ଏହିପରି ଏକ ସମୟର କଥା, କିଛି ଲୋକ ତାଙ୍କର ଜିଜ୍ଞାସାର ବିଜ୍ଞାନକୁ ଛାଡି, କେବଳ କ୍ରିୟା ଓ ନାମର ଦ୍ୱାରା ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ସମୁଦ୍ରକୁ ପାର ହେବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି। ଏହି ସମୟରେ, ଗୋକୁଳର ଗୋପମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଭରସା କରିଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ଭାବିଲେ—ଏହି କୃଷ୍ଣ କଥା ହୁଏ, ଶିଶୁ, ଅହଂକାରୀ ଓ ଅଜ୍ଞାନୀ, ନିଜକୁ ବଡ଼ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ବୋଲି ଭାବେ। ଏହି ଗୋପମାନେ ମୋତେ ଅପମାନ କରିଛନ୍ତି। ଏମାନେ ନିଜ ଧନର ମଦରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅହଂକାରରେ ଅଧିକ ଗର୍ବିତ, ସମୃଦ୍ଧିର ଗର୍ବକୁ ନଷ୍ଟ କରି, ନିଜ ଗାଁ ଓ ଗୋମାନଙ୍କୁ ବିପଦକୁ ନେଇଯାଉଛନ୍ତି। ଇନ୍ଦ୍ର ନିଶ୍ଚୟ କଲେ—"ମୁଁ ଏଇରାବତ ହାତୀରେ ଚଢ଼ି, ବାୟୁଦେବମାନେ ଙ୍କ ସହ ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତି ସହିତ ଭୃଜକୁ ଯିବି, ଏବଂ ନନ୍ଦଙ୍କ ଗୋପଗ୍ରାମକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେବି।" ମଘବାନଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁଯାୟୀ, ମେଘମାନେ ସ୍ୱାଧୀନ ହୋଇ, ନନ୍ଦଙ୍କ ଗୋପବସ୍ତୀ ଉପରେ ଭୟଙ୍କର ବର୍ଷା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ମେଘମାନେ ବିଦ୍ୟୁତ ଚମକାଉଥିଲେ, ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ, ତୀବ୍ର ପବନ ଚାଲିଥିଲା, ଜଳ ଓ ଶିଳାବୃଷ୍ଟି ଅବିରତ ହେଉଥିଲା। ମୋଟା ଓ ପତଳା ଜଳଧାରା ଭୂମିର ଗଭୀର ଗାଡ଼ିରେ ପଡ଼ି, ପୃଥିବୀକୁ ଜଳରେ ଡୁବାଇଦେଲା—ଉଚ୍ଚ କିମ୍ବା ନୀଚ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁନାହିଁ। ଏଠି ଅତ୍ୟଧିକ ତୀବ୍ର ପବନ ଓ ବର୍ଷାରେ ଜନ୍ତୁମାନେ କମ୍ପି ଉଠିଲେ; ଗୋପ ଓ ଗୋପୀମାନେ ଶୀତ ଓ ଅସୁବିଧାରେ ଅତିକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ। ସେମାନେ ନିଜ ମୁଣ୍ଡ ଓ ଶିଶୁମାନେ ଉପରେ ଶରୀର ଦେଇ, ବଡ଼ ଦୁଃଖ ଓ ଶୀତରେ କମ୍ପି, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, "କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ପ୍ରଭୁ, ଗୋକୁଳ ଆପଣଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ ଅଛି; ଦେବତାଙ୍କ କ୍ରୋଧରୁ ଆମକୁ ବଞ୍ଚାନ୍ତୁ, ଭକ୍ତବତ୍ସଳ!" ପ୍ରଭୁ ହରି ଦେଖିଲେ, ଶିଳାବୃଷ୍ଟିରେ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଅଚେତନ ହେଉଛନ୍ତି, ଏହି ସବୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କ୍ରୋଧ ଦ୍ୱାରା ହେଉଛି। କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, "ଆମେ ଯଜ୍ଞ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କରିଥିଲୁ, ତେଣୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଆମ ନାଶକୁ ଏହି ଅସାଧାରଣ ଶିଳାସହିତ ବର୍ଷା ଓ ପବନ ପଠାଇଛନ୍ତି। ଏହିଠାରେ ମୁଁ ମୋର ଯୋଗଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ନିବାରଣ କରିବି; ଯେଉଁମାନେ ନିଜକୁ ବିଶ୍ୱର ନାଥ ଭାବନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଅହଂକାର ଭଙ୍ଗ କରିଦେବି। ସତ୍ପୁରୁଷ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ମୋର ଶକ୍ତି ଅଚମ୍ଭିତ ନୁହେଁ; କିନ୍ତୁ ଅପାତ୍ରଙ୍କ ଗର୍ବ ଭଙ୍ଗ ହେଲେ ସେମାନେ ଶାନ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହି ଦୂଧବଳ ଗୋପସମାଜ ଯେଉଁମାନେ ମୋରେ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି, ମୋତେ ନାଥ ଭାବନ୍ତି, ଏବଂ ମୁଁ ଯାହାକୁ ନିଜ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିଛି, ସେମାନେ ଆମକୁ ମୋର ଯୋଗଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷା କରିବି; ଏହି ମୋର ପ୍ରତିଜ୍ଞା।" ଏହିପରି କହି, କୃଷ୍ଣ ଏକ ହାତରେ ସହଜରେ ଗୋବର୍ଧନ ପର୍ବତକୁ ଉଠାଇଲେ, ଯେପରି ଶିଶୁ ଛାତା ଧରେ। ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କର ଗୋପମାନେ, "ମା, ବାପା, ଓ ବ୍ରଜବାସୀମାନେ, ତୁମେ ତୁମେ ଚାହାଁଥିବା ପ୍ରକାରେ ଗାଁ ଓ ଗୋମାନେ ସହିତ ପର୍ବତର ଗୁହାଭାଗକୁ ପ୍ରବେଶ କର।" "ମୋର ହାତରୁ ପର୍ବତ ପଡ଼ିଯିବ ବୋଲି କିମ୍ବା ପବନ ବର୍ଷାର ଭୟ କରିବାକୁ ଦରକାର ନାହିଁ; ତୁମ ପାଇଁ ରକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥା ହୋଇଯାଇଛି।" କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଶବ୍ଦରେ ବ୍ରଜବାସୀମାନେ, ତାଙ୍କର ଧନ, ପରିବାର, ଏବଂ ନିର୍ଭରମାନେ ସହିତ, ଅନୁକୂଳ ଅନୁସାରେ ପର୍ବତର ଗୁହାଭାଗକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେମାନେ ଭୁଖ, ତିରିଷ୍ଣା, ପୀଡ଼ା, ଏବଂ ଆରାମ ଇଚ୍ଛାକୁ ଛାଡ଼ି, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସପ୍ତଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଚଳ ଅବସ୍ଥାରେ ପର୍ବତ ଧରିଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ ଯୋଗଶକ୍ତି ଶୁଣି, ଇନ୍ଦ୍ର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ଦୃଢ଼ସଙ୍କଳ୍ପ ଭଙ୍ଗ ହେଲା, ଏବଂ ମେଘମାନେ ହଟାଇ ନେଲେ। ଯେତେବେଳେ ଆକାଶ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦିତ ହେଲା, ଭୟଙ୍କର ବାତ୍ୟା ବର୍ଷା ବନ୍ଦ ହେଲା, ଗୋବର୍ଧନଧାରୀ ପ୍ରଭୁ କହିଲେ, "ଗୋପମାନେ, ତୁମେ ତୁମ ଭୟ ଛାଡ଼, ତୁମର ମହିଳା, ଧନ, ଶିଶୁମାନେ ସହିତ ବାହାରିଯାଅ; ବାତ୍ୟା ବର୍ଷା ବନ୍ଦ ହୋଇଛି, ନଦୀମାନେ ଶାନ୍ତ।" ତେଣୁ ଗୋପମାନେ ନିଜ ଗୋମାନେ, ଗାଡ଼ି, ଧନ, ମହିଳା, ଶିଶୁ, ବୃଦ୍ଧମାନେ ସହିତ ଧୀରେ ଧୀରେ ବାହାରିଲେ। ପ୍ରଭୁ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଗୋବର୍ଧନ ପର୍ବତକୁ ପୂର୍ବବତ୍ ସ୍ଥାନରେ ସ୍ଥାପନ କଲେ, ଏହା କେବଳ ଖେଳର ଭାବେ। ବ୍ରଜବାସୀମାନେ ଭଲପାଇବାର ଶକ୍ତିରେ ଶାନ୍ତ ଭାବେ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଗୋପୀମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଦଧି, ଅକ୍ଷତ ଦେଇ ପୂଜା କଲେ, ଏବଂ ନିରନ୍ତର ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ଯଶୋଦା, ରୋହିଣୀ, ନନ୍ଦ, ଓ ରାମ—ଶ୍ରେଷ୍ଠବଳୀମାନେ—କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ସ୍ନେହରେ ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଦେବତା, ସିଦ୍ଧ, ସାଧ୍ୟ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଚାରଣମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପୁଷ୍ପବୃଷ୍ଟି କଲେ। ଆକାଶରେ ଶଂଖ ଓ ଦୁନ୍ଦୁଭି ବାଜିଲା, ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ତୁମ୍ବୁରୁଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଗୀତ ଗାଇଲେ। ଏପରି ଭାବରେ, ହରି ବଳରାମ ସହିତ ସ୍ନେହମୟ ଗୋପମାନେ ଘେରି, ନିଜ ଗୋପଗ୍ରାମକୁ ଫେରିଗଲେ; ଗୋପୀମାନେ ତାଙ୍କର ଚମତ୍କାର କାର୍ଯ୍ୟ ଗାଇ ଆନନ୍ଦରେ ଚାଲିଲେ। ଏହିପରି ଦ୍ୱାଦଶ ସ୍କନ୍ଧର ପ୍ରଥମ ଅର୍ଧର ପଞ୍ଚବିଂଶତିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ଏହିଠାରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: "ଯେଉଁ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକେ ପ୍ରକୃତିର ଗୁଣପ୍ରତି ଆସକ୍ତି ଛାଡ଼ି, ସଂଯମ ଓ ଜାଗୃତି ସହିତ ମୋତେ ଉପାସନା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋତେ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ମୁନି ଉତ୍ତମତା ପ୍ରତି ଚେତନା ଦ୍ୱାରା ରଜସ ଓ ତମସକୁ ଜୟ କରେ; ଏବଂ ନିଷ୍କାମ ଚିତ୍ତରେ ସତ୍ତ୍ବକୁ ମଧ୍ୟ ଜୟ କରେ; ଏପରି ଗୁଣମୁକ୍ତ ଆତ୍ମା ମୋତେ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ, ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ସ୍ୱରୂପ ଛାଡ଼ିଦିଏ। ଆତ୍ମା ଯେତେବେଳେ ଅନ୍ୟାତ୍ମା ଓ ଗୁଣଜନିତ ଇଚ୍ଛାରୁ ମୁକ୍ତ, ତେବେ ସେ ମୋରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ, ବାହ୍ୟ କିମ୍ବା ଅନ୍ତର୍ଗତ କେଉଁଠି ଚାଲେ ନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ମୋର ମାୟାଶକ୍ତି ଓ ଅଷ୍ଟୈଶ୍ୱର୍ୟ ଜାଣିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ଐଶ୍ୱର୍ୟ ମଧ୍ୟ ଚାହାନ୍ତି ନାହିଁ; ସେମାନେ ଏହି ଜନ୍ମରେ ମୋର ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।