହିପରି ଦୁଲର୍ଭ ଯୋଗର ଧନ ଭଳି ଏହି କଥାକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଶୁଣିବା ଉଚିତ; ଦିନ ବା ମାସ ନିୟମ ନାହିଁ—ଯେତେବେଳେ ଶୁଣିବା ଯୋଗ୍ୟ। ସତ୍ୟ ଓ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ସମୟ ମାନି ଶୁଣିବା ଉଚିତ, କିନ୍ତୁ କଳିଯୁଗରେ ଅସମର୍ଥତା ଦେଖି ଏଠି ଶୁକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିଶେଷ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି। ମନ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ, ନିୟମ ଓ ଦୀକ୍ଷା ଦୁର୍ଲଭ ଥିବାରୁ ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି। ଯିଏ ଦିନେ ଦିନେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ, ବିଶେଷକରି ମାଘ ମାସରେ ଶୁଣେ, ସେଠି ଶୁକଙ୍କ ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ ଫଳ ମିଳେ। ମନ ଅନିୟନ୍ତ୍ରଣ, ରୋଗ, ଆୟୁର ହ୍ରାସ ଓ କଳିର ଦୋଷ ଦେଖି ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି। ତପ, ଯୋଗ, ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳିପାରିବେନି, ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣରେ ସହଜରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଫଳ ମିଳେ। ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ ଯଜ୍ଞ, ବ୍ରତ, ତପସ୍ୟା, ତୀର୍ଥସ୍ନାନ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରେ। ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ ଯୋଗ, ଧ୍ୟାନ, ଜ୍ଞାନ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରେ; ଏହାର ମହିମା କେତେ ବଡ଼! ପୁନଃ ପୁନଃ ଏହା ସମସ୍ତକୁ ଅତିକ୍ରମ କରେ। ତେବେ ଶୌନକ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କଥା, ଜ୍ଞାନ ଓ ଅନ୍ୟ ଧର୍ମକୁ ପଛେଇ ଦେଇଛି; ଏହି ଭାଗବତ ପୁରାଣ କିପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଯାହା ପରମ ଶ୍ରେୟସ୍ ଦେଇ ଯୋଗ ଓ ଅନ୍ୟ ପଥ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରେ?” ସୂତ କହିଲେ, “ଯେତେବେଳେ କୃଷ୍ଣ ଭୂମିକୁ ଛାଡ଼ି ନିଜ ଧାମକୁ ଯିବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ, ସେତେବେଳେ ଏକାଦଶ ମୁଖ୍ୟ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଶୁଣିଥିଲେ, ଉଦ୍ଧବ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ—‘ହେ ଗୋବିନ୍ଦ, ତୁମେ ତୁମର ଭକ୍ତଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି ଯିବେ; ମୋ ହୃଦୟର ଗଭୀର ଚିନ୍ତା ଶୁଣି ମୋତେ ଶାନ୍ତି ଦିଅ। ଏବେ ଭୟଙ୍କର କଳିଯୁଗ ଆସିଛି; ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବେ, ଭଲ ଲୋକ ମଧ୍ୟ ସଂସ୍ପର୍ଶରେ ଦୁଷ୍ଟ ହେଉଛନ୍ତି। ତାପରେ ଭୂମି ଗୋରୂପେ ଭାରକୁ ବହି ଆଶ୍ରୟ ନେବ। ହେ କମଳନୟନ, ତୁମ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ରକ୍ଷକ ଦେଖାଯାଉନାହିଁ। ତେଣୁ, ହେ ଭକ୍ତବତ୍ସଳ, ଦୟା କର, ଛାଡ଼ିଯିଅନି; ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ନିମିତ୍ତେ ତୁମେ ଗୁଣମୟ ଦେହ ଧାରଣ କରିଛ; ତୁମେ ନିର୍ଗୁଣ ଓ ଚେତନ ହେଉଛ। ତୁମ ଅନୁପସ୍ଥିତିରେ ତୁମ ଭକ୍ତମାନେ କିପରି ରହିବେ? ନିର୍ଗୁଣ ଉପାସନା କଠିନ; ତେଣୁ କିଛି ବିଚାର କର।