ଏହି ସମୟରେ, କୃଷ୍ଣ ନିଜେ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ, “ଏହି ଗୋପସମୁଦାୟ ମୋ ଉପରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛନ୍ତି, ମୋତେ ନିଜ ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ମାନିଛନ୍ତି, ଏବଂ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ନିଜ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିଛି। ଏହାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ମୋ ଦୃଢ଼ ପ୍ରତିଜ୍ଞା। ମୋର ଯୋଗଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଏହି ଗୋପସମୁଦାୟକୁ ନିଶ୍ଚିତ ରକ୍ଷା କରିବି।” ଏପରି କହି, କୃଷ୍ଣ ଏକ ହାତରେ ସହଜରେ ଗୋବର୍ଧନ ପାହାଡ଼କୁ ଉଠାଇଲେ, ଯେପରିକି ଏକ ଶିଶୁ ଛତା ଧରିଥାଏ। ସେ ତାଙ୍କ ମା, ବାପା ଓ ବ୍ରଜବାସୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମା, ବାପା, ବ୍ରଜବାସୀମାନେ! ତୁମେ ଏବେ ଏହି ପାହାଡ଼ର ଗୁହା ଭିତରେ ତୁମ ଗୋଧନ ସହିତ ଯାଅ, ଯେଉଁଠି ତୁମେ ଉପଯୁକ୍ତ ମନେ କର। ଏଠାରେ ତୁମେ ମୋ ହାତରୁ ପାହାଡ଼ ପଡ଼ିଯିବା ବା ବାତ୍ୟା-ବୃଷ୍ଟିର ଭୟ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ ନାହିଁ; ତୁମ ପ୍ରତିରକ୍ଷା ପୂର୍ବରୁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରାଯାଇଛି।” କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଏହି ଆଶ୍ୱାସନରେ ବ୍ରଜବାସୀମାନେ ନିଜ ଧନ-ଦାଉଳତ, ପରିବାର, ଓ ନିର୍ଭରଶୀଳମାନେ ସହ ଗୁହା ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେମାନେ ଭୋକ, ତିରିଷ୍ଣା, କଷ୍ଟ, ଓ ସୁଖର ଆଶାକୁ ଛାଡ଼ି, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସପ୍ତଦିନ ଅଚଳ ଭାବେ ପାହାଡ଼ ଧରିଥିବାକୁ ଦେଖୁଥିଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ ଯୋଗଶକ୍ତି ଶୁଣି ଇନ୍ଦ୍ର ଭୟଭିତ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ ଭଙ୍ଗ ହେଲା, ସେ ନିଜ ମେଘମାନେ ଉପସାରଣ କଲେ। ଏବେ ଆକାଶ ପ୍ରସ୍ତର ହେଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଲୋକିତ ହେଲେ, ବିପୁଳ ବାୟୁ ଓ ବୃଷ୍ଟି ଶାନ୍ତ ହେଲା। ତାପରେ, ଗୋବର୍ଧନ ଧାରୀ କୃଷ୍ଣ ଗୋପମାନୋଁକୁ କହିଲେ, “ଏବେ ତୁମେ ଭୟ ଛାଡ଼ି ବାହାରିଯାଅ, ତୁମ ନାରୀ, ଧନ, ଓ ସନ୍ତାନ ସହିତ; ବାୟୁ ଓ ବୃଷ୍ଟି ନିବୃତ୍ତ ହୋଇଛି, ନଦୀମାନେ ମନ୍ଦ ହୋଇଯାଇଛି।” ତାପରେ ସମସ୍ତେ ନିଜ ଗୋଧନ, ଗାଡ଼ି, ସାମଗ୍ରୀ, ନାରୀ, ଶିଶୁ, ଓ ବୃଦ୍ଧମାନେ ସହିତ ଧୀରେ ଧୀରେ ବାହାରିଲେ। କୃଷ୍ଣ ମଧ୍ୟ ମଜା ଭାବରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପାହାଡ଼କୁ ପୁରୁଣା ସ୍ଥାନରେ ପୁଣି ସ୍ଥାପନ କଲେ। ବ୍ରଜବାସୀମାନେ ତାଙ୍କର ଭଲପାଇବାର ଶକ୍ତିରେ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସି, ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ଗୋପୀମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରେମରେ ଆନନ୍ଦର ସହିତ ଦଧି, ଅକ୍ଷତ ଓ ଅନେକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପୂଜା କଲେ। ଯଶୋଦା, ରୋହିଣୀ, ନନ୍ଦ, ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବଳରାମ—ଏମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ସ୍ନେହରେ ପ୍ରଭୃତି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦେବତା, ସିଦ୍ଧ, ସାଧ୍ୟ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଚାରଣମାନେ ଆନନ୍ଦରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି, ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପୁଷ୍ପବୃଷ୍ଟି କଲେ। ଆକାଶରେ ଶଂଖ ଓ ମୃଦଙ୍ଗ ଧ୍ୱନି ହେଲା, ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ, ତୁମ୍ବୁରୁଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ଗୀତ ଗାଇଲେ। ତାପରେ, ହରି ବଳରାମଙ୍କ ସହିତ ଗୋପମାନୋଁ ଦ୍ୱାରା ଚାରିପଟି ଘେରା ହୋଇ, ନିଜ ଗୋପଗ୍ରାମକୁ ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ କଲେ। ଗୋପୀମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚମତ୍କାର କଥା ଗାଇ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ। ଏହିପରି ଭାବରେ ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ପ୍ରଥମାର୍ଧର ପଞ୍ଚବିଂଶତିତମ ଅଧ୍ୟାୟର ସମାପ୍ତି ହେଲା। ତାପରେ, କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, “ବିଦ୍ୱାନ୍ ଲୋକମାନେ, ପ୍ରକୃତିର ଗୁଣସମୂହରୁ ଅସକ୍ତି ପାଇ, ମୋତେ ଉପାସନା କରନ୍ତୁ। ଯେଉଁମାନେ ନିରାସକ୍ତ, ନିୟନ୍ତ୍ରିତ, ସଚେତନ, ସେମାନେ ମୋତେ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ। ଏକ ମୁନି ଉତ୍ତମ ଗୁଣ ଅର୍ଜନ କରି କ୍ଷୋଭ ଓ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଜୟ କରେ; ଏହି ଦ୍ୱାରା ସେ ଅସକ୍ତି ଓ ସ୍ଥିର ମନରେ ଏହି ଗୁଣକୁ ମଧ୍ୟ ଛାଡ଼ି ଦିଏ; ଏଭଳି ଗୁଣମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଆତ୍ମା ମୋତେ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ, ଏକତ୍ୱରେ ବିଲୀନ ହୁଏ। ଆତ୍ମା ଅନ୍ୟ ଆତ୍ମା ଓ ଗୁଣଜନିତ ଇଚ୍ଛାରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ମୋ ଅପରିଚ୍ଛିନ୍ନ ରୂପରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ, ବାହ୍ୟ କିମ୍ବା ଅନ୍ତର୍ଗତ କୌଣସି ଗତି ନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ମୋ ମାୟାଶକ୍ତିର ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ମୋର ଶକ୍ତିକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ଲକ୍ଷ୍ମୀର ମହାସଉଭାଗ୍ୟକୁ ମଧ୍ୟ ଲୋଭ କରନ୍ତି ନାହିଁ; ସେମାନେ ଏହି ଜଗତରେ ମୋର ପରମ ପଦକୁ ଅଳଭ କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଶାନ୍ତ, ମୋତେ ଅନନ୍ୟଭାବେ ଭଜନ୍ତି, ସେମାନେ କଦାପି ନଶ୍ୱର ହୁଏନାହିଁ; କାଳ ତାଲୱାର ସେମାନୋଁକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରେ ନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ପାଇଁ ମୁଁ ଆତ୍ମା, ପୁତ୍ର, ବନ୍ଧୁ, ଗୁରୁ, ଉପକାରକ, ଓ ଆରାଧ୍ୟ ଭାବରେ ପ୍ରିୟ। ଏହି ଲୋକ, ପରଲୋକ, ଆତ୍ମା ଓ ସମସ୍ତ ଧନ, ଗୋଧନ, ଘରବାଡି—ଯାହାକୁ ନିଜ ଭାବିବାଯାଏ—ସେମାନେ ସବୁକୁ ଛାଡ଼ି, ମୋତେ ଅନନ୍ୟଭାବେ ଭଜିଲେ, ମୁଁ ସେମାନୋଁକୁ ମୃତ୍ୟୁ ପାରେ ନେଇଯାଏ। ମୋ ଭିତରେ ଛାଡ଼ି, ସମସ୍ତ ଜୀବଙ୍କ ଇଶ୍ୱର ଏବଂ ମୂଳ ପ୍ରକୃତିର ସ୍ୱାମୀ ଭିନ୍ନ କୌଣସି ସ୍ଥାନରେ ଆତ୍ମାର ଭୟ ଦୂର ହୁଏନାହିଁ। ମୋ ଭୟରେ ବାୟୁ ବହେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଲୋକ ଦିଏ, ଇନ୍ଦ୍ର ବୃଷ୍ଟି ଦିଏ, ଅଗ୍ନି ଜଳେ, ଓ ମୃତ୍ୟୁ ଚାଲିଥାଏ। ଜ୍ଞାନ ଓ ବୈରାଗ୍ୟ ଯୁକ୍ତ ଯୋଗୀମାନେ ଭକ୍ତି ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ମୋର ଭୟହୀନ ପାଦପଦ୍ମକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତି। ଏହି ଜଗତରେ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ଏକମାତ୍ର ପରମ ମଙ୍ଗଳ—ଗଢ଼ ଭକ୍ତି ସହିତ ମନକୁ ମୋପରେ ଏକାଗ୍ର କରିବା। ଏହି ଶରୀରରେ ସାତଟି ଦ୍ୱାର ଉପରେ, ଦୁଇଟି ସାମ୍ନାରେ, ଓ ଦୁଇଟି ତଳେ ଅଛି; ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦ୍ୱାର ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ରିୟବିଷୟ ଗତି କରେ, ଏହି ସବୁ ଭିତରେ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସ୍ୱାମୀ ବସିଛନ୍ତି। ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ପାଞ୍ଚଟି ଦ୍ୱାର, ଦକ୍ଷିଣରେ ଗୋଟିଏ, ଉତ୍ତରରେ ଗୋଟିଏ, ପଶ୍ଚିମରେ ଦୁଇଟି ଅଛି। ଏହି ଦ୍ୱାରମାନଙ୍କ ନାମ ଏବେ କହିବି। ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଦୁଇଟି ଦ୍ୱାର ଅଗ୍ନିଜ୍ୱାଲା ପ୍ରଭାରେ ଏକାଠି ତିଆରି; ଏଠି ଦ୍ୱିୟୁମତ୍ସଖ ଭୂମିକୁ ଆଲୋକିତ କରେ। ନଳିନୀ ଓ ନାଳିନୀ ନାମକ ଦୁଇଟି ଦ୍ୱାର ଏକାଠି ଥିବା ପୂର୍ବ ଦିଗରେ; ଏଠି ଅବଧୂତସଖ ସୁଗନ୍ଧିତ ଦେଶକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ। ମୁଖ୍ୟା ନାମକ ଦ୍ୱାର ସାମ୍ନାରେ ଅଛି, ଏଠି ଅନେକ ବଜାର ଓ ଖାଦ୍ୟ ନୌକା ଅଛି; ଏଠି ସହରର ରାଜା ରସଜ୍ଞ ବ୍ୟପାରୀମାନେ ସହ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି। ଦକ୍ଷିଣ ଦ୍ୱାର ପିତୃହୂ ନାମକ, ଏଠି ପୁରଞ୍ଜନ ଜ୍ଞାନବାହକମାନେ ସହିତ ଦକ୍ଷିଣ ପଞ୍ଚାଳ ଦେଶକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି। ଉତ୍ତର ଦ୍ୱାର ଦେବହୂ ନାମକ, ଏଠି ପୁରଞ୍ଜନ ଉତ୍ତର ପଞ୍ଚାଳ ଦେଶକୁ ଯାନ୍ତି।