ଏହି ସଂଘଟନା ଶୁଭ ଉପସ୍ଥିତିରେ, ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁମାନେ ନିଜର ଦାୟିତ୍ୱ ଓ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ, ସେମାନେ ଭଗବାନଙ୍କର ଅପୂର୍ବ ଶକ୍ତି ଦେଖି କେବେ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ହୁଏନାହାନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ଅପାତ୍ର, ସେମାନଙ୍କର ଅଭିମାନ ଭଙ୍ଗ ହେଲେ ସେମାନେ ଶାନ୍ତି ପାଆନ୍ତି। ଏହି ଯୋଗ୍ୟତା ବିବେଚନା ପରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ନିଜେ କହିଲେ, “ଏହି ଗୋପ ଜନସମୁଦାୟ ମୋତେ ନିଜ ପ୍ରଭୁ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ମୋ ପାଖରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛନ୍ତି। ଏମିତି ମୋ ନିଜ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବି—ଏହା ମୋର ପ୍ରତିଜ୍ଞା।” ଏପରି କହି, କୃଷ୍ଣ ଏକ ହାତରେ ଗୋବର୍ଧନ ପାହାଡ଼କୁ ଏମିତି ସହଜରେ ଉଠାଇଲେ, ଯେପରି ଏକ ଶିଶୁ ଛତା ଧରିଥାଏ। ତା’ପରେ, ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ଗୋପମାନେ, ତାଙ୍କ ମା-ବାପା, ବ୍ରଜବାସୀମାନେ ଓ ଗୋମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଓ ମା, ଓ ବାପା, ଓ ବ୍ରଜବାସୀମାନେ, ତୁମେ ଏହି ପାହାଡ଼ର ଗୁହାରେ ତୁମ ଗୋମାନେ ସହିତ ଯାଅ, ଯେଉଁଠି ଉପଯୁକ୍ତ ଲାଗେ।” ସେମାନଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସ ଦେଇ କହିଲେ, “ମୋ ହାତରୁ ପାହାଡ଼ ଖସିପଡିବା କିମ୍ବା ବାତ୍ୟା ବର୍ଷାର ଭୟ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ; ତୁମ ପ୍ରତିରକ୍ଷା ହେବା ପୂର୍ବରୁ ବ୍ୟବସ୍ଥା ହୋଇଯାଇଛି।” କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ କଥାରେ ବ୍ରଜବାସୀମାନେ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଧନ, ପରିବାର, ଓ ନିର୍ଭରଶୀଳଙ୍କୁ ସହିତ ଗୁହାରେ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ। ସେମାନେ ଭୂକ, ତୃଷ୍ଣା, କ୍ଲେଶ, ଓ ସୁଖ ଆଶାକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଲେ ଏବଂ ସପ୍ତ ଦିନ ଧରି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନିର୍ମିଶ୍ର ଭାବେ ପାହାଡ଼ ଧରିଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ରହିଲେ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଯୋଗଶକ୍ତି ଦେଖି, ଇନ୍ଦ୍ର ମହା ଆଶ୍ଚର୍ୟ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ମନୋବଳ ଭଙ୍ଗ ହେଲା ଏବଂ ସେ ତାଙ୍କ ମେଘମାନେକୁ ତାଲି ଦେଲେ। ଏହିପରେ, ଆକାଶ ମେଘମୁକ୍ତ ହେଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦିତ ହେଲା, ବିପଦ୍ ବାତ୍ୟା ବର୍ଷା ବନ୍ଦ ହେଲା। ଗୋବର୍ଧନଧାରୀ କୃଷ୍ଣ ଗୋପମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏବେ ଭୟ ଛାଡ଼, ତୁମେ ତୁମ ସ୍ତ୍ରୀ, ସନ୍ତାନ, ଧନ-ସମ୍ପତ୍ତି ସହିତ ବାହାରିଯାଅ; ବାତ୍ୟା ବର୍ଷା ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି, ନଦୀମାନେ ଅବରୋଧ ହଟାଇଛନ୍ତି।” ଗୋପମାନେ ତାଙ୍କ ଗୋ, ଗାଡ଼ି, ଧନ-ସମ୍ପତ୍ତି, ସ୍ତ୍ରୀ, ସନ୍ତାନ ଓ ବୃଦ୍ଧମାନେ ସହିତ ଧୀରେ ଧୀରେ ବାହାରିଲେ। ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ସମସ୍ତଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ହସନ୍ତୁ-ହସନ୍ତୁ ପାହାଡ଼କୁ ପୁନି ତାହାର ଆଦିକ ସ୍ଥାନରେ ରଖିଦେଲେ। ବ୍ରଜବାସୀମାନେ ତାଙ୍କ ଅପାର ପ୍ରେମରେ ଶାନ୍ତ ଭାବେ ଆସି ତାଙ୍କୁ ବାହୁଡ଼ିଆ ଦେଲେ, ଗୋପୀମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଦହି, ଅଖଣ୍ଡ ଚାଉଳ ଦେଇ ପୂଜା କଲେ, ଏବଂ ବିପୁଳ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ଯଶୋଦା, ରୋହିଣୀ, ନନ୍ଦ, ଓ ବଳରାମ—ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ—ପ୍ରେମରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ହୃଦୟର ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ଏହି ଅବସରରେ, ଦେବତା, ସିଦ୍ଧ, ସାଧ୍ୟ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଚାରଣମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ ଏବଂ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପୁଷ୍ପବୃଷ୍ଟି କଲେ। ଆକାଶରେ ଶଂଖ ଓ ଦୁନ୍ଦୁଭି ଧ୍ୱନି ହେଲା, ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ତୁମ୍ବୁରୁଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଗୀତ ଗାଇଲେ। ଏପରି ଭାବେ, ହୃଦୟରେ ପ୍ରେମ ଭରି, ଗୋପମାନେ ତାଙ୍କ ସ୍ନେହବନ୍ଧନରେ କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମଙ୍କ ସହିତ ନିଜ ଗୋପଗ୍ରାମକୁ ଫେରିଲେ। ଗୋପୀମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚମତ୍କାର କାର୍ଯ୍ୟଗାଥା ଗାଇ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ। ଏହିପରି ଗୋବର୍ଧନ ଲୀଳାର ବର୍ଣ୍ଣନା ସହିତ ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ପ୍ରଥମାର୍ଧର ପଞ୍ଚବିଂଶତିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ଏବେ ଭଗବାନ କହିଲେ, “ଯେଉଁ ଜ୍ଞାନୀ ମନୁଷ୍ୟ ଗୁଣର ଆସକ୍ତିକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋତେ ଉପାସନା କରନ୍ତୁ। ଯେଉଁ ଶିକ୍ଷିତ, ନିୟମିତ ଏବଂ ନିର୍ମୋହୀ, ସେମାନେ ମୋତେ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ। ଏକ ମୁନି ସତ୍ତ୍ୱ ଅଭ୍ୟାସରେ ରଜ ଓ ତମକୁ ଜୟ କରେ; ଏବଂ ନିର୍ମୋହ ହୋଇ ସତ୍ତ୍ୱକୁ ମଧ୍ୟ ଜୟ କରେ; ଏପରି ଗୁଣମୁକ୍ତ ହୋଇ ଆତ୍ମା ମୋତେ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ, ଏକାତ୍ମ ହୁଏ। ଯେଉଁ ଆତ୍ମା ଅନ୍ୟ ଆତ୍ମା ଓ ଗୁଣଜନିତ ଆଶାରୁ ମୁକ୍ତ, ସେ ମୋରେ ଏକତା ପାଇ, ବାହ୍ୟ କିମ୍ବା ଅନ୍ତଃରେ ଚଞ୍ଚଳ ନୁହେଁ। ଏହିପରି ମୋର ମାୟାଶକ୍ତି ଓ ଅଷ୍ଟୈଶ୍ୱର୍ୟ ବିଭୂତିକୁ ଯେଉଁମାନେ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଦେବୀଙ୍କ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଧନକୁ ମଧ୍ୟ ଚାହାନ୍ତି ନାହିଁ, ଏହି ଲୋକରେ ମୋର ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ ପ୍ରେମରେ ଲିନ, ଶାନ୍ତ, ସେମାନେ କେବେ ନଶ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ; କାଳର ଅସ୍ତ୍ର ସେମାନେକୁ ଛୁଁଏ ନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ପାଇଁ ମୁଁ ସ୍ୱୟଂ ଆତ୍ମା, ପୁତ୍ର, ବନ୍ଧୁ, ଗୁରୁ, ଉପକାରକ, ଆରାଧ୍ୟ ଭାବେ ପ୍ରିୟ। ଏହି ଲୋକ, ପରଲୋକ, ଏହି ଦେହରେ ଚଳିତ ଆତ୍ମା ଓ ଏଠାରେ ନିଜ ଭାବିଥିବା ସମସ୍ତ ଧନ, ଗୋ, ଘର—ଏସବୁକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଇ, ମୋତେ ଏକାନ୍ତ ଭକ୍ତିରେ ଉପାସନା କଲେ, ମୁଁ ସେମାନେକୁ ମୃତ୍ୟୁ ଉପରେ ଚଢ଼ାଇ ଦେଉଛି। ମୋ ଠାରୁ ଅଲଗା କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ, ସମସ୍ତ ଭୂତମାନଙ୍କର ପରମେଶ୍ୱର ଏବଂ ମୂଳ ପ୍ରକୃତିର ନାୟକ ଭାବେ, ଆତ୍ମାର ଭୟ ଦୂର ହୁଏନାହିଁ। ମୋ ଭୟରେ ବାୟୁ ବହେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ, ଇନ୍ଦ୍ର ବର୍ଷା କରନ୍ତି, ଅଗ୍ନି ଜଳେ, ମୃତ୍ୟୁ ଚାଲିଯାଏ। ଯେଉଁ ଯୋଗୀମାନେ ଜ୍ଞାନ ଓ ବିରାଗ୍ୟରେ ନିପୁଣ, ଭକ୍ତିଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଭୟହୀନ ମୋର ପାଦପଦ୍ମରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ହୁଏ। ଏହି ଜନ୍ମରେ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ମଙ୍ଗଳ ଏହା—ଗଢ଼ିଆ ଭକ୍ତିରେ ମନକୁ ମୋପରେ ଏକାଗ୍ର କରି ରଖିବା। ଏଠି ଏକ ସହରରେ ସାତଟି ଦ୍ୱାର ଉପରେ, ଦୁଇଟି ସାମ୍ନାରେ, ଦୁଇଟି ତଳେ ଅଛି; ଏହି ସମସ୍ତ ଦ୍ୱାର ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଵିଷୟଗତ ଚଳାଚଳ ହୁଏ, ଏବଂ ସେଥିରେ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ନାୟକ ବସିଥାଏ। ଏହି ସଂଖ୍ୟାରୁ, ପାଞ୍ଚଟି ଦ୍ୱାର ପୂର୍ବଦିଗରେ, ଗୋଟିଏ ଦକ୍ଷିଣରେ, ଗୋଟିଏ ଉତ୍ତରରେ, ଦୁଇଟି ପଶ୍ଚିମରେ ଅଛି। ଏହି ଦ୍ୱାରମାନଙ୍କ ନାମ ଏପରି: ପୂର୍ବରେ ଦୁଇଟି ଦ୍ୱାର ଏକାସାଥି ଅଛି—ଏଠାରୁ ଦ୍ୟୁମତ୍ସଖ ଚଳି, ଭୂମିକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରେ। ଆଉ ଦୁଇଟି ପୂର୍ବ ଦ୍ୱାର ନାଲିନୀ ଓ ନାଳିନୀ, ଏଠାରୁ ଅବଧୂତସଖ ସୁଗନ୍ଧିତ ଭୂମିକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ।