ଏକ ସମୟର କଥା, ଯେତେବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ରଦେବ ଖୁବ୍ ରାଗରେ ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଗର୍ବ ଓ ଗରିମା ଦେଖି, ଭୂମିର ଗୋପ ଓ ଗୋପୀମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରିଥିଲେ, ଯାହାକି ତାଙ୍କୁ ଅସମ୍ମାନ ଦେଇଥିଲା। ତେଣୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଧୂଳି ଭରିଥିବା ବିଶାଳ ବାଦଳଗୁଡିକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ, ତେଣୁ ସାଂମ୍ବାର୍ତ୍ତକ ବାଦଳମାନେ ବର୍ଷା ପାଇଁ ଆସିଲେ। ବାଦଳଗୁଡିକର କ୍ରୋଧରେ ଧାରା ଧାରା ଆସିଲା, ତାଙ୍କରେ ତୀବ୍ର ବିଜ୍ଳୀ ଓ ଗର୍ଜନ ଥିଲା। ଗୋପମାନେ ଦୂର ଦୂର ଦେଖି, ଘାସ ଓ ଜଳରେ ଗୋଟିଏ ଦୃଶ୍ୟ ଥିଲା, ଯାହା ଭୂମିକୁ ଅଦୃଶ୍ୟ କରିଦେଇଥିଲା। ଗୋପୀମାନେ ଓ ଗୋପମାନେ, ଜୀବନର ଭୟରେ ଶୀତରେ କମ୍ପିତ ହେଉଥିଲେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବେ ଅର୍ପଣ କରିଥିଲେ। ତେବେ, ଦୟାଳୁ କୃଷ୍ଣ ଏହି ସମସ୍ୟାକୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କର ଯୋଗଶକ୍ତିରେ ଗୋବର୍ଧନ ପର୍ବତକୁ ଏକ ହାତରେ ଉଠାଇଲେ, ଯେପରିକି ଏକ ଶିଶୁ ଛତା ଧରେ। ସେ ଗୋପମାନଙ୍କୁ ନିର୍ବାଣ କରିବାକୁ କହିଲେ, "ମାତା, ପିତା, ଏଠାରେ ଭୟ ନଥିବା ଦରକାର, ମୁଁ ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେବି।" ସେ ପରେ ଗୋପମାନେ ଗୋବର୍ଧନର ହୋଲରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ, ପରିବାର ଓ ସମ୍ପତ୍ତି ସହିତ। ସେମାନେ ଭୋଜନ, ପାଣି ଓ ସୁବିଧା ପାଇଁ ଭୁଲି ଗଲେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ ଦେଖିବାରେ ଗଭୀର ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ସାତ ଦିନ ଧରି, କୃଷ୍ଣ ଗୋବର୍ଧନକୁ ଧରି ରହିଲେ, ଯାହାକି ଦେଖି ଇନ୍ଦ୍ର ଆଶ୍ଚର୍ୟ ହେଲେ। ତେବେ, ଯେତେବେଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚାଲିଲା, ବାଦଳ ଓ ବାତାସ ବନ୍ଦ ହେଲେ, କୃଷ୍ଣ ଗୋପମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, "ବାହାରୁ ଆସ, ତୁମେ ଭୟ ନକର।" ଗୋପମାନେ ଏହାକୁ ଶୁଣି, ଆପଣଙ୍କର ପ୍ରାଣୀ, ଗାଡ଼ି, ଓ ପରିବାର ସହିତ ବାହାରିଲେ। କୃଷ୍ଣ ପୁଣି ଗୋବର୍ଧନକୁ ତାଙ୍କର ପ୍ରଥମ ସ୍ଥାନକୁ ରଖିଲେ, ଏହାକୁ ଦେଖି ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଲେ। ଗୋପୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦୟା ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ପ୍ରସାଦ ଦେଇଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ। ସ୍ୱରଗତ ଦେବତାମାନେ, ସିଦ୍ଧା, ସାଧ୍ୟା, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଚାରଣମାନେ, ଖୁସି ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବା ସହ ଫୁଲ ମାରିଲେ। ସେ ମହାନ ଦେବତା, ହରି, ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଗୋପଙ୍କ ସହିତ ଗୋପୀମାନଙ୍କୁ ନେଇ ତାଙ୍କର ଗୋପ ଗ୍ରାମକୁ ଫେରିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କର କଥାରେ ଆନନ୍ଦ ମାନିଲେ। ଏହି କଥାରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଭକ୍ତି ଓ ଦୟା ମିଳିଥିଲା, ସେଠାରେ ଜୀବନର ମୂଳ ଅର୍ଥ ନିମିତ୍ତ ଶିକ୍ଷା ମିଳିଥିଲା। କୃଷ୍ଣଙ୍କର ନିଜ ଶକ୍ତି ଓ ଦୟା ଦ୍ୱାରା ଅନେକ ଲୋକ ତାଙ୍କର ଅନୁଗତ ହେଲେ, ଯିଏ ତାଙ୍କୁ ଆସ୍ଥା କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁର ଭୟରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ। ଏହା ସମାପ୍ତ, ଏହି ଗାଥାରେ ଦୟା, ଭକ୍ତି ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଦୀର୍ଘ ଦୟାର ଶିକ୍ଷା ଅଛି।