ଏଭଳି ମୁଢ଼ ମନୁଷ୍ୟ, ତାଙ୍କର ଜଣେ ଜନାନୀ ଓ ତାଙ୍କର ଗୁଣଗୁଡ଼ିକ ଦ୍ୱାରା ଠକାଯାଇ, ଇଚ୍ଛା ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଦୁର୍ବଳତାରେ ଏକ ଖେଳନା ପରି ତାଙ୍କୁ ଅନୁକରଣ କରିଥାଏ। ଏହି ସମୟରେ ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ—କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଏପରି ଅସାଧାରଣ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖି, ଗୋପଗଣ ଭୟଭିତ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ। ସେମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ସତ୍ୟ ଶକ୍ତି ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ। ତେଣୁ ସେମାନେ ନନ୍ଦଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ଗର୍ଗମୁନିଙ୍କ କଥା ମନେପକାଇ କହିଲେ—“ଏହି ପିଲାଟିଏ ଯେଉଁ କାମ କରୁଛନ୍ତି, ତାହା ଆମ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟକର। ଗାଁରେ ଯେଉଁ ପିଲାମାନେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ସାଧାରଣତଃ ଅବହେଳିତ, କିନ୍ତୁ ଏହି ଶିଶୁ କିପରି ଏଠାରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ? ସେମାନେ ପୁନି କହିଲେ—କିପରି ଏହି ସାତଦିନର ଶିଶୁ ଏକ ହାତରେ ସହଜରେ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଉଠାଇପାରିଲେ, ଯେପରି ଏକ ହାତୀ ଏକ ପଦ୍ମକୁ ଉଠାଏ? ଏହି ଶିଶୁ ନିଜ ଚକ୍ଷୁ ଆଉ ଅଧଖୁଲା ରଖି, ଶୁଦ୍ଧ ଶିଶୁ ଭାବରେ, ପୂତନାଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଂଶ ଦୁଧ ସହିତ ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣ ମଧ୍ୟ ଶୋଷିନେଲେ, ଯେପରି ସମୟ ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରାଣ ନେଇଯାଏ। ଏହି ଶିଶୁ ତଳେ ପଡ଼ିଥିବାବେଳେ, ତାଙ୍କର ପାଦ ଗଡ଼ିକୁ ଲାଗିଲା, ଚକା ଉଲଟିଗଲା, ଏବଂ ଶିଶୁ କାନ୍ଦି ଦେଲେ। ଏକବର୍ଷର ଶିଶୁ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ତୃଣାବର୍ତ୍ତ ଦାନବ ତାଙ୍କୁ ଗଳାଧରି ଆକାଶରେ ଉଠାଇନେଲେ, କିନ୍ତୁ କୃଷ୍ଣ ସେ ଭୟଙ୍କର ଦୁଃଖକୁ ଜୟ କଲେ। ଜଣେ ମାତା ମଖନ ଚୋରି କରିଥିବାରୁ ତାଙ୍କୁ ଉଠା ଦେଇ ଦୁଇଟି ଅର୍ଜୁନ ବୃକ୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ବାନ୍ଧିଦେଲେ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ହାତ ଦ୍ୱାରା ଦୁଇଟି ବୃକ୍ଷକୁ ପଡ଼ିଦେଲେ। ଏହି ଭାବେ, କୃଷ୍ଣ ଅନ୍ୟ ଗୋପପିଲାମାନେ ସହିତ ଉପବନରେ ବଛା ଚରାଉଥିଲେ, ସେଠାରେ ବକାସୁର ଦାନବ ତାଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ମୁହଁ ଫାଟିଦେଲେ। ଏହିପରି, ଏକ ଦାନବ ବଛାର ରୂପ ଧରି ବଛାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆସିଥିଲେ, କୃଷ୍ଣ ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ମାରି, ଖେଳିଖେଳି କପିଥ ଫଳ ଝଡ଼ିଦେଲେ। ସେ ଗଧା ଦାନବ ଓ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସାଥିମାନଙ୍କୁ ମାରି, ତାଳବନକୁ ନିରାପଦ କଲେ, ଏବଂ ଫଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ। ସେ ପ୍ରଲମ୍ବାସୁର ଦାନବକୁ ମାରି, ଗୋଉଁ ଓ ଗୋପମାନଙ୍କୁ ଅଗ୍ନିରୁ ଉଦ୍ଧାର କଲେ। ସେ କାଲିୟା ନାଗଙ୍କ ଅହଂକାର ଭଙ୍ଗ କରି, ତାଙ୍କୁ ଯମୁନା ତଳାବରୁ ଦୂର କଲେ, ଏବଂ ଯମୁନା ଜଳକୁ ବିଷମୁକ୍ତ କଲେ। ବ୍ରଜବାସୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଏମିତି ଏକ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ମମତାରେ ଭରିଥିଲେ—ନନ୍ଦ, ଆମେ କିପରି ଏହିପରି ଜନ୍ମଜାତ ପ୍ରେମ ତୁମ ପୁଅ ପାଇଁ ଅନୁଭବୁଛୁ? କିପରି ଏକ ସାତଦିନର ଶିଶୁ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଉଠାଇପାରିବ? ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ବ୍ରଜର ନେତା, ଆମ ପ୍ରଶ୍ନ ଓ ସନ୍ଦେହ ଉପଜିଛି। ନନ୍ଦ କହିଲେ—“ହେ ଗୋପମାନେ! ମୋର କଥା ଶୁଣ, ଏହି ପିଲା ସମ୍ବନ୍ଧରେ ତୁମ ସନ୍ଦେହ ଦୂର କର। ଗର୍ଗ ମୁନି ମୋତେ କହିଥିଲେ—ଏହି ଶିଶୁ ପୂର୍ବେ ଶ୍ୱେତ, ରକ୍ତ ଓ ପିତ ରୂପ ଧରିଥିଲେ; ବର୍ତ୍ତମାନ ଏହି କୃଷ୍ଣ କଳା ରୂପ ଧରିଛନ୍ତି। ପୂର୍ବେ, ଏହି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ୟ ବସୁଦେବଙ୍କ ପୁଅ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ବର୍ତ୍ତମାନ ତୁମର ପୁଅ। ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ତାଙ୍କୁ ବାସୁଦେବ ବୋଲି କହନ୍ତି। ତୁମର ପୁଅଙ୍କର ଅନେକ ନାମ ଓ ରୂପ ଅଛି, ତାଙ୍କର ଗୁଣ ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ। ମୁଁ ତାହା ଜାଣେ, କିନ୍ତୁ ଲୋକେ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ। ଏହି ଗୋପ ଓ ଗୋକୁଳର ଆନନ୍ଦ ଦାତା ତୁମମାନେଙ୍କୁ ସମୃଦ୍ଧି ଦେବେ; ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ସମସ୍ତ ବିପଦ ସହଜରେ ଜୟ କରିପାରିବ। ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, ରାଜା ବିହୀନ ଦେଶରେ ଧର୍ମିକ ଲୋକମାନେ ଦୁଷ୍ଟ ଦାକାତମାନେ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ବଳ ହେଉଥିଲେ, ସେମାନେ ଏହି ଦେବ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷା ପାଇଥିଲେ ଓ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଦୁଷ୍ଟମାନେଠାରୁ ରକ୍ଷା ପାଇଥିଲେ। ଯେଉଁ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଲୋକମାନେ ଏହିପରି ପ୍ରେମ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ସେମାନେ କେବେ ବିପଦରେ ପଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ, ଯେପରି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ରକ୍ଷାଧୀନ ଲୋକମାନେ ଦାନବଙ୍କୁ ଜୟ କରନ୍ତି। ଏହିପରି, ନନ୍ଦଙ୍କ ପୁଅ ନାରାୟଣଙ୍କ ସମ ଗୁଣ, ଭାଗ୍ୟ, କୀର୍ତ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବ ଧାରଣ କରନ୍ତି; ତେଣୁ ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟରେ କୌଣସି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନାହିଁ। ଏହିଭଳି ଗର୍ଗ ମୁନି ସାକ୍ଷାତ୍ ମୋତେ ଉପଦେଶ କରି, ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଚଲିଗଲେ। ତେଣୁ ମୁଁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନାରାୟଣଙ୍କ ଅଂଶ ଭାବେ ମନେ କରେ, ଯିଏ ସହଜରେ ଅସାଧାରଣ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି। ନନ୍ଦଙ୍କ କଥା ଓ ଗର୍ଗଙ୍କ ଗୀତ ଶୁଣି, ବ୍ରଜବାସୀମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅପାର ତେଜ ଦେଖି ଓ ଶୁଣି, ଆନନ୍ଦରେ ନନ୍ଦ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଛାଡ଼ି ଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଦେବତା, ଯଜ୍ଞ ବିଘ୍ନ ହେବାରେ ରୂଷ୍ଟ ହୋଇ, ବର୍ଷା, ଶୀତଳ ବାତାସ ଓ ଉଲ୍କା ବର୍ଷା ପଠାଇଲେ। ଗୋପ ଓ ଗୋମାନ୍ୟ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଲେ। ସେମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସମ୍ମର୍ଥନ ଓ କରୁଣାର ହସ ସହିତ ଦେଖୁଥିଲେ। କୃଷ୍ଣ ଏକ ହାତରେ ପାହାଡ଼ ଉପାଡ଼ି, ଏକ ଶିଶୁ ଖେଳନା ଉଠାଏ ପରି, ସମସ୍ତ ଗୋପ ଓ ଗୋମାନ୍ୟଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କଲେ। ଏହିପରି, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିର ଅହଂକାରରେ ଗୋମାନ୍ୟଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ନାହିଁ। ଏହିପରି, ପ୍ରଥମ ସ୍କନ୍ଧର ଛବିଶ ଅଧ୍ୟାୟ, ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣ, ପରମ ବିରକ୍ତ ସାଧୁମାନଙ୍କ ଶାସ୍ତ୍ର, ଏଠି ସମାପ୍ତ ହେଲା। ଏଠି, ଯେଉଁ ସାଧୁମାନେ ଅସଙ୍ଗ, ମୋତେ ଚିନ୍ତନ କରନ୍ତି, ଶାନ୍ତ, ସମଦର୍ଶୀ, ଅଲୋଭୀ, ଅହଂକାର ଶୂନ୍ୟ, ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରେ ଅଚଳ, ସେମାନେ ସତ୍ୟରେ ପରମ ପବିତ୍ର। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ମୋର କଥା ସର୍ବଦା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଏହି କଥା ଶ୍ରବଣ କରୁଥିବା, ଗାଉଥିବା, ଅନୁମୋଦନ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି, ପାପ ଦୂର ହୁଏ। ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତି ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଏହି କଥା ଶୁଣନ୍ତି, ଗାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋର ଭକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି। ଏହି ଭକ୍ତି ଲାଭ କରିଥିବା ସାଧୁ ପାଇଁ ଆଉ କିଛି ଅବଶିଷ୍ଟ ନାହିଁ, କାରଣ ସେ ମୋରେ, ଅନନ୍ତ, ବ୍ରହ୍ମ ଓ ଆନନ୍ଦମୟ ମୂର୍ତ୍ତିରେ ସଉଖ୍ୟ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି। ଯେପରି ଜଣେ ଅଗ୍ନି ନିକଟକୁ ଯାଇଲେ ଶୀତ, ଭୟ ଓ ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରନ୍ତି, ସେପରି ସାଧୁ ସଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ଏହି ଲାଭ ମିଳେ।