ଏହି ଦିନଟି ଅତି ପବିତ୍ର ଓ ଦିବ୍ୟ ଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଗଙ୍ଗା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନଦୀମାନେ, ପୁଷ୍କର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ହ୍ରଦ, ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ, ଦିଗବାଲି ଓ ଦଣ୍ଡକ ଭଳି ଅରଣ୍ୟମାନେ ଏଠାରେ ଆସିଥିଲେ। ପ୍ରବଳ ପାହାଡ଼ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରକୃତି ଏଠାରେ ଆସିଥିଲେ, ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ଆସିଥିଲେ; କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କର ଭାର ଦ୍ୱାରା, ଭୃଗୁ ତାଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଇ ସମ୍ଭାଲି ଆଣିଥିଲେ। ନାରଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିକ୍ଷିତ ହୋଇ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଆସନ ପ୍ରଦାନ ପାଇ, କୁମାରମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଇ, କୃଷ୍ଣରେ ଲୀନ ହୋଇ ବସିଥିଲେ। ଭାଗବତ ପ୍ରେମୀ, ନିରାସ୍ତ, ବିରକ୍ତ, ଏବଂ ନିର୍ବିକାରୀ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀମାନେ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଢ଼ି ଥିଲେ, ନାରଦ ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରମୁଖ ହୋଇ ଦଢ଼ି ଥିଲେ। ଏହି ମହାସଭାରେ ଏକ ଦିଗରେ ଋଷିମାନେ, ଅନ୍ୟ ଦିଗରେ ଦେବମାନେ, ଅନ୍ୟ ଦିଗରେ ବେଦ ଓ ଉପନିଷଦ, ଅନ୍ୟ ଦିଗରେ ତୀର୍ଥ, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଦିଗରେ ମହିଳାମାନେ ବସିଥିଲେ। ବିଜୟ ଜୟଧ୍ୱନି, ଶ୍ରଦ୍ଧାର ଉଚ୍ଚ ଚିତ୍କାର ଓ ଶଂଖ ଧ୍ୱନି ଉଠିଲା; ଭଜା ଧାନ୍ୟ ଓ ଫୁଲ ଦେଇ ମହା ଉପହାର ଦିଆଯାଇଲା। ଦେବମାନେ ନିଜ ଦିବ୍ୟ ଶିବିର ଉପରେ ବସି, କାମଧେନୁ ବୃକ୍ଷର ଫୁଲ ଦେଇ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉପରେ ବର୍ଷା କରିଲେ। ଏପରି ଭାବେ, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମନ ଏକାଗ୍ର ହୋଇଥିଲା, ସେଠାରେ ସେମାନେ ନାରଦଙ୍କୁ ଭାଗବତର ମହତ୍ତ୍ୱ ସ୍ପଷ୍ଟ କରି କହିଲେ। କୁମାରମାନେ କହିଲେ: “ଏବେ ଆମେ ଶୁକଦେବର ଶାସ୍ତ୍ର ଉପଜିତ ମହିମା କଥା କହିବା; ଏହା ଶୁଣିଲେ ମାନବ ମୁକ୍ତିକୁ ତାଙ୍କ ହାତରେ ଧରିପାରିବେ। ଭାଗବତର ଗୌରବମୟ କଥା ସଦା ସେବିତ ହେବା ଉଚିତ; ଶୁଣିବା ମାତ୍ରେ ହରି ହୃଦୟରେ ବାସ କରନ୍ତି। ଏହି ଶାସ୍ତ୍ର ଏକାଠି ଅଠର ହଜାର ଶ୍ଲୋକ, ବାରୋଟି ପୁସ୍ତକରେ ବିଭକ୍ତ; ଏହା ପରୀକ୍ଷିତ ଓ ଶୁକଦେବଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସଂବାଦ। ଏହି ଭାଗବତକୁ ଶୁଣ। ଏହି ଜଗତର ଚକ୍ରରେ ମନୁଷ୍ୟ ଅଜ୍ଞାନରେ ଭ୍ରମଣ କରେ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ ଶୁକଦେବଙ୍କ ଶାସ୍ତ୍ରର ଉପଦେଶ ତାଙ୍କ କାନରେ ପ୍ରବେଶ କରେନାହିଁ। ଅନେକ ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ପୁରାଣ ଶୁଣିବାର କିଛି ଉପକାର ନାହିଁ, ଯେଉଁଠାରେ କେବଳ ଭ୍ରମ ହୁଏ; ଏକ ମାତ୍ର ଭାଗବତ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ। ଯେଉଁ ଘରେ ଦିନେ ଦିନେ ଭାଗବତ ଉପାଖ୍ୟାନ ହୁଏ, ସେଉଁଠି ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଅଛି, ଘରବାସୀମାନଙ୍କର ଦୁଷ୍କର୍ମ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ହଜାର ଅଶ୍ୱମେଧ ଓ ଶତ ବାଜାପେୟ ଯଜ୍ଞ ମଧ୍ୟ ଶୁକଦେବଙ୍କ ଶାସ୍ତ୍ର କଥାର ଏକ ଷୋଳିଁ ଭାଗ ମହତ୍ତ୍ୱକୁ ସମାନ କରିପାରିବେନାହିଁ। ଏ ଦେହରେ ଦୁଷ୍କର୍ମ ରହିଥାଏ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭାଗବତ ଠିକ ଭାବରେ ଲୋକମାନେ ଶୁଣିନାହିଁ। ଗଙ୍ଗା, ଗୟା, କାଶୀ, ପୁଷ୍କର, ପ୍ରୟାଗ ମଧ୍ୟ ଶୁକଦେବଙ୍କ ଶାସ୍ତ୍ର କଥାର ଫଳକୁ ସମାନ କରିପାରିବେନାହିଁ। ଦିନେ ଦିନେ ନିଜ ମୁଁହରେ ଭାଗବତର ଅର୍ଦ୍ଧ ଶ୍ଲୋକ କିମ୍ବା ଚତୁର୍ଥାଂଶ ଶ୍ଲୋକ ପାଠ କର, ଯଦି ଉତ୍ତମ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଚାହୁଁଛ। ବେଦ, ବେଦମାତା, ପୁରୁଷ ସୂକ୍ତ, ତ୍ରୟୀ ବେଦ, ଭାଗବତ, ଓ ବାରୋଟି ଅକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ର; ଦ୍ବାଦଶ ଆତ୍ମା, ପ୍ରୟାଗ, ବର୍ଷର ରୂପରେ କାଳ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର, କାମଧେନୁ ଗାଈ, ଦ୍ବାଦଶୀ ତିଥି; ତୁଳସୀ, ବସନ୍ତ ଋତୁ, ଏବଂ ପରମ ପୁରୁଷ—ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କିଛି ମୂଳ ତଫାତ ଦେଖନ୍ତିନାହିଁ। ଯିଏ ଭାଗବତ ଶାସ୍ତ୍ରକୁ ବୁଝି ଦିନ ଓ ରାତି ପାଠ କରେ, ସେ ଲକ୍ଷ ଜନ୍ମର ସଂଚିତ ଦୁଷ୍କର୍ମ ନଶ୍ଟ କରେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଦିନେ ଦିନେ ଅର୍ଦ୍ଧ କିମ୍ବା ଚତୁର୍ଥାଂଶ ଶ୍ଲୋକ ପାଠ କରିଥିଲେ ରାଜସୂୟ ଓ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ସମାନ ଫଳ ମିଳେ। ଦିନେ ଦିନେ ଭାଗବତ ପାଠ, ହରିର ନିରନ୍ତର ଚିନ୍ତନ, ତୁଳସୀର ସେବା, ଗାଈର ସେବା—ଏସବୁ ସମାନ। ମୃତ୍ୟୁବେଳେ ଯିଏ ଭକ୍ତିରେ ଶୁକଦେବଙ୍କ ଶାସ୍ତ୍ର କଥା ଶୁଣିଥାଏ, ଗୋବିନ୍ଦ ତାଙ୍କୁ ବୈକୁଣ୍ଠ ଦେଇଥାଏ। ଯିଏ ଏହି ଭାଗବତକୁ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ସିଂହାସନରେ ଶୋଭିତ କରି ଏକ ଭାଗବତ ପ୍ରେମୀକୁ ଦେଇଥାଏ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ କୃଷ୍ଣ ସାକ୍ଷାତକୁ ପାଇଥାଏ। ଯଦି କୌଣସି ଲୋକ ଜନ୍ମ ଦିନରୁ ମନର ଚତୁର୍ତ୍ଥାଂଶ ମଧ୍ୟ ଚଳାକି ରଖି, ଶୁକଦେବଙ୍କ ଶାସ୍ତ୍ର ଉପାଖ୍ୟାନ ରସ ସ୍ପର୍ଶ କରିନାହିଁ, ସେ ଚଣ୍ଡାଳ କିମ୍ବା ଗଧା ଭଳି ଜୀବନ ଯାପନ କରେ; ତାଙ୍କର ଜନ୍ମ ଅଫଳ, ତାଙ୍କ ମାଁ ଦୁଃଖ ଭୋଗିଥାଏ। ଯିଏ ଜୀବନ୍ତ ଶବ ଭାବରେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହାଯାଏ, ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଦୁଷ୍ଟ, ଏବଂ ଶୁକଦେବଙ୍କ ଉପାଖ୍ୟାନର ଅଳ୍ପ ଅଂଶ ମଧ୍ୟ ଶୁଣିନାହିଁ, ସେ ପଶୁ ସମାନ, ପୃଥିବୀର ଭାର; ଏହିପରି ଦେବମାନେ ସ୍ୱର୍ଗର ମହାସଭାରେ କହନ୍ତି। ଏହି ଭାଗବତ ଉପାଖ୍ୟାନ ଏହି ଜଗତରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ; ଏହା ଲକ୍ଷ ଜନ୍ମର ପୁଣ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ମିଳେ। ଏହି ଯୋଗର ଧନ ଉତ୍ସାହରେ ଶୁଣିବା ଉଚିତ; ଦିନର କିଛି ନିୟମ ନାହିଁ—ସବୁବେଳେ ଶୁଣିବା ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି। ସତ୍ୟ ଓ ବ୍ରହ୍ମଚାର୍ୟ ରହି, ସବୁବେଳେ ଏହି ଶୁଣିବା ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି; କିନ୍ତୁ କଳିରେ ଅଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏଠାରେ ଏକ ବିଶେଷ ଉପଦେଶ ଶୁକଦେବ ଦେଇଛନ୍ତି। ମନର ଉଚ୍ଚଳତା ଓ ନିୟମ ଅନୁସରଣ, ଦିକ୍ଷା ଦୁଷ୍କର; ତେଣୁ ସପ୍ତାହିକ ଶୁଣିବା ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି। ଯିଏ ଦିନେ ଦିନେ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଶୁଣିଥାଏ, ବିଶେଷ କରି ମାଘ ମାସରେ, ସେ ସପ୍ତାହିକ ଶୁଣିବା ଦ୍ୱାରା ଶୁକଦେବ ମିଳିଥିବା ଫଳ ପାଇଥାଏ। ମନ ଜିତ କରିପାରିବାର ଅଶକ୍ତି, ରୋଗ, ଲୋକଙ୍କ ଆୟୁ ହ୍ରାସ, ଓ କଳିର ଅନେକ ଦୋଷ ଦ୍ୱାରା, ସପ୍ତାହିକ ଶୁଣିବା ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି। ତପ, ଯୋଗ, ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳିପାରିବେନାହିଁ, ସପ୍ତାହିକ ଶୁଣିବାରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଫଳ ସହଜରେ ମିଳିଯାଏ। ସପ୍ତାହିକ ଶୁଣିବା ଯଜ୍ଞ, ବ୍ରତ, ତପସ୍ୟା, ତୀର୍ଥ ସମସ୍ତକୁ ଅତିକ୍ରମ କରେ। ସପ୍ତାହିକ ଶୁଣିବା ଯୋଗ, ଧ୍ୟାନ, ଜ୍ଞାନ ସମସ୍ତକୁ ଅତିକ୍ରମ କରେ; ଏହାର ମହିମା କିଛି କହିବା ଅବଶ୍ୟକ ନାହିଁ; ପୁନଃପୁନ ଏହା ସମସ୍ତକୁ ଅତିକ୍ରମ କରେ। ଶୌନକ କହିଲେ: ଏହି କଥା ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ, ଜ୍ଞାନ ଓ ଅନ୍ୟ ଧର୍ମକୁ ଅପସାରଣ କରି, ଭାଗବତ ପୁରାଣ କିପରି ପରମ ମଙ୍ଗଳ ଦେଇଥାଏ ଓ ଯୋଗ ଓ ଅନ୍ୟ ପଥ ସୂଚିତ କରେ?