କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆଶ୍ୱାସିତ ହୋଇ, ଭୃଜବାସୀମାନେ ତାଙ୍କର ସମ୍ପତ୍ତି, ପରିବାର, ଓ ନିର୍ଭରଶୀଳଙ୍କୁ ସହିତ, ଯେତେଉଁଠି ସ୍ଥାନ ମିଳିଲା, ସେଉଁଠି ଗୋବର୍ଧନ ପାହାଡ଼ର ଗୁହାରେ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ। ସେମାନେ ଭୁକ, ତିଆସ, କ୍ଷତି, ଓ ସୁବିଧା ପ୍ରତି ଆକାଂକ୍ଷାକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଇ, ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ସପ୍ତଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାଙ୍କର ପାଦ ନ ଢଳାଇ, ପାହାଡ଼କୁ ଉଠାଇ ରହିଥିଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ ଯୋଗଶକ୍ତି ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଶୁଣି, ଇନ୍ଦ୍ର ଚମତ୍କୃତ ହେଲେ; ତାଙ୍କ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ଭଙ୍ଗ ହେଲା, ସେ ତାଙ୍କର ମେଘମାନେକୁ ହଟାଇ ଦେଲେ। ଏବେ ଆକାଶ ସ୍ପଷ୍ଟ ହେଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦିତ ହେଲା, ଭୟଙ୍କର ବାତ୍ୟା ଓ ବର୍ଷା ଶାନ୍ତ ହେଲା। ତେବେ ଗୋବର୍ଧନଂଧରୀ କୃଷ୍ଣ ଗୋପମାନେଂକୁ କହିଲେ, "ଏବେ ଭୟ ଛାଡ଼, ତୁମେ ତୁମର ଜନାନୀ, ଧନ, ସନ୍ତାନ ସହିତ ବାହାରିଯାଅ; ବାତ୍ୟା ବର୍ଷା ବନ୍ଦ ହୋଇଛି, ନଦୀମାନେ ଶାନ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି।" ଏହିପରେ, ସେମାନେ ନିଜ ଗାଁ ଗାଈ, ଗଡ଼ି, ଉପକରଣ, ଜଣାନୀ, ଶିଶୁ, ବୃଦ୍ଧମାନେ ସହିତ ଶାନ୍ତ ଭାବେ ବାହାରିଗଲେ। ପରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିସାମ୍ନାରେ ଖେଳସ୍ୱରୂପ ଗୋବର୍ଧନ ପାହାଡ଼କୁ ପୂର୍ବବତ୍ ସ୍ଥାନରେ ରଖିଦେଲେ। ଭୃଜବାସୀମାନେ ଦୀର୍ଘ ଭକ୍ତି ଓ ପ୍ରେମରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନିକଟକୁ ଯାଇ ଜଡ଼ିହେଲେ; ଗୋପୀମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ଦହି, ଅଖଣ୍ଡ ଚାଉଳ ଦେଇ ପୂଜା କଲେ ଓ ଶୁଭାଶୀଷ ଦେଲେ। ଯଶୋଦା, ରୋହିଣୀ, ନନ୍ଦ ଓ ବଳରାମ—ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରେମରେ ଶୁଭାଶୀଷ ଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଦେବତା, ସିଦ୍ଧ, ସାଧ୍ୟ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଚାରଣମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ ଓ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପୁଷ୍ପବୃଷ୍ଟି କଲେ। ଆକାଶରେ ଶଂଖ ଓ ଦୁନ୍ଦୁଭି ଧ୍ୱନି ହେଲା, ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ, ତୁମ୍ବୁରୁଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ଗୀତ ଗାଇଲେ। ପରେ, ପ୍ରେମରେ ଆବୃତ ଗୋପମାନେଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହରି ବଳରାମଙ୍କ ସହିତ ନିଜ ଗୋପଗ୍ରାମକୁ ଫେରିଲେ; ଗୋପୀମାନେ ତାଙ୍କର ଚମତ୍କାର କାର୍ଯ୍ୟଗାଥା ଗାଇ ଆନନ୍ଦରେ ଅନୁସରଣ କଲେ, ହୃଦୟ ଭାବେ ପ୍ରଭାବିତ ହେଲେ। ଏହିପରି ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ପ୍ରଥମାର୍ଧର ପଞ୍ଚବିଂଶତିତମ ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ ହେଲା, ଯାହା ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ବିରକ୍ତିମାନେ ପାଇଁ ଶାସ୍ତ୍ର। ଏବେ କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, "ଯେଉଁ ଜ୍ଞାନୀ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପ୍ରକୃତିର ଗୁଣଗୁଡ଼ିକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଇ, ନିର୍ମୋହ ଓ ସଂଯମୀ ହୋଇ, ମୋତେ ଭଜନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପରମ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏକ ମୁନି ଶୁଦ୍ଧତା ଧାରଣ କରି ରଜ ଓ ତମକୁ ଜୟ କରିଥାଏ; ଏବଂ ବିରକ୍ତି ଓ ଶାନ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସତ୍ତ୍ୱକୁ ମଧ୍ୟ ଜୟ କରି, ଗୁଣମାନେ ଉପରେ ଉଠି ଆତ୍ମା ମୋତେ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ, ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଛାଡ଼ି ଦିଏ। ଏଭଳି ମୁକ୍ତ ଆତ୍ମା, ଅନ୍ୟ ଆତ୍ମା ଓ ପ୍ରକୃତି ଜନିତ ଆକାଂକ୍ଷାରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ମୋତେ ଏକତା ଲାଭ କରିଥାଏ, ବାହ୍ୟ କିମ୍ବା ଅନ୍ତଃ ଚେଷ୍ଟା କରେନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ମୋର ମାୟାଶକ୍ତି, ଅଷ୍ଟୈଶ୍ୱର୍ୟ ଜ୍ଞାନକୁ ଜାଣିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କର ମହାଭାଗ୍ୟକୁ ମଧ୍ୟ ଚାହାନ୍ତିନାହିଁ; ଏହି ଲୋକରେ ସେମାନେ ମୋର ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତ ଓ ଏକାନ୍ତ ଭକ୍ତିରେ ମୋତେ ଭଜନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ କଦାଚିତ୍ ନଶ୍ୱର ହୁଏନାହିଁ; କାଳର ଅସ୍ତ୍ର ସେମାନେକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରେନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ପାଇଁ ମୁଁ ଆତ୍ମା, ପୁତ୍ର, ବନ୍ଧୁ, ଗୁରୁ, ହିତେଷୀ, ପ୍ରିୟ ଦେବତା ସ୍ୱରୂପ, ସେମାନେ ପ୍ରାଣ ପ୍ରିୟ। ଏହି ଲୋକ, ପରଲୋକ, ଯେଉଁ ଆତ୍ମା ଦୁହିଁ ଲୋକରେ ଚଳନ୍ତି, ଓ ଏଠାରେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଅପନା, ଧନ, ପଶୁ, ଗୃହ ଆଦି ଅଛି—ସମସ୍ତକୁ ଛାଡ଼ି, ମୋତେ ଏକାନ୍ତ ଭକ୍ତିରେ ଉପାସନା କର, ମୁଁ ସେମାନେକୁ ମୃତ୍ୟୁ ସମୁଦ୍ର ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରାଏ। ମୋତେ ଛାଡ଼ି ସମସ୍ତ ଜୀବମାନଙ୍କ ଆତ୍ମାର ଭୟ କେଉଁଠିଁ ନଷ୍ଟ ହୁଏନାହିଁ। ମୋର ଭୟରେ ବାୟୁ ବହେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦିତ ହୁଏ, ଇନ୍ଦ୍ର ବର୍ଷା କରନ୍ତି, ଅଗ୍ନି ଜଳେ, ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁ ଚଳିଥାଏ। ଯେଉଁ ଯୋଗୀ ଜ୍ଞାନ ଓ ବିରାଗ୍ୟ ସହିତ ଭକ୍ତିଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ମୋର ଭୟଶୂନ୍ୟ ପଦକୁ ଅନୁପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ହୁଏ। ଏହି ଲୋକରେ ଏହାଁଠିଁ ମାନବମାନେ ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ମଙ୍ଗଳ—ଗାଢ଼ ଭକ୍ତିରେ ମନକୁ ମୋତେ ଏକାଗ୍ର କରିବା। ଏହି ଦେହରେ ସପ୍ତ ଦ୍ୱାର ଉପରେ, ଦୁଇଟି ସାମ୍ନାରେ, ଦୁଇଟି ତଳେ ଅଛି; ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦ୍ୱାର ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଅନୁଭୂତି ପାଇଁ, ଏଉଁ ଦ୍ୱାର ମଧ୍ୟରେ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ପ୍ରଭୁ ବସିଥାନ୍ତି। ପୂର୍ବଦିଗରେ ପାଞ୍ଚ ଦ୍ୱାର, ଦକ୍ଷିଣରେ ଗୋଟିଏ, ଉତ୍ତରରେ ଗୋଟିଏ, ପଶ୍ଚିମରେ ଦୁଇଟି ଅଛି; ଏହି ଦ୍ୱାରମାନେର ନାମ ମୁଁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବି। ପୂର୍ବରେ ଦୁଇଟି ଦ୍ୱାର, ଯାହା ଜୁଗଳ ଶଳଭ ସଦୃଶ, ତାହା ଦ୍ୱାରା ଦ୍ୟୁମତ୍ସଖ ଭୂମିକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଥାଏ। ନଳିନୀ ଓ ନାଳିନୀ ନାମକ ଦୁଇଟି ପୂର୍ବ ଦ୍ୱାର ଦ୍ୱାରା ଅବଧୂତସଖ ସୁଗନ୍ଧିତ ଦେଶକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ। ସାମ୍ନାରେ ମୁଖ୍ୟା ନାମକ ଦ୍ୱାର, ଯେଉଁଠାରେ ଅନେକ ବଜାର ଓ ଭୋଜନ ନାଉ ଅଛି; ଏଉଁଠାରେ ସହରର ରାଜା ସ୍ବାଦଜ୍ଞ ବଣିକ୍ମାନେ ସହିତ ପ୍ରବେଶ କରେ। ଦକ୍ଷିଣ ପକ୍ଷରେ ପିତୃହୂ ନାମକ ଦ୍ୱାର ଦ୍ୱାରା ପୁରଞ୍ଜନ ଦକ୍ଷିଣ ପଞ୍ଚାଳ ଦେଶକୁ ଜ୍ଞାନବାହକମାନେ ସହିତ ପ୍ରବେଶ କରେ। ଉତ୍ତର ପକ୍ଷରେ ଦେବହୂ ଦ୍ୱାର ଦ୍ୱାରା ପୁରଞ୍ଜନ ଉତ୍ତର ପଞ୍ଚାଳକୁ ଜ୍ଞାନବାହକ ସହିତ ପ୍ରବେଶ କରେ। ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ଆସୁରୀ ଦ୍ୱାର ଦ୍ୱାରା ପୁରଞ୍ଜନ ଗ୍ରାମକ ଦେଶକୁ ଅହଂକାର ସହିତ ପ୍ରବେଶ କରେ। ନିରୃତି ଦ୍ୱାର ଦ୍ୱାରା ବୈଶସ ଦେଶକୁ ଲୋଭ ସହିତ ପ୍ରବେଶ କରେ। ଅନ୍ଧ ଓ ଅବମୀଷା ନାମକ ଦୁଇ ଦ୍ୱାର ନିର୍ବାକ୍ ଓ ଦକ୍ଷ; ତାଙ୍କର ନେତା ଦୃଷ୍ଟିଶାଳୀ, ସେ ଏହି ଦ୍ୱାର ଦ୍ୱାରା ଚଳନ କରି କାର୍ଯ୍ୟ କରେ। ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ଯିବାବେଳେ, ଭିଷୂଚୀ ସହିତ, ସେ ମୋହ, ଆନନ୍ଦ କିମ୍ବା ସୁଖ ଅନୁଭବ କରେ, ଯାହା ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ଓ ସନ୍ତାନ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ।