ଏକ ଦିନ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦେବତାମାନଙ୍କର ମହାଧିପତି, କ୍ରୋଧିତ ହେଇ ସାଂବର୍ତକ ନାମକ ବିନାଶକାରୀ ବଦଳକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କଲେ ଏବଂ ନିର୍ଦେଶାତ୍ମକ ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ— “ଆହ! ଏହି ଗୋପଗଣ ଏବଂ ଅରଣ୍ୟବାସୀମାନେ, କୃଷ୍ଣ ଉପରେ ଭରସା କରି, ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଅସମ୍ମାନ କରିଛନ୍ତି। ଏମାନେ ଏପରି ଅଭିମାନ ଓ ଗର୍ବରେ ଭରି ଅଛନ୍ତି। ଯେପରି ଅନେକ ଲୋକ ତାଳାସାର ଶାସ୍ତ୍ରକୁ ଛାଡି, କେବଳ କ୍ରିୟା ଓ ନାମ ଦ୍ୱାରା ସଂସାର ର ସମୁଦ୍ରକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ଏମାନେ ମଧ୍ୟ କୃଷ୍ଣ ଉପରେ ଭରସା କରି, ଏକ କଥାକୁ କଥା କରୁଥିବା, ଶିଶୁ, ଅଭିମାନୀ, ଅଜ୍ଞ, ଏବଂ ନିଜକୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଭାବୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଉପରେ ଭରସା କରି, ମୋତେ ଅସମ୍ମାନ କରିଛନ୍ତି। ଏମାନେ ନିଜ ଧନ ଓ ସମୃଦ୍ଧିରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, କୃଷ୍ଣ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ, ଏମାନଙ୍କର ଗର୍ବକୁ ନଶ୍ଟ କରିବେ ଏବଂ ଗୋମାନଙ୍କୁ ଅନ୍ତ କରିବେ। ମୁଁ ଏଇରାବତ ହାତୀ ଉପରେ ଚଢି, ବାୟୁଦେବତାମାନଙ୍କ ସହ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବରେ, ନନ୍ଦଙ୍କ ଗୋପଗ୍ରାମକୁ ନଶ୍ଟ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଯିବି।” ମଘବାନ୍ଙ୍କ ନିର୍ଦେଶାନୁସାରେ, ଶୁକଦେବ କହିଲେ, ସାଂବର୍ତକ ବଦଳମାନେ ନିର୍ବାଧ ହୋଇ ନନ୍ଦଙ୍କ ଗୋପଗ୍ରାମ ଉପରେ ବର୍ଷାର ଅତ୍ୟଧିକ ଆକ୍ରମଣ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ବିଜୁଳିର ଚମକ, ତଡ଼ିତର ଗର୍ଜନ, ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ବାୟୁ, ଏବଂ ଅତି କ୍ଷୁଦ୍ର ଏବଂ ଘନ ବର୍ଷା ଭୂମିକୁ ତଳା ଉପରେ ବିନା ରୋକା ଚାଲିଲା। ବର୍ଷା ଏପରି ଭାବରେ ପଡ଼ିଲା ଯେ ଭୂମିର ଉଚ୍ଚ ଓ ନିମ୍ନ ଭାଗ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହେଲା ନାହିଁ, ଦିଗ୍ବିଦିଗ୍ ବନ୍ୟାରେ ଭାସିଗଲା। ତୀବ୍ର ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ପଶୁମାନେ ଭୟରେ କମ୍ପିବା ଲାଗିଲେ; ଗୋପଗଣ ଓ ଗୋପିମାନେ ତୀବ୍ର ଶୀତ ଓ ବିପଦରେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ଶରଣ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ସେମାନେ ନିଜ ମୁଣ୍ଡ ଓ ଶିଶୁମାନଙ୍କୁ ଶରୀର ଦ୍ୱାରା ଢାକି, ତୀବ୍ର ଝଡ଼ ଦ୍ୱାରା କ୍ଷୁବ୍ଧ ଏବଂ କମ୍ପିତ ହୋଇ, ଭଗବାନଙ୍କ ପଦପଦ୍ମ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ସେମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଡାକି, କହିଲେ— “କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ, ଅତି ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଓ ପ୍ରଭୁ, ଗୋକୁଳ ତୁମର ଆଶ୍ରୟରେ ଅଛି; ଦେବତାମାନଙ୍କ ର ରୋଷରୁ ଆମେ ଉଦ୍ଧାର ହେବାକୁ ଚାହୁଁ, ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ନାୟକ!” ଏହି ଭୟଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ଓ ହିମବାତାରେ ଜଣେ ଜଣେ ପଶୁ ଓ ଜୀବ ଏହି ବର୍ଷାରେ ଅସ୍ତିର ହେଉଥିବା ଦେଖି, ଭଗବାନ ହରି ବୁଝିଲେ ଯେ ଏହି ଦୁଃଖ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କ୍ରୋଧ ଦ୍ୱାରା ହେଉଛି। କୃଷ୍ଣ କହିଲେ— “ଆମେ ଯଜ୍ଞ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କରିଥିଲୁ, ତେଣୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଆମର ବିନାଶ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏହି ଅସାଧାରଣ, ଭୟଙ୍କର, ପଥର ଭରିଥିବା ବର୍ଷା ଓ ବିନାଶକାରୀ ବାୟୁ ପଠାଇଛନ୍ତି। ଏଠି, ମୁଁ ନିଜ ଯୋଗଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏହି ଆକ୍ରମଣକୁ ନିବାରଣ କରିବି; ଏହି ଜଗତର ନାୟକ ଭାବୁଥିବା ଅଜ୍ଞ ବ୍ୟକ୍ତିମାନଙ୍କର ଅଭିମାନକୁ ମୁଁ ନଶ୍ଟ କରିବି। ଏହି ଦେବତାମାନେ ଯଦି ନିଜର ଶୁଦ୍ଧ ଗୁଣ ରେ ଅଛନ୍ତି, ତେଣୁ ଭଗବାନଙ୍କ ଉପରେ କୌଣସି ଆଶ୍ଚର୍ୟ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଅନଧିକାରୀମାନେ ଅଭିମାନ ଭଙ୍ଗ ହେଲେ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାନ୍ତି। ତେଣୁ ଏହି ଗୋପଗ୍ରାମ, ଯେଉଁଠି ମୋତେ ନାୟକ ଭାବି ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ମୁଁ ଏମାନେ ଉପରେ ନିଜ ଅଧିକାର ଗ୍ରହଣ କରିଛି, ମୁଁ ନିଜ ଯୋଗଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷା କରିବି; ଏହି ମୋର ପ୍ରତିଜ୍ଞା।” ଏହିପରି କହି, କୃଷ୍ଣ ଏକ ହାତରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସହଜରେ ଗୋବର୍ଧନ ପାହାଡ଼କୁ ଛାତା ପରି ଉଠାଇଲେ। ତାପରେ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ଗୋପମାନଙ୍କୁ କହିଲେ— “ମା, ବାପା, ଏବଂ ବ୍ରଜବାସୀମାନେ, ନିଜ ଗୋମାନଙ୍କ ସହ ଏହି ପାହାଡ଼ର ଗୁହା ଭିତରକୁ ଯାଅ, ଯେଉଁଠି ସୁବିଧା ମିଳେ। ଏଠି ମୋ ହାତରୁ ପାହାଡ଼ ପଡ଼ିଯିବା ଭୟ କିମ୍ବା ବାୟୁ ଓ ବର୍ଷାର ଭୟ ରହିବ ନାହିଁ; ରକ୍ଷା ଉପାୟ ହୋଇଯାଇଛି।” କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ କଥା ଶୁଣି ବ୍ରଜବାସୀମାନେ ନିଜ ଧନ, ପରିବାର, ନିଜ ଆଶ୍ରିତମାନେ ସହ ଗୁହା ଭିତରକୁ ଗଲେ। ସେମାନେ ଖାଦ୍ୟ, ପିପାସା, ବେଦନା ଓ ସୁଖ ଚାହିଦାକୁ ଛାଡି, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଦେଖିବାକୁ ଲାଗିଲେ, କୃଷ୍ଣ ସପ୍ତ ଦିନ ନିଜ ପାଦ ନ ଡ଼ିଉଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ପାହାଡ଼କୁ ଉଠାଇ ରଖିଥିଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ ଯୋଗଶକ୍ତି ଦେଖି ଇନ୍ଦ୍ର ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ଅସ୍ଥିର ହେଲେ; ତାଙ୍କର ଦୃଢ଼ତା ଭଙ୍ଗ ହେଲା ଏବଂ ବଦଳକୁ ଫେରାଇ ନେଲେ। ଆକାଶ ସ୍ପଷ୍ଟ ହେଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା, ଭୟଙ୍କର ବାୟୁ ଓ ବର୍ଷା ଅବସାନ ହେଲା; ଗୋବର୍ଧନ ଉଠାଇଥିବା ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ଗୋପମାନଙ୍କୁ କହିଲେ— “ଏବେ ଭୟ ଛାଡି, ତୁମେ ଚାହିଁଲେ ବାହାରିଯାଅ, ଗୋମାନେ, ଜନ, ଧନ, ଶିଶୁମାନେ ସହ; ବାୟୁ ଓ ବର୍ଷା ଅବସାନ ହୋଇଛି, ନଦୀମାନେ ଅବହାଳି ଯାଇଛନ୍ତି।” ତାପରେ ଗୋପମାନେ ନିଜ ଗୋମାନେ, ଗାଡ଼ି, ଧନ, ଜନ, ଶିଶୁ, ବୃଦ୍ଧମାନେ ସହ ଧୀରେ ଧୀରେ ବାହାରିଲେ। ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ମଧ୍ୟ ଗୋବର୍ଧନ ପାହାଡ଼କୁ ପୂର୍ବବତ୍ ଅବସ୍ଥାରେ ରଖିଲେ, ସମସ୍ତ ଜୀବ ଦେଖୁଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଏହା କ୍ରୀଡ଼ା ଭାବରେ କରିଲେ। ବ୍ରଜବାସୀମାନେ ତାଙ୍କର ପ୍ରେମ ଶକ୍ତିରେ ଭରି, ଚୁପଚାପ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ; ଗୋପିମାନେ ଆନନ୍ଦ ଓ ପ୍ରେମରେ ଭରି, ଦହି ଓ ଅଖଣ୍ଡ ଚାଉଳ ଦେଇ, ଶୁଭାଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ଯଶୋଦା, ରୋହିଣୀ, ନନ୍ଦ, ଏବଂ ବଳରାମ—ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ—କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଅତି ପ୍ରେମରେ ଶୁଭାଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ଏହି ଦେଖି, ଉପରେ ଦେବତା, ସିଦ୍ଧ, ସାଧ୍ୟ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଚାରଣମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ ଏବଂ ଫୁଲ ର ମେଘ ଭୂମିରେ ବର୍ଷାଇଲେ। ଆକାଶରେ ଶଂଖ ଓ ଢ଼ୋଲ ଚାଲିଲା, ଦେବତାମାନେ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ; ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କର ନାୟକ ତୁମ୍ବୁରୁ ଆଦି ଗାଇଲେ। ଏପରି ଭାବରେ, ପ୍ରେମରେ ଭରିଥିବା ଗୋପମାନେ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ, ହରି ବଳରାମ ସହ ନିଜ ଗୋପଗ୍ରାମକୁ ଫେରିଲେ; ଗୋପିମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ କୃତ୍ୟ ଗାଇ ବିଶେଷ ଆନନ୍ଦରେ ଚଲିଲେ, ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ଗଭୀର ପ୍ରେମରେ ଭରିଗଲା। ଏହିପରି ଅନୁଷ୍ଠାନର ଅନ୍ତିମ ଅଂଶ ହେଉଛି—ଏହି ପ୍ରଥମ ଦଶମ ସଂସ୍କରଣର ପ୍ରଥମ ଅର୍ଧର ପ୍ଚ୍ଚିଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ଅନ୍ତ।