ଏକ ଦିନ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏରାବତ ହାତୀରେ ଚଢି, ତାଙ୍କ ସହ ବିଶାଳ ବାୟୁଦେବମାନେ ମିଶି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବରେ ନନ୍ଦଙ୍କ ଗୋପଗ୍ରାମକୁ ନଷ୍ଟ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ବ୍ରଜକୁ ଯାଇଥିଲେ। ମଘବାନଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ବାଦଳମାନେ ନିର୍ବାଧ ଭାବରେ ନନ୍ଦଙ୍କ ଗୋପଗ୍ରାମ ଉପରେ ବର୍ଷାର ଆପଦ ଆଣିଦେଲେ। ବିଜୁଳିର ଆଲୋକ, ତୁଣ୍ଡର ଗର୍ଜନ, ତୀବ୍ର ବାୟୁର ଚାପରେ ବାଦଳମାନେ ଜଳ ଓ ଶିଳା ବର୍ଷାରେ ନିମଗ୍ନ କରିଦେଲେ। ଏହି ଅବିରତ ଭାବରେ ବର୍ଷା ଚାଳିଲା, ଭୂମି ବିନାଶ୍ରୁତ ହେଇଗଲା, ଉଚ୍ଚ ନିମ୍ନ କିଛି ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଲା ନାହିଁ। ତୀବ୍ର ବାୟୁ ଓ ଶିତ ହେବାରେ ଜନ୍ତୁମାନେ କମ୍ପିତ ହେଇଯିବାରେ ଚାଲିଲେ; ଗୋପ ଓ ଗୋପିମାନେ ଏହି ଆପଦ ଓ ଶିତରୁ ବ୍ୟଥିତ ହୋଇ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ଉପରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ। ସେମାନେ ଜଣେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଚରଣ ଉପରେ ନିଜ ଶିଶୁ ଓ ମୁଣ୍ଡକୁ ଢାକି, ଅତି ଦୁଃଖିତ ଓ କମ୍ପିତ ହୋଇ, ନିମ୍ନ ଭାବରେ ଆସି ଶରଣ ନେଲେ। ସେମାନେ କ୍ରୁଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି କହିଲେ: "କ୍ରୁଷ୍ଣ, କ୍ରୁଷ୍ଣ, ମହାଭାଗ୍ୟବାନ, ମହାପ୍ରଭୁ, ଗୋକୁଳ ତୁମ ରକ୍ଷାରେ ଅଛି; ଦେବମାନଙ୍କ ରୋଷରୁ ଆମେ ତୁମେ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ, ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ!" ପ୍ରଭୁ ହରି ଦେଖିଲେ ଯେ ବର୍ଷା ଓ ଶିଳା ବର୍ଷାରେ ଜୀବମାନେ ଅଚେତନ ହୋଇଯାଉଛନ୍ତି, ଏହା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରୋଷ ଦ୍ୱାରା ହେଉଛି ବୋଲି ବୁଝିଲେ। କ୍ରୁଷ୍ଣ କହିଲେ: "ଆମେ ଯେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ବିଘ୍ନ କରିଥିଲୁ, ଏହି ଦୁଃଖ ତାଙ୍କ ରୋଷ ଦ୍ୱାରା ଆସିଛି; ତିନି ଅସାଧାରଣ ଶିଳା ଭରିତ ବର୍ଷା ଓ ତୀବ୍ର ବାୟୁ ପଠାଇଛନ୍ତି। ଏଠି, ମୁଁ ନିଜ ଯୋଗବଳରେ ଏହାକୁ ବିପରୀତ କରିବି; ଏହି ଜଗତର ମାନିଆ ମାନେ ମୂଢ ଭାବରେ ଅହଂକାରରେ ଅନ୍ୟମାନେ ଉପରେ ଅପମାନ କରିଥିଲେ, ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ଅହଂକାରକୁ ଭଙ୍ଗ କରିବି।" "ସତ୍ତ୍ୱିକ ଦେବମାନେ ପ୍ରଭୁ ଉପରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି ନାହିଁ; ଅପତ୍ରୀକ ଲୋକମାନେ ଅହଂକାର ଭଙ୍ଗ ହେବାରେ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାନ୍ତି। ଏହି ଗୋପଗ୍ରାମ ଯେଉଁଠି ମୋ ଉପରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛି, ମୋତେ ନିଜ ପ୍ରଭୁ ଭାବରେ ମାନିଛି, ଏହି ମୁଁ ନିଜ ଯୋଗବଳରେ ରକ୍ଷା କରିବି; ଏହି ମୋ ନିଶ୍ଚୟ।" ଏପରେ କ୍ରୁଷ୍ଣ, ଏକ ହାତରେ ସହଜରେ ଗୋବର୍ଦ୍ଧନ ପାହାଡକୁ ଛାତା ପରି ଉଠାଇଲେ। ପ୍ରଭୁ ଗୋପମାନେ କୁ କହିଲେ: "ମା, ବାପା, ବ୍ରଜବାସୀମାନେ, ନିଜ ଗୋମାନେ ସହିତ ପାହାଡର ଗୁହା ଭିତରେ ଯାଉ, ଯେଉଁଠି ଭଲ ଲାଗେ।" "ଏଠି ତୁମେ ଗୋବର୍ଦ୍ଧନ ପାହାଡ ମୋ ହାତରୁ ପଡିବାର ଭୟ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ, ବାୟୁ ଓ ବର୍ଷାର ଭୟ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; ରକ୍ଷା ସୁନିଶ୍ଚିତ ହୋଇଛି।" କ୍ରୁଷ୍ଣଙ୍କ ଉପରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇ ବ୍ରଜବାସୀମାନେ, ନିଜ ସମ୍ପତ୍ତି, ପରିବାର, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପରି ଗୁହା ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେମାନେ ତାଙ୍କ ଭୁକ୍, ତ୍ରୁଷ୍ଣା, ଦୁଃଖ, ଏବଂ ଆରାମ ଇଚ୍ଛାକୁ ଛାଡି, କ୍ରୁଷ୍ଣଙ୍କୁ ସପ୍ତ ଦିନ ପାହାଡ ଉଠାଇ ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କ ପାଦ ଉପରେ ଚଳା ନାହିଁ। କ୍ରୁଷ୍ଣଙ୍କ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଯୋଗଶକ୍ତି ଦେଖି ଇନ୍ଦ୍ର ଭୟଭିତ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ବାଦଳମାନେ ଫେରାଇ ନେଲେ। ଯେତେବେଳେ ଆକାଶ ସ୍ପଷ୍ଟ ହେଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେଲା, ତୀବ୍ର ବାୟୁ ଓ ବର୍ଷା ଶାନ୍ତ ହେଲା, ଗୋବର୍ଦ୍ଧନ ଉଠାଇଥିବା ପ୍ରଭୁ ଗୋପମାନେ କୁ କହିଲେ: "ଏବେ ତୁମେ ଭୟ ଛାଡି ବାହାରିଯାଉ, ଗୋପମାନେ, ତୁମର ଜନାନୀ, ଧନ, ଶିଶୁମାନେ ସହିତ; ବାୟୁ ଓ ବର୍ଷା ଶାନ୍ତ ହୋଇଛି, ନଦୀ ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତ।" ଏପରେ ଗୋପମାନେ ନିଜ ଗୋମାନେ, ଗଡ଼ି, ସମ୍ପତ୍ତି, ଜନାନୀ, ଶିଶୁ, ବୃଦ୍ଧମାନେ ସହିତ ଧୀରେ ଧୀରେ ବାହାରି ଆସିଲେ। ପ୍ରଭୁ କ୍ରୁଷ୍ଣ ମଧ୍ୟ ଗୋବର୍ଦ୍ଧନ ପାହାଡକୁ ପୂର୍ବ ଭାବରେ ମଜା ଭାବରେ ଅସ୍ଥାପନ କଲେ। ବ୍ରଜବାସୀମାନେ ଏହି ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଉପରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଭଲପାଇବାରେ ନିମ୍ନ ଭାବରେ ଆସି ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ; ଗୋପିମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ଦହି, ଅଖଣ୍ଡ ଚାଉଳ ଦେଇ ପୂଜା କଲେ ଓ କ୍ରୁଷ୍ଣଙ୍କୁ ନିତ୍ୟ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ଯଶୋଦା, ରୋହିଣୀ, ନନ୍ଦ, ଏବଂ ବଳରାମ—ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟମାନେ—କ୍ରୁଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଅତି ଭଲପାଇବାରେ ତାଙ୍କୁ ହୃଦୟର ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ଉପରେ ଦେବମାନେ, ସିଦ୍ଧ, ସାଧ୍ୟ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଚାରଣମାନେ ଆନନ୍ଦରେ କ୍ରୁଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ ଓ ଫୁଲର ବର୍ଷା କଲେ। ଆକାଶରେ ଶଂଖ ଓ ଢୋଳ ଦ୍ୱନି ହେଲା, ଦେବମାନେ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ; ତୁମ୍ବୁରୁ ନେତୃତ୍ୱରେ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗୀତ ଗାଇଲେ। ତାପରେ, ରାଜନ୍, ଗୋପମାନେ ଦେଖି, ହରି ବଳରାମ ସହିତ ନିଜ ଗୋପଗ୍ରାମକୁ ଫେରିଲେ; ଗୋପିମାନେ ତାଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ କୌଶଳ ଗାଇ ଆନନ୍ଦରେ ପଛୁଆ ହେଲେ, ହୃଦୟରେ ଭଲପାଇବା ଭରି। ଏହି ପର୍ବରେ ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣ, ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ପ୍ରଥମ ଅର୍ଦ୍ଧର ପଚିଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ପ୍ରଭୁ କହିଲେ: "ଯେଉଁ ଜନମାନେ ନିଜର ଜଡ଼ ଗୁଣକୁ ଛାଡି, ମୋତେ ଉପାସନା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶାନ୍ତ, ନିଃସ୍ପୃହ, ନିଜ ଚିତ୍ତକୁ ଏକାଗ୍ର କରି, ମୋତେ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ।" "ଏକ ଜନ ନିଜର ଶୁଭ ଗୁଣ ଚର୍ଚ୍ଚା କରି ରଜ ଓ ତମକୁ ଜୟ କରିଥାଏ; ଏବଂ ନିଃସ୍ପୃହ ଓ ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତରେ ସତ୍ତ୍ୱକୁ ମଧ୍ୟ ଜୟ କରିଥାଏ; ଏପରେ ଗୁଣର ଉପରେ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଆତ୍ମା ମୋତେ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇ, ନିଜ ଅସ୍ତିତ୍ୱକୁ ଛାଡିଯାଏ।" "ଯେଉଁ ଆତ୍ମା ଅନ୍ୟ ଆତ୍ମା ଓ ଗୁଣ ଜନିତ ଇଚ୍ଛାରୁ ମୁକ୍ତ, ସେ ମୋ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଭିତରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଏ, ବାହାର ଓ ଭିତରେ ଚଳା ନାହିଁ।" "ମୋ ମାୟାର ଶକ୍ତି ଓ ଅଷ୍ଟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଇଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ଜାଣିଥିବା ଜନମାନେ ଲକ୍ଷ୍ମୀର ଏହି ଜଗତ ଫଳକୁ ଚାହିଁନାହିଁ; ସେମାନେ ମୋ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।" "ମୋ ପ୍ରତି ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ଭକ୍ତି ରଖିଥିବା ଲୋକମାନେ କେବେ ନଷ୍ଟ ହେଉନାହିଁ; କାଳର ଅସ୍ତ୍ର ସେମାନେକୁ ଛୁଇଁନାହିଁ। ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ମୋତେ ଆତ୍ମା, ପୁତ୍ର, ବନ୍ଧୁ, ଗୁରୁ, ଉପକାରୀ, ଆରାଧ୍ୟ ଭାବରେ ଭଲପାଇଥାନ୍ତି।" "ଏହି ଜଗତ, ପରଜଗତ, ଆତ୍ମା ଯେଉଁଠି ଦୁଇ ମଧ୍ୟରେ ଚଳା କରେ, ଏବଂ ଏଠି ନିଜ ଭାବିଥିବା ସମସ୍ତ—ଧନ, ଗୋ, ଘର—" "ସମସ୍ତକୁ ଛାଡି, ମୋତେ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ଭାବରେ ଏକାଗ୍ର ଭକ୍ତିରେ ଉପାସନା କରିଲେ, ମୁଁ ସେମାନେକୁ ମୃତ୍ୟୁ ପାର କରାଇ ଦେଇଥାଏ।