ବୃଜଧାମରେ ଏକ ଭୟାବହ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖାଗଲା—ପ୍ରଚଣ୍ଡ ଶୀଳାବୃଷ୍ଟି ଓ ବିନାଶକାରୀ ପବନରେ ଜୀବଜନ୍ତୁ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରୁଥିଲେ। ଭଗବାନ୍ ହରି ଏହି ଦୁଃଖଦ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ବୁଝିଲେ ଯେ, ଏହା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରୋଷରେ ଘଟିଛି। ତେଣୁ ସେ କହିଲେ, “ଆମେ ଯେତେବେଳେ ଯଜ୍ଞ ବିଘ୍ନ କରିଥିଲୁ, ତାହାର ପ୍ରତିଶୋଧ ନେବାକୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଏହି ଅସାଧାରଣ, ଭୟଙ୍କର ଶୀଳାବୃଷ୍ଟି ଓ ବିକଟ ପବନ ପଠାଇଛନ୍ତି। ଏହି ସମସ୍ୟାକୁ ମୁଁ ମୋର ଯୋଗଶକ୍ତିରେ ସମାଧାନ କରିବି। ଯେଉଁମାନେ ନିଜକୁ ସମ୍ସାରର ଏଶ୍ୱର ଭାବି ଅହଂକାର କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଗର୍ବ ଧ୍ୱଂସ କରିବି। ଏହି ଲୋକରେ ସତ୍ପୁରୁଷ ଦେବମାନେ ଭଗବାନଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦେଖି କେବେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଅପତ୍ରପ ଲୋକଙ୍କର ଅହଂକାର ଭଙ୍ଗ ହେଲେ ସେମାନେ ସାନ୍ତ୍ୱନା ପାଆନ୍ତି।” ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣ ଏହିପରି ଶପଥ କଲେ, “ଏହି ଗୋପସମାଜ ମୋତେ ନିଜ ନାଥ ଭାବି ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି, ଏହିମାନେ ମୋର; ତେଣୁ ମୁଁ ମୋର ଯୋଗଶକ୍ତିରେ ସେମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବି—ଏହା ମୋର ପ୍ରତିଜ୍ଞା।” ଏହା କହି, ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣ ଏକ ହାତରେ ଗୋବର୍ଧନ ପାହାଡ଼କୁ ଏପରି ସହଜରେ ଉଠାଇଲେ, ଯେପରି ଜଣେ ଶିଶୁ ଛତା ଧରେ। ସେ ଗୋପ ଓ ଗୋପୀମାନେ, “ମା, ବାପା, ବ୍ରଜବାସୀମାନେ, ତୁମେ ତୁମ ଗୋମାନ୍ୟ, ପରିବାର ସହିତ ପାହାଡ଼ର ଗୁହାଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କର। ମୋର ହାତରୁ ପାହାଡ଼ ଝରିପଡିବା, ବା ବିନାଶକାରୀ ପବନ ଓ ବର୍ଷା ନେଇ ଭୟ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ; ତୁମ ପ୍ରତି ରକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥା ହୋଇଯାଇଛି,” ବୋଲି ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଏହି ଶବ୍ଦରେ ବ୍ରଜବାସୀମାନେ ମନେ ଶାନ୍ତି ପାଇଲେ। ସେମାନେ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ସମ୍ପତ୍ତି, ପରିବାର, ଓ ନିର୍ଭରଶୀଳମାନେ ସହିତ ଗୁହାଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ସେମାନେ ଭୁଖ, ତିରିଷ୍ଣା, ଯନ୍ତ୍ରଣା, ଓ ସୁଖ ଆଶାକୁ ଛାଡି ଦେଲେ, ଏବଂ ସପ୍ତଦିନ ଯାଏଁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଅଚଳ ଭାବେ ପାହାଡ଼ ଧରିଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଅନନ୍ୟ ଭାବେ ନିରୀକ୍ଷଣ କଲେ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କୃଷ୍ଣଶକ୍ତି ଦେଖି ଇନ୍ଦ୍ର ଚମତ୍କୃତ ହେଲେ; ତାଙ୍କର ଉଦ୍ୟମ ଭଙ୍ଗ ହେଲା ଓ ସେ ମେଘମାନେକୁ ତାଲି ଦେଲେ। ଆକାଶ ପରିଷ୍କାର ହେଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଲୋକିତ ହେଲେ, ଏବଂ ଭୟାନକ ବାତ୍ୟା ବର୍ଷା ଶାନ୍ତ ହେଲା। ତେବେ, ଗୋବର୍ଧନ ଧାରୀ କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, “ଏବେ ତୁମେ ଭୟ ଛାଡ଼ି ବାହାରିଯାଅ, ତୁମ ନାରୀ, ସମ୍ପତ୍ତି, ଶିଶୁମାନେ ସହିତ; ବାତ୍ୟା ବର୍ଷା ଶେଷ ହୋଇଛି, ନଦୀମାନେ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି।” ତେବେ ଗୋପମାନେ ନିଜ ଗୋମାନ୍ୟ, ଗଡ଼ି, ସମ୍ପତ୍ତି, ନାରୀ, ଶିଶୁ, ବୃଦ୍ଧମାନେ ସହିତ ଧୀରେ ଧୀରେ ବାହାରିଲେ। ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ସାମ୍ନାରେ ଗୋବର୍ଧନ ପାହାଡ଼କୁ ପୁନଃ ତାହାର ଅସଳ ସ୍ଥାନରେ ରଖିଲେ, ଏବଂ ଏହା ସବୁ ଖେଳର ଭାବରେ କଲେ। ବ୍ରଜବାସୀମାନେ ତାଙ୍କ ପ୍ରେମର ଶକ୍ତିରେ ଚୁପଚାପ ଆଗକୁ ଆସି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଗୋପୀମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଦହି, ଅଖଣ୍ଡ ଚାଉଳ ଦେଇ ପୂଜା କଲେ, ଶୁଭାଶୀଷ ଦେଲେ। ଯଶୋଦା, ରୋହିଣୀ, ନନ୍ଦ, ଓ ବଳରାମ—ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ—କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ତାଙ୍କୁ ମନୋମୁକୁର ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ଆକାଶରେ ଦେବ, ସିଦ୍ଧ, ସାଧ୍ୟ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଚାରଣମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ ଓ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପୁଷ୍ପବୃଷ୍ଟି କଲେ। ଶଂଖ ଓ ଦୁନ୍ଦୁଭି ଧ୍ୱନି ଆକାଶକୁ ମୁହୁଁ ଦେଲା; ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ, ତୁମ୍ବୁରୁଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ଗୀତଗାନ କଲେ। ଏପରିଭାବରେ, ପ୍ରେମମୟ ଗୋପମାନେ ଭିତରେ ରହି, ବଳରାମ ସହ କୃଷ୍ଣ ନିଜ ଗୋପଗ୍ରାମକୁ ଫେରିଲେ। ଗୋପୀମାନେ ତାଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ ଗାଇ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ। ଏହିପରି ଦିଶାରେ ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ପ୍ରଥମ ଅର୍ଧର ପ୍ରସ୍ତୁତି ଅନ୍ତ ହେଲା—ଏହି ଅଧ୍ୟାୟ ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ପ୍ରସ୍ଥାନ, ପରମ ତ୍ୟାଗୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶାସ୍ତ୍ର। ପରେ କୃଷ୍ଣ ଉପଦେଶ ଦେଲେ: “ଯେଉଁ ଜ୍ଞାନୀ, ଗୁଣମାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ମୋତେ ଭଜନ୍ତି, ସେମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିର୍ଲିପ୍ତ, ସଂଯମୀ ଓ ସଚେତନ ହୋଇ ମୋତେ ଉପାସନା କରନ୍ତୁ। ଜ୍ଞାନୀ ନିଜର ଗୁଣମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ତମତାରେ ବଦଳାଇ, ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତ ଓ ବିରାକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ମୋତେ ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତି, ଏବଂ ଏକତ୍ୱ ଅବସ୍ଥାରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି। ଏହି ଆତ୍ମା ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆତ୍ମା ଓ ଗୁଣଜନିତ ଇଚ୍ଛାରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ମୋ ଅଦ୍ୱିତୀୟତାରେ ବିଲୀନ ହୁଏ, ବାହ୍ୟ କିମ୍ବା ଅନ୍ତଃଗତ କିଛି ଚେଷ୍ଟା କରେନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ମୋର ମାୟାଶକ୍ତି, ଏଠିରେ ଆଠପ୍ରକାର ଏଶ୍ୱର୍ୟ ଜାଣିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କର ଧନ୍ୟ ଭାଗ୍ୟକୁ ମଧ୍ୟ ଆକାଂକ୍ଷା କରନ୍ତି ନାହିଁ; ସେମାନେ ଏହି ଲୋକରେ ମୋର ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ମୋତେ ନିଷ୍ଠାଭାବରେ ଭଜିବା ଶାନ୍ତ ଭକ୍ତମାନେ କେବେ ନଶ୍ୱର ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ; କାଳ ତାଙ୍କୁ ଛୁଁଇପାରେ ନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ ଆତ୍ମା, ପୁତ୍ର, ବନ୍ଧୁ, ଗୁରୁ, ହିତେଷୀ, ଇଷ୍ଟଦେବତା ଭାବେ ଭଲପାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ସର୍ବଦା ସୁରକ୍ଷିତ। ଏହି ଲୋକ, ପରଲୋକ, ଆତ୍ମା ଓ ଏଠାରେ ନିଜର ଭାବିତ ଧନ, ଗୋଧନ, ଗୃହ—ସବୁକିଛି ଛାଡ଼ି, ମୋ ଦେହରେ ଏକାନ୍ତ ଭକ୍ତି କରି, ମୁଁ ସେମାନେକୁ ମୃତ୍ୟୁ ସମୁଦ୍ର ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରେ। ମୋତେ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କୌଣସିଠି ଆତ୍ମାର ଭୟ ନିବୃତ୍ତି ହୁଏନାହିଁ। ମୋର ଭୟରେ ପବନ ବହେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଇନ୍ଦ୍ର ବର୍ଷା କରନ୍ତି, ଅଗ୍ନି ଜଳେ, ମୃତ୍ୟୁ ଚାଲିଯାଏ। ଯୋଗୀମାନେ ଜ୍ଞାନ ଓ ବିରାଗ୍ୟ ସହିତ ଭକ୍ତିର ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ମୋର ଭୟମୁକ୍ତ ପାଦପଦ୍ମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇ ସୁଖ ପାଆନ୍ତି। ଏହି ଜନ୍ମରେ ମନକୁ ମୋ ପାଖରେ ଅଚଳ ଭାବରେ ଧାରଣ କରିବା ଏହି ଲୋକରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ କଳ୍ୟାଣ। ଏହି ଦେହରେ ସାତଟି ଉପର, ଦୁଇଟି ଆଗରେ, ଦୁଇଟି ତଳେ ଦ୍ୱାର ଅଛି; ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦ୍ୱାର ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ରିୟବିଷୟଗୁଡ଼ିକର ଚଳାଚଳ ହୁଏ, ଏବଂ ସେମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ନାଥ ବସିଛନ୍ତି। ଏହି ସାତ ଦ୍ୱାର ମଧ୍ୟରୁ ପଞ୍ଚଟି ପୂର୍ବଦିଗରେ, ଗୋଟିଏ ଦକ୍ଷିଣରେ, ଗୋଟିଏ ଉତ୍ତରରେ, ଦୁଇଟି ପଶ୍ଚିମରେ; ଏହାର ନାମ ଏବେ କହୁଛି। ଦୁଇ ପୂର୍ବଦିଗର ଦ୍ୱାର ପ୍ରଭାମୟ ଅଗ୍ନିଜ୍ୱାଳା ପରି ରହିଛି, ସେଉଁଠି ଦ୍ୟୁମତ୍ସଖ ଚଳାଚଳ କରନ୍ତି।