ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ସମୟରେ, ବେଦାନ୍ତ, ବେଦ, ମନ୍ତ୍ର, ତନ୍ତ୍ର, ସେମାନଙ୍କର ଦେହୀ ରୂପ, ଦଶ ଓ ସପ୍ତ ପୁରାଣ ଏବଂ ଷଡ୍ ଶାସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ଏଉଁ ସଭାକୁ ଆସିଥିଲେ। ଏଠାରେ ଗଙ୍ଗା ଆଦି ନଦୀମାନେ, ପୁଷ୍କର ଆଦି ସରୋବର, ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ, ସମସ୍ତ ଦିଗବଳୟ ଓ ଦଣ୍ଡକ ଆଦି ଅରଣ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଏଉଁଠି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ପର୍ବତମାନେ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନେ, ଦେବ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ଆସିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କର ଭାର ଅଧିକ ଥିବାରୁ, ଭୃଗୁ ଋଷି ଦେଖାଇଦେଲେ ଓ ଉପଦେଶ ଦେଇ ସେମାନେକୁ ଆଣିଲେ। ନାରଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୀକ୍ଷିତ ହୋଇ, ଉତ୍ତମ ଆସନରେ ବସି, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ କୁମାରମାନେ କୃଷ୍ଣରେ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ ଅନ୍ତର୍ମୁଖୀ ହେଲେ। ବୈଷ୍ଣବ, ବିରକ୍ତ, ସନ୍ୟାସୀ ଓ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀମାନେ ସଭାର ଆଗରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ ଦଢ଼ି ହେଲେ, ତାଙ୍କ ଆଗରେ ନାରଦ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ଏକ ସ୍ଥାନରେ ଋଷିମାନଙ୍କ ଗୋଷ୍ଠୀ, ଅନ୍ୟ ଏକ ସ୍ଥାନରେ ଦେବମାନେ, ଅନ୍ୟେଠି ବେଦ ଓ ଉପନିଷଦ, ଅନ୍ୟେଠି ତୀର୍ଥ, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଏକ ସ୍ଥାନରେ ନାରୀମାନେ ବସିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ବିଜୟ ଧ୍ୱନି, ନମସ୍କାର ଧ୍ୱନି, ଶଂଖ ଧ୍ୱନି ଉଠିଲା; ଭୁନା ଧାନ ଓ ପୁଷ୍ପର ବ୍ୟାପକ ବିକ୍ଷେପ ହେଲା। ଦେବମାନଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଅନେକମାନେ ତାଙ୍କର ବିମାନରେ ଚଢ଼ି, କଳ୍ପବୃକ୍ଷରୁ ଲିଆଯାଇଥିବା ପୁଷ୍ପରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବୃଷ୍ଟି କରିଲେ। ଏପରି ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତ ଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ସେମାନେ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତର ମହିମାକୁ ମହାତ୍ମା ନାରଦଙ୍କୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ କହିଲେ। କୁମାରମାନେ କହିଲେ: “ଏବେ ଆମେ ଶୁକଦେବ ଗ୍ରନ୍ଥରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଯଶକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବା; ଯାହାକୁ କେବଳ ଶୁଣିଲେ ମୁକ୍ତି ହସ୍ତଗତ ହୁଏ।” “ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତର ଏହି କଥା ସଦା ପାଳନୀୟ, ସଦା ଶ୍ରବଣୀୟ; କେବଳ ଶୁଣିଲେ ହରି ହୃଦୟରେ ବାସ କରନ୍ତି। ଏହି ଗ୍ରନ୍ଥରେ ଅଠର ହଜାର ଶ୍ଲୋକ ଅଛି, ଦ୍ୱାଦଶ ସ୍କନ୍ଧରେ ବିଭକ୍ତ; ଏହା ପରୀକ୍ଷିତ ଓ ଶୁକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ବାଦ—ଏହି ଭାଗବତକୁ ଶୁଣ। ଏହି ସଂସାର ଚକ୍ରରେ ଏତେଦିନ ଲୋକ ଅଜ୍ଞାନରେ ଭ୍ରମଣ କରେ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏକ କ୍ଷଣ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶୁକ ଶାସ୍ତ୍ରର ଉପଦେଶ କାନରେ ପକାଯାଏ ନାହିଁ।” “ଅନେକ ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ପୁରାଣ ଶୁଣି ଯଦି ମନେ ଭ୍ରମ ହୁଏ, ତେବେ ଏକମାତ୍ର ଭାଗବତ ମୁକ୍ତି ଦାତା ବଜ୍ରଧ୍ୱନି କରେ। ଯେଉଁ ଘରେ ଦିନେ ଦିନେ ଭାଗବତ କଥା ହୁଏ, ସେଉଁଠି ସତ୍ୟରେ ତୀର୍ଥ ରହିଛି, ଘରବାସୀଙ୍କର ପାପ ନାଶ ହୁଏ। ହଜାର ଅଶ୍ୱମେଧ ଓ ଶତ ଵାଜପେୟ ଯଜ୍ଞ ମଧ୍ୟ, ଶୁକ ଶାସ୍ତ୍ର ଶ୍ରବଣର ଏକ ଷୋଳଂଶ ଫଳକୁ ସମାନ କରିପାରିବ ନାହିଁ। ଏ ଦେହରେ ପାପ ତଥା ରହିଥାଏ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଲୋକେ ଭାଗବତ ଠିକ୍ରେ ଶୁଣିନାହାନ୍ତି।” “ନ ଗଙ୍ଗା, ନ ଗୟା, କାଶୀ, ପୁଷ୍କର, ପ୍ରୟାଗ ମଧ୍ୟ ଶୁକ ଶାସ୍ତ୍ର କଥାର ଫଳକୁ ସମାନ କରିପାରିବ ନାହିଁ। ଦୈନିକ ନିଜ ମୁଁହରେ ଅର୍ଧ ଶ୍ଲୋକ ବା ଚତୁର୍ଥାଂଶ ଶ୍ଲୋକ ମଧ୍ୟ ଯଦି ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତି ହେବ। ବେଦ, ବେଦମାତା, ପୁରୁଷସୂକ୍ତ, ତ୍ରୟୀବେଦ, ଭାଗବତ ଓ ଦ୍ୱାଦଶାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର, ଦ୍ୱାଦଶାତ୍ମା, ପ୍ରୟାଗ, ବର୍ଷ ରୂପ କାଳ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର, କାମଧେନୁ ଓ ଦ୍ୱାଦଶୀ ଦିନ, ତୁଳସୀ, ବସନ୍ତ ଋତୁ, ପରମ ପୁରୁଷ—ଏହାମାନେ ମଧ୍ୟ ଜ୍ଞାନିମାନେ ମୂଳ ଭେଦ ନାହାନ୍ତି ବୋଲି ମନେ କରନ୍ତି ନାହିଁ।” “ଯିଏ ଭାଗବତ ଶାସ୍ତ୍ରକୁ ଦିନ ରାତି ବୁଝି ବୁଝି ପଢ଼େ, ସେ ଅନେକ ଜନ୍ମର ସଞ୍ଚିତ ପାପ ନାଶ କରେ—ଏହି ନେଇ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଯିଏ ଦୈନିକ ଅର୍ଧ ଶ୍ଲୋକ ବା ଚତୁର୍ଥାଂଶ ଶ୍ଲୋକ ଉଚ୍ଚାରଣ କରେ, ସେ ରାଜସୂୟ ଓ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ ସମାନ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରେ। ଭାଗବତ ଦୈନିକ ପାଠ, ହରିର ଚିନ୍ତନ, ତୁଳସୀର ଚିରସେବନ, ଗୋସେବା—ଏହି ଚାରିଟି ସମାନ। ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ ଯିଏ ଭକ୍ତି ସହିତ ଶୁକ ଶାସ୍ତ୍ରର ଶବ୍ଦ ଶୁଣେ, ଗୋବିନ୍ଦ ସେଉଁଠିକୁ ବୈକୁଠ ପ୍ରଦାନ କରନ୍ତି। ଯିଏ ଏହି ଭାଗବତକୁ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ସିଂହାସନରେ ଶୋଭିତ କରି ଏକ ବୈଷ୍ଣବଙ୍କୁ ଦାନ କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ କୃଷ୍ଣ ସାମୀପ୍ୟ ଲାଭ କରେ।” “ଯେଉଁ ଲୋକ ଜନ୍ମଠାରୁ ଧୃତିହୀନ ମନସ୍କ, ଶୁକ ଶାସ୍ତ୍ରର କଥା ଶୁଣିନାହାନ୍ତି, ସେ ଚଣ୍ଡାଳ ବା ଗଧା ସମାନ; ତାଙ୍କର ଜନ୍ମ ନିରର୍ଥକ, ମାତା ଅନାବଶ୍ୟକ ଶ୍ରମ ପାଇଛନ୍ତି। ଯିଏ ଜୀବନ୍ତ ମୃତକ ସମାନ, ପାପୀ କର୍ମରେ ଲିନ, ଏକ ଶ୍ଲୋକ ମଧ୍ୟ ଶୁକ କଥା ଶୁଣିନାହାନ୍ତି, ସେ ପଶୁ ସମାନ, ପୃଥିବୀର ଭାର—ଏହିପରି ଦେବସଭାର ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ କହନ୍ତି। ଏହି ଭାଗବତ କଥା ଏହି ଲୋକରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ; ଏହା କୋଟି କୋଟି ଜନ୍ମର ପୁଣ୍ୟରେ ମିଳେ।” “ଏହିଠାରୁ, ହେ ଜ୍ଞାନୀ, ଏହି ଯୋଗର ଧନକୁ ପ୍ରୟାସ କରି ଶୁଣ; ଦିନ ଦିନ ନିୟମ ନାହିଁ—ଯେତେବେଳେ ଶୁଣିବା ଯୋଗ୍ୟ। ଏହି ଶ୍ରବଣ ସତ୍ୟ ଓ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ୟ ରେ ହେବା ଉଚିତ; କିନ୍ତୁ କଳିଯୁଗରେ ଅସମର୍ଥତା ଦ୍ୱାରା, ଏଠି ଏକ ବିଶେଷ ନିୟମ ଶୁକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଛି। ମନୋନିଗ୍ରହ, ନିୟମ ପାଳନ, ଦୀକ୍ଷା—ଏହି ସବୁ କଠିନ; ତେଣୁ ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଯିଏ ଦୈନିକ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଶୁଣେ, ବିଶେଷକରି ମାଘ ମାସରେ, ସେଉଁଠି ଶୁକଙ୍କ ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣର ଫଳ ପାଏ। ମନ ଜୟ କରିପାରିବାର ଅସମର୍ଥତା, ରୋଗ, ଆୟୁ ହ୍ରାସ, କଳି ଦୋଷ ଦ୍ୱାରା, ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ ଉପଦେଶିତ। ଯେଉଁ ଫଳ ତପସ୍ୟା, ଯୋଗ, ଧ୍ୟାନରେ ମିଳେ ନାହିଁ, ଏହି ଶ୍ରବଣରେ ସହଜରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମିଳେ। ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ ଯଜ୍ଞ, ବ୍ରତ, ତପସ୍ୟା, ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା ସବୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ। ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ ଯୋଗ, ଧ୍ୟାନ, ଜ୍ଞାନ ସବୁଠାରୁ ଉପରେ; ଏହାର ମହିମା କଣ କହିବି? ପୁନଃ ପୁନଃ ଏହିଠାରୁ ଉପରେ।” ଏଠି ଶୌନକ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ଏହି କଥା ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ, ଜ୍ଞାନ ଓ ଅନ୍ୟ ଧର୍ମକୁ ପଛରେ ରଖିଛି; ଏହି ଭାଗବତ ପୁରାଣ କିପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଯାହା ପରମ ଶ୍ରେୟସ୍ ଦେଉଛି ଓ ଯୋଗ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପଥ ଦର୍ଶାଉଛି?” ସୂତ ବର୍ଣ୍ଣନା କଲେ: “ଯେତେବେଳେ କୃଷ୍ଣ ଭୂମି ଛାଡ଼ି ନିଜ ଧାମକୁ ଯିବାକୁ ଚିନ୍ତା କରିଥିଲେ, ସେଉଁଠି ଏକାଦଶ ମୁଖ୍ୟ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଶୁଣି, ଉଦ୍ଧବ ତାଙ୍କୁ କିଛି କହିଥିଲେ...