ଏକ ଦିନ ବ୍ରଜ ମଣ୍ଡଳରେ ଅତ୍ୟଧିକ ତୀବ୍ର ବାତାସ ଚାଲିଲା, ଏହାର ଉତ୍ପାତରେ ଜନ୍ତୁମାନେ ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହେଇଗଲେ। ଗୋପ ଏବଂ ଗୋପୀମାନେ ତୀବ୍ର ଶୀତରେ ତାଙ୍କର ଶିଶୁମାନେ ଓ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଦେହ ଦେଇ ଆଡ଼କୁ ରଖି, ଏହି ବିପଦରେ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହେଇ, ମୁକ୍ତି ପାଇବାକୁ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ଚରଣକୁ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ। ସେମାନେ କ୍ଷୀଣ ହୃଦୟରେ ନିଜ ଶିଶୁ ଓ ପରିବାରକୁ ଆଡ଼କୁ ରଖି, ଭୟ ଓ ଶୀତରେ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହେଇ, ଦେବତାଙ୍କ ରୋଷରୁ ରକ୍ଷା ପାଇବାକୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚରଣକୁ ଆଗକୁ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ଦୟାର ଆବେଗରେ କହିଲେ, “କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ, ମହାଭାଗ୍ୟବାନ୍, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଗୋକୁଳ ତୁମର ଆଶ୍ରୟରେ ଅଛି; ଦେବତାଙ୍କ ରୋଷରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, ହେ ଭକ୍ତବତ୍ସଳ!” ସେହି ସମୟରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଓଳା ଆକାଶରୁ ପଡ଼ି ଜନ୍ତୁମାନେ ମୃତ୍ୟୁରେ ପହଁଚିଲେ। ଭଗବାନ୍ ହରି ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ବୁଝିଲେ ଯେ ଏହି ଉତ୍ପାତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରୋଷରୁ ହେଉଛି। କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, “ଆମେ ଯଜ୍ଞ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କରିଥିଲୁ, ତେଣୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଆମର ବିନାଶ ଚାହୁଁଛନ୍ତି; ତାଙ୍କ ରୋଷରୁ ଏହି ଭୟଙ୍କର ବର୍ଷା ଓ ପ୍ରବଳ ବାତାସ ଆସିଛି। ମୁଁ ମୋ ଯୋଗଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ଯଥାଯଥ ରୂପେ ନିବାରଣ କରିବି; ଏହି ଜଗତର ଆତ୍ମ-ଶ୍ରୀମାନ୍ ମୂଢ଼ମତି ଲୋକଙ୍କ ଅହଂକାର ଭଙ୍ଗ କରିବି।” “ସତ୍କର୍ମ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖିବାରେ କୌଣସି ଆଶ୍ଚର୍ୟ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଅଯୋଗ୍ୟଙ୍କ ଅହଂକାର ଭଙ୍ଗ ହେଲେ ସେମାନେ ଶାନ୍ତି ପାନ୍ତି। ଏହି ଗୋପଗଣ ଯେଉଁମାନେ ମୋ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛନ୍ତି, ମୋତେ ନିଜ ଲୋର୍ଡ ଭାବରେ ମନେ କରନ୍ତି, ଏବଂ ମୁଁ ଯେଉଁମାନେକୁ ନିଜ ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରିଛି, ସେମାନେକୁ ମୋ ଯୋଗଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷା କରିବି; ଏହି ମୋ ପ୍ରତିଜ୍ଞା।” ଏହିପରି କହି, କୃଷ୍ଣ ଏକ ହାତରେ ଗୋବର୍ଦ୍ଧନ ପର୍ବତକୁ ଅତି ସହଜରେ ଉଠାଇଲେ, ଯେପରି ଏକ ଶିଶୁ ଛତା ଧରିଥାଏ। ପରେ ଭଗବାନ୍ ଗୋପମାନେକୁ କହିଲେ, “ମା, ପିତା, ବ୍ରଜବାସୀମାନେ, ନିଜ ଗୋମାନେ ନେଇ, ପର୍ବତର ଗୁହା ଭିତରକୁ ଯାଉ, ଯେପରି ଉପଯୁକ୍ତ ଲାଗେ। ଏଠାରେ ପର୍ବତ ମୋ ହାତରୁ ପଡ଼ିବାର ଭୟ କିମ୍ବା ବାତାସ ଓ ବର୍ଷାର ଭୟ ରହିବ ନାହିଁ; ତୁମର ପ୍ରତିରକ୍ଷା ହୋଇଯାଇଛି।” କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଭରସା ଦେଇଥିବାରୁ ବ୍ରଜବାସୀମାନେ ତାଙ୍କର ଧନ, ପରିବାର, ନିର୍ଭର ମାନେ ସହିତ ଗୁହା ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ। ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଭୋକ, ତିରିଷ୍ଣା, ବେଦନା, ଏବଂ ସୁଖ ଆଶା ଛାଡ଼ି, ସପ୍ତ ଦିନ ଯାଏଁ ଅଚଳ ଚରଣରେ ଗୋବର୍ଦ୍ଧନ ଧରିଥିବା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି ରହିଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଯୋଗଶକ୍ତିର ଆଶ୍ଚର୍ୟ ଶୁଣି ଇନ୍ଦ୍ର ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ୟ ହେଇ, ଅନ୍ତର ଭଙ୍ଗ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ମେଘମାନେ ଉପସାରି ନେଲେ। ଆକାଶ ପରିସ୍କାର ହେଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚମକିଲା, ଭୟଙ୍କର ବାତାସ ଓ ବର୍ଷା ବନ୍ଦ ହେଲା; ଗୋବର୍ଦ୍ଧନ ଉଠାଇଥିବା କୃଷ୍ଣ ଗୋପମାନେକୁ କହିଲେ, “ଏବେ ଭୟ ଛାଡ଼ି ତୁମେ ଏକାଠି ଅପନା ଗୋ, ଧନ, ଶିଶୁ, ନାରୀମାନେ ସହିତ ବାହାରିଯାଉ; ବାତାସ ଓ ବର୍ଷା ବନ୍ଦ ହୋଇଯାଇଛି, ନଦୀମାନେ ଶାନ୍ତ ହୋଇଛି।” ତାପରେ ଗୋପମାନେ ନିଜ ଗୋ, ଗଡ଼ି, ଧନ, ନାରୀ, ଶିଶୁ, ବୃଦ୍ଧମାନେ ସହିତ ଧୀରେ ଧୀରେ ବାହାରିଗଲେ। ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ସାମ୍ନାରେ ଗୋବର୍ଦ୍ଧନ ପର୍ବତକୁ ପୂର୍ବ ଅବସ୍ଥାରେ ଫେରାଇଲେ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କ୍ରୀଡ଼ାର ଭାବରେ କଲେ। ବ୍ରଜବାସୀମାନେ ଭଲପାଇବାର ଆବେଗରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ଆସି ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ; ଗୋପୀମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ମନ୍ତ୍ର, ଦହି, ଅଖଣ୍ଡ ଚାଉଳ ଦେଇ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ, ନିରନ୍ତର ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଲେ। ୟଶୋଦା, ରୋହିଣୀ, ନନ୍ଦ, ଏବଂ ବଳରାମ—ଶକ୍ତିରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ—କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଅତି ଆନୁରାଗରେ ନିଜ ହୃଦୟର ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଦେବଗଣ, ସିଦ୍ଧ, ସାଧ୍ୟ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଚାରଣ ଆକାଶରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଫୁଲର ବର୍ଷା କଲେ। ଅକାଶରେ ଶଙ୍ଖ ଓ ଢ଼ୋଳ ରବ୍ବିତ ହେଲା, ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ; ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ, ତୁମ୍ବୁରୁ ନେତୃତ୍ୱରେ, ଗୀତ ଗାଇଲେ। ଏପରି, ପ୍ରେମରେ ଆବୃତ ଗୋପମାନେ ସହିତ ହରି ବଳରାମଙ୍କୁ ନେଇ ନିଜ ଗୋପଗ୍ରାମକୁ ଫେରିଲେ; ଗୋପୀମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଶ୍ଚର୍ୟ କୌତୁକ ଗାଇ ବହୁତ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଲେ। ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ପ୍ରଥମ ଅର୍ଦ୍ଧର ପ୍ଚିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ଏବେ ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, “ଯେଉଁ ବିଦ୍ୱାନ୍ ନିଜର ଜଡ଼ ଗୁଣର ଆଶ୍ରୟ ଛାଡ଼ି, ମୋତେ ଉପାସନା କରନ୍ତି; ଶାନ୍ତ, ନିର୍ମୋହ, ନିଜ ମନକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି ମୋର ଉପାସନା କରନ୍ତି। ଏକ ଋଷି ସତ୍ତ୍ୱ ଚର୍ଯ୍ୟାରେ ରଜସ୍ ଓ ତମସ୍ ଜିତ କରିଥାଏ, ଏବଂ ନିର୍ମୋହ ଏବଂ ଶାନ୍ତ ମନରେ ସତ୍ତ୍ୱକୁ ମଧ୍ୟ ଜିତ କରି, ଗୁଣରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଆତ୍ମା ମୋତେ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।” “ଯେଉଁ ଆତ୍ମା ଅନ୍ୟ ଆତ୍ମା ଓ ଗୁଣଜନିତ ଆଶାରୁ ମୁକ୍ତ, ସେ ମୋରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ, ବାହାରୁ ନାହିଁ, ଭିତରୁ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ମୋ ମାୟାର ଶକ୍ତି ଓ ଅଷ୍ଟ ଆଇଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ଜାଣିଥିବା ଲୋକମାନେ ଲକ୍ଷ୍ମୀର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନ ଚାହନ୍ତି ନାହିଁ; ସେମାନେ ଏହି ଜଗତରେ ମୋର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦ ଲାଭ କରନ୍ତି।” “ମୋରେ ଶାନ୍ତ ଭକ୍ତି ରଖିଥିବା ଲୋକମାନେ କ୍ଷୟ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ; କାଳର ଅସ୍ତ୍ର ତାଙ୍କୁ ଛୁଅନ୍ତି ନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ ପ୍ରାଣ, ପୁତ୍ର, ବନ୍ଧୁ, ଗୁରୁ, ଶୁଭଚିନ୍ତକ, ଦେବତା ଭାବରେ ଭଲପାଇଥାନ୍ତି।” “ଏହି ଜଗତ, ପରଲୋକ, ଜୀବାତ୍ମା, ଏବଂ ଏଠାରେ ନିଜର ଧନ, ଗୋ, ଘର ଭାବିଥିବା ସବୁ—ସବୁକୁ ଛାଡ଼ି, ମୋତେ ଏକାନ୍ତ ଭକ୍ତିରେ ଉପାସନା କର, ମୁଁ ସେମାନେକୁ ମୃତ୍ୟୁରୁ ପାର କରି ଦେଇଥାଏ।” “ମୋତେ ଛାଡ଼ି, ସର୍ବଜୀବର ପ୍ରଭୁ ଓ ମୂଳ ପ୍ରକୃତିର ଅଧିପତି, ଆତ୍ମାର ଭୟ କେବେ ନିବୃତ ହୁଏ ନାହିଁ। ମୋର ଭୟରେ ବାତାସ ଚାଲିଥାଏ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚମକିଥାଏ, ଇନ୍ଦ୍ର ବର୍ଷା କରିଥାଏ, ଅଗ୍ନି ଜଳିଥାଏ, ମୃତ୍ୟୁ ଚଳିଥାଏ।” “ଯୋଗୀମାନେ ଜ୍ଞାନ ଓ ବିରାଗ୍ୟ ସହିତ ଭକ୍ତିର ଯୋଗରେ ମୋର ଭୟମୁକ୍ତ ଚରଣକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ଲାଭ କରନ୍ତି।