ବର୍ଷା ଓ ତୂଫାନରେ ବ୍ରଜବାସୀମାନେ ଅତି ଭୟଭୀତ ହେଇ ଗଲେ । ସେମାନେ ନିଜ ଶିର ଓ ଶିଶୁମାନଙ୍କୁ ଦେହରେ ଢାକି ରଖି, ବେହାଳ ହେଇ, କ୍ଷୀଣ ଓ ଗସ୍ତି ହେଇ, ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମ ଉପରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ । ତାଙ୍କ ମନରେ ଏକାତ୍ମ ଆଶା ଓ ଭୟ ଦେଖାଗଲା । ସେମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଡାକି କହିଲେ, “କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ବ୍ରଜର ରକ୍ଷା କରିବା ତୁମର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ । ଦେବତାମାନଙ୍କ ରୋଷରୁ ଆମେ ଉଦ୍ଧାର ହେବାର ଆଶା ରଖୁଛୁ, ଭକ୍ତପ୍ରିୟ ଭଗବାନ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଦୟା କର ।” ତେବେ, ବର୍ଷାର ମଧ୍ୟରେ ବ୍ରଜର ଜନସାଧାରଣ ଓ ପଶୁମାନେ ଏକା ଏକି ହେଇ ପଡିଯାଉଥିଲେ; ମୃତ୍ୟୁ ଲାଗିଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ଉପରେ ବର୍ଷିଥିବା ଶିଳାବୃଷ୍ଟି ଦେଖି, ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ବୁଝିଲେ ଯେ ଏହା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରୋଷର ଫଳ । ସେ କହିଲେ, “ଆମେ ଯଜ୍ଞ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କରିଥିଲୁ, ତାହାର ଫଳରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଆମର ବିନାଶ ଚାହିଁ, ଏହି ଅସାଧାରଣ ଶିଳା ଓ ବେଶି ତୂଫାନ ବର୍ଷା କରୁଛି ।” “ମୁଁ ଏହି ଅପ୍ରତିମ ବିପଦକୁ ନିଜ ଯୋଗଶକ୍ତିରେ ଦୂର କରିବି; ଏହି ଦୁନିଆର ମାଲିକ ଭାବି, ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁ ଅହଂକାରରେ ଆତ୍ମମତ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଅଭିମାନ ଭଙ୍ଗ କରିବି ।” “ଯେଉଁ ଦେବତାମାନେ ନିଜର ତ୍ରୁଟି ନାହିଁ, ସେମାନେ ଭଗବାନଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ୟ ହେବେନାହିଁ; ଅପତ୍ରୁଟି ଦେବତାମାନେ ଅଭିମାନ ଭଙ୍ଗ ପରେ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାନ୍ତି ।” “ଏହି ବ୍ରଜର ଗୋପସମୁଦାୟ ମୋ ଉପରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛି, ମୋତେ ନିଜର ନାୟକ ଭାବିଛି, ଏବଂ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ନିଜର ଭାବିଛି; ମୁଁ ଏହି ଯୋଗଶକ୍ତିରେ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବି; ଏହି ମୋ ନିଶ୍ଚୟ ।” ଏପରେ, କୃଷ୍ଣ ଏକ ହାତରେ ସହଜରେ ଗୋବର୍ଦ୍ଧନ ପାହାଡକୁ ଉଠାଇଲେ, ଏକ ଛତା ଧରିବା ପରି ଶିଶୁ ଧରିଥାଏ । ତାପରେ, କୃଷ୍ଣ ଗୋପମାନେଠାରେ କହିଲେ, “ମା, ବାପା, ବ୍ରଜବାସୀମାନେ, ନିଜ ଗୋମାନେ ଉପରେ ନେଇ, ପାହାଡର ଗୁହାଭିତରେ ଯାଉ, ଯେଉଁଠି ଉପଯୁକ୍ତ ଲାଗେ ।” “ମୋ ହାତରୁ ପାହାଡ ପଡିଯିବାର ଭୟ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ, ତୂଫାନ ଓ ବର୍ଷାର ଭୟ ନାହିଁ; ଆପଣମାନେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ରହିଛନ୍ତି ।” କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆଶ୍ୱାସିତ ହୋଇ, ବ୍ରଜବାସୀମାନେ ନିଜ ଧନ, ପରିବାର, ନିର୍ଭର ଓ ସମ୍ପଦ ସହିତ ପାହାଡର ଗୁହାଭିତରେ ଯାଇଲେ । ସେମାନେ ଭୋକ, ତିଆ, ଦୁଃଖ ଓ ଆରାମ ଚାହିଁବାକୁ ଛାଡି, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସପ୍ତ ଦିନ ପାହାଡ ଉଠାଇ ଦେଖିବାରେ ଲଗି ରହିଲେ । କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଯୋଗଶକ୍ତି ଶୁଣି, ଇନ୍ଦ୍ର ଭୟଭୀତ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ହୋଇ, ଆପଣଙ୍କର ମେଘ ଉପସାରିଲେ । ପରେ ଆକାଶ ସ୍୫ଚ୍ଛ ହେଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେଲା, ତୂଫାନ ଓ ବର୍ଷା ବନ୍ଦ ହେଲା; ଗୋବର୍ଦ୍ଧନ ଉଠାଇଥିବା କୃଷ୍ଣ ଗୋପମାନେଠାରେ କହିଲେ, “ଭୟ ଛାଡି, ଶ୍ରୀମତୀ ଗୋପ, ନିଜ ଗୋ, ଧନ, ଶିଶୁ, ଜନସମୂହ ସହିତ ବାହାରି ଆସ; ବର୍ଷା ଓ ବାୟୁ ବନ୍ଦ ହୋଇଛି, ନଦୀ ମନ୍ଦ ହୋଇଛି ।” ଏପରେ, ବ୍ରଜବାସୀମାନେ ନିଜ ଗୋମାନେ, ଗାଡି, ଧନ, ନାରୀ, ଶିଶୁ, ବୃଦ୍ଧ ସହିତ ଧୀରେ ଧୀରେ ବାହାରି ଆସିଲେ । ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ମଧ୍ୟ ଗୋବର୍ଦ୍ଧନ ପାହାଡକୁ ପୁନଃ ଆଗରୁ ଯେଉଁଠି ଥିଲା, ସେଉଁଠି ରଖିଲେ; ଏହାକୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଦେଖିଲେ । ଗୋପମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଉପରେ ଅନୁରାଗରେ ନିର୍ବିକଳ୍ପ ହୋଇ, ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ । ଗୋପୀମାନେ ଆନନ୍ଦ ଓ ପ୍ରେମରେ ତାଙ୍କୁ ଉପାସନା କଲେ, ଦଧି ଓ ଅକ୍ଷତ ଦେଇ, ନିରନ୍ତର ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ । ଯଶୋଦା, ରୋହିଣୀ, ନନ୍ଦ, ଓ ବଳରାମ – ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ – କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଅନୁରାଗରେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ । ଆକାଶରେ ଦେବ, ସିଦ୍ଧ, ସାଧ୍ୟ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଚାରଣମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି, ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପୁଷ୍ପ ବର୍ଷା କଲେ । ଆକାଶରେ ଶଙ୍ଖ ଓ ଢୋଳ ଦ୍ୱନିତ ହେଲା; ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ, ତୁମ୍ବୁରୁ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଇ, ଗୀତ ଗାଇଲେ । ଏପରେ, ପ୍ରେମରେ ଆବୃତ ବ୍ରଜବାସୀମାନେ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମ ସହିତ ନିଜ ଗୋପଗ୍ରାମକୁ ଫେରିଲେ; ଗୋପୀମାନେ ତାଙ୍କର ଆଶ୍ଚର୍ୟ ଲୀଳା ଗାଇ, ଆନନ୍ଦରେ ଅନୁସରଣ କଲେ । ଏହିପରି ବ୍ରହ୍ମପୁରାଣର ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ପ୍ରଥମାର୍ଧର ପଞ୍ଚବିଂଶ ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ ହେଲା । ପରେ, ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, “ବିବେକୀମାନେ ନିଜର ଅନୁରାଗ ଛାଡି, ମୋତେ ଉପାସନା କରନ୍ତୁ; ଶାନ୍ତ, ନିର୍ମୋହ, ଶାମି, ଏବଂ ସଚେତନ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତୁ । ଋଷି ଗୁଣର ଉନ୍ନତି ଦ୍ୱାରା ରାଗ ଓ ତମସ ଦୂର କରିବେ; ଏକାଗ୍ର ଓ ବିରକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଶୁଭ ଗୁଣ ମଧ୍ୟ ଦୂର କରି, ଗୁଣମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଆତ୍ମା ମୋତେ ବିଲିନ ହୋଇଯାଏ ।” “ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆତ୍ମା ଓ ଗୁଣଜନିତ ଆଶା ଦୂର କରି, ମୋତେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଲୀନ ହେଲେ, ଆତ୍ମା ଅଦ୍ୱିତୀୟ ହୋଇଯାଏ, ତାହା ବାହାରେ ଓ ଭିତରେ ଚଳାପାଇ ନାହିଁ ।” “ଏହି ମାୟାର ନାୟକ ଭାବରେ ମୋର ଶକ୍ତି ଜାଣିଥିବା ଜନମାନେ ଏବଂ ଅଷ୍ଟ ଶକ୍ତିର ଅଧିକାରୀ, ଲକ୍ଷ୍ମୀର ନିଜ ଭାଗ୍ୟକୁ ମଧ୍ୟ ଆକାଂକ୍ଷା କରନ୍ତି ନାହିଁ; ସେମାନେ ଏହି ଜଗତରେ ମୋର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦ ପାଇଥାନ୍ତି ।” “ମୋ ପ୍ରେମୀ, ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ରହିଥିବା ଜନମାନେ କଦାଚିତ୍ ନଷ୍ଟ ହେବେନାହିଁ; କାଳର ଅସ୍ତ୍ର ତାଙ୍କୁ ଛୁଉନାହିଁ । ଯେଉଁଠି ମୁଁ ପୁତ୍ର, ବନ୍ଧୁ, ଶିକ୍ଷକ, ଉପକାରୀ, ଦେବତା ଭାବରେ ପ୍ରିୟ ।” “ଏହି ଜଗତ, ପରଲୋକ, ଆତ୍ମା, ଏବଂ ଏଠାରେ ନିଜର ଭାବିଥିବା ସମସ୍ତ – ଧନ, ଗୋ, ଘର –” “ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଛାଡି, ମୋତେ ଏକାନ୍ତ ଭକ୍ତିରେ ଉପାସନା କରିଲେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁପାରେ ଉଠାଇ ନେଇଯାଏ ।” “ମୋ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ନାୟକ ଓ ଆଦି ପ୍ରକୃତିର ମାଲିକ ଭାବରେ, ଆତ୍ମାର ଭୟ କେବଳ ମୋଠାରେ ଦୂର ହୋଇଥାଏ ।” “ମୋ ଭୟରେ, ପବନ ବହେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହୁଏ, ଇନ୍ଦ୍ର ବର୍ଷା କରେ, ଅଗ୍ନି ଜଳେ, ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁ ଚଳିଥାଏ ।” “ଜ୍ଞାନ ଓ ବିରକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଯୋଗୀମାନେ ଭକ୍ତିର ଯୋଗରେ ମୋର ଭୟମୁକ୍ତ ପାଦପଦ୍ମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି ।” “ଏହି ଜଗତରେ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଏହି ଏକାନ୍ତ ଭକ୍ତି ତଥା ମନ ଏକାଗ୍ର କରି ମୋଠାରେ ଲଗାଇ ରଖିବା, ଏହି ଉତ୍ତମ ମଙ୍ଗଳ ।” “ଉପରେ ସାତ ଦ୍ୱାର, ସମ୍ମୁଖରେ ଦୁଇ ଦ୍ୱାର, ତଳେ ଦୁଇ ଦ୍ୱାର; ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦ୍ୱାର ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଚଳାପାଇ ପ୍ରସ୍ତୁତ; ତାହାରେ ଏକ ନାୟକ ବସିଥାଏ ।