ଏହି ଗାଥା ମୋର ଶ୍ରୀମୁଖରୁ ଗାଇଯାଇଛି, ଯାହା ସର୍ବୋଚ୍ଚ କଳ୍ୟାଣର ପ୍ରିୟ, ଏହା ଦ୍ୱାରା ମଣିଷ ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ଶୀଘ୍ର ପାଇପାରେ। ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳେ, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭକ୍ତିରେ ହସ୍ତ ଯୋଗ କରି, ଏହି ଗୀତ ଶୁଣନ୍ତି କିମ୍ବା ପାଠ କରନ୍ତି, ସେମାନେ କର୍ମର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ହେ ଦେବପୁତ୍ରମାନେ, ଏହି ଗୀତ, ଏହି ପରମାତ୍ମାଙ୍କର ସ୍ତୁତି, ମୁଁ ଗାଇଛି—ଏହାକୁ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ମହାତପସ୍ୱୀ ଭାବେ ପଢ଼, ଅନୁଷ୍ଠାନ କର, ଏବଂ ଶେଷରେ ତୁମେ ତୁମ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବ। ଏହି ସମୟରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ରୋଷେ ଭରିଆ, ଭୃଜବାସୀଙ୍କ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ବଜ୍ରପାତ ଭଳି ବର୍ଷା ଝରାଇଲେ ଓ ଗୋବର୍ଧନ ଉତ୍ତୋଳନ ହେଲା। ଇନ୍ଦ୍ର, କ୍ରୋଧରେ ଅନ୍ଧ, ସଂବର୍ତ୍ତକ ନାମକ ବିନାଶକାରୀ ମେଘମାନେ କୁ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ ଓ ଦୃଢ଼ ଆଦେଶ ଦେଲେ। ସେ କହିଲେ, “ହାଁ! ଏହି ଗୋପମାନେ, ଅରଣ୍ୟବାସୀ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରି, ଦେବତାମାନେ ପ୍ରତି ଅବମାନ କରିଛନ୍ତି। ଯେପରି, କିଛି ଲୋକ ବିଚାର ଶାସ୍ତ୍ରକୁ ଛାଡ଼ି, କେବଳ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ନାମ ଦ୍ୱାରା ସଂସାର ସମୁଦ୍ର ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ସେପରି ଏହି ଗୋପମାନେ କୃଷ୍ଣ ଉପରେ ଭରସା କରିଛନ୍ତି—ଏକ ଅଲାପୀ, ଶିଶୁସ୍ୱଭାବୀ, ଅଭିମାନୀ, ଅଜ୍ଞାନୀ, ଯିଏ ନିଜକୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଭାବେ ଭାବେ—ଏମିତି ମୋତେ ଅପମାନ କରିଛନ୍ତି। ଏମାନେ ନିଜ ଧନର ଅନ୍ଧତାରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଭିମାନରେ ମତ୍ତ, ସମୃଦ୍ଧି ଜନିତ ଅଭିମାନକୁ ଭାଙ୍ଗି ଦେଉଛନ୍ତି ଓ ନିଜ ଗୋଧନକୁ ନାଶ କରିଛନ୍ତି। ମୁଁ ଏବେ ଏୟାରାବତ ହାତୀରେ ଚଢ଼ି, ବାୟୁଦେବତାଙ୍କ ସହ ବଡ଼ ଶକ୍ତିରେ ଭୃଜକୁ ଯିବି, ନନ୍ଦଙ୍କ ଗୋପଗାଁକୁ ନାଶ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବି।” ଏଭଳି ମଘବାନଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ସେଇ ମେଘମାନେ ବିନା ବାଧାରେ ନନ୍ଦଙ୍କ ଗୋପଗାଁ ଉପରେ ବର୍ଷାର ଆଘାତ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ବିଦ୍ୟୁତ ଚମକି, ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା, ଭୟଙ୍କର ପବନ ଚଲୁଥିବା, ଏହି ମେଘମାନେ ପାଣି ଓ ଶିଳାବୃଷ୍ଟି ଝରାଇଲେ। ମୋଟା ଓ ପତଳା ଝରା ଅବିରତ ଭାବେ ଭୂମିର ଉପତ୍ୟକା ଭରିଦେଲା; ଜଳପ୍ରବାହରେ ଭୂମି ଦୃଶ୍ୟମାନ ରହିଲା ନାହିଁ, ଉଚ୍ଚ ନିମ୍ନ କିଛି ଚିହ୍ନଟ ହେଉନାହିଁ। ଅତିରିକ୍ତ ଓ ତିବ୍ର ପବନରେ ପଶୁମାନେ କାପି ଉଠିଲେ; ଗୋପଗଣ ଓ ଗୋପୀମାନେ ଶୀତ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଅତିବ୍ୟଥିତ ହୋଇ, ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ଶରଣାଗତ ହେଲେ। ସେମାନେ ନିଜ ମୁଣ୍ଡ ଓ ଶିଶୁମାନେକୁ ଦେହରେ ଢାକି, ବଡ଼ ଦୁଃଖରେ, କାଂପୁଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ, ଭଗବାନଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ। ସେମାନେ ଦୟାର୍ଦ୍ର ହୃଦୟରେ କହିଲେ, “କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ, ମହାଭାଗ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଗୋକୁଳ ତୁମର ସର୍ବାଙ୍ଗୀଣ ସୁରକ୍ଷାରେ ଅଛି; ଦେବତାମାନଙ୍କ କ୍ରୋଧରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, ହେ ଭକ୍ତପ୍ରିୟ!” ଶିଳାବୃଷ୍ଟିରେ ଅଜୀବ ଜନ୍ତୁମାନେ ଅଚେତନ ହୋଇ ପଡ଼ୁଥିବା ଦେଖି, ଭଗବାନ ହରି ବୁଝିଗଲେ ଯେ, ଏହା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କ୍ରୋଧର ଫଳ। ସେ କହିଲେ, “ଆମେ ଯଜ୍ଞ ବିଘ୍ନ କରିଥିବାରୁ, ଇନ୍ଦ୍ର ଏମିତି ଭୟଙ୍କର, ପାଥର-ଭରା ବର୍ଷା ଓ ପବନ ପଠାଇଛନ୍ତି। ଏଠି, ମୁଁ ନିଜ ଯୋଗଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏହି ଉପଦ୍ରବକୁ ଦମନ କରିବି; ଏହି ଜଗତ୍ସ୍ୱାମୀ ଭାବି ଅଭିମାନ କରୁଥିବା ମୂଢ଼ମାନଙ୍କ ଅଭିମାନକୁ ମୁଁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଇବି। ଯେଉଁ ଦେବତାମାନେ ସତ୍ପୁରୁଷ, ସେମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଅପତ୍ରପମାନେ ତାଙ୍କର ଅଭିମାନ ଭଙ୍ଗ ହେଲେ ଶାନ୍ତି ପାଆନ୍ତି। ଏହି ଗୋପସମାଜ ଯେଉଁମାନେ ମୋର ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି, ମୋତେ ନାଥ ଭାବିଛନ୍ତି, ଏବଂ ମୁଁ ଯାହାକୁ ନିଜର ଭାବିଛି, ସେମାନେକୁ ମୁଁ ନିଜ ଯୋଗଶକ୍ତିରେ ରକ୍ଷା କରିବି; ଏହି ମୋର ପ୍ରତିଜ୍ଞା।” ଏଭଳି କହି, କୃଷ୍ଣ ଏକ ହାତରେ ଗୋବର୍ଧନ ପର୍ବତକୁ ଏମିତି ସହଜରେ ଉଠାଇଲେ ଯେପରି ଏକ ଶିଶୁ ଛତା ଧରିଥାଏ। ତାପରେ ସେ ଗୋପମାନେକୁ କହିଲେ, “ମା, ବାପା, ଓ ବ୍ରଜବାସୀମାନେ, ତୁମେ ତୁମ ଗୋଧନ ସହିତ ପର୍ବତର ଗୁହା ଭିତରକୁ ଯାଅ, ଯେଉଁଠି ଉପଯୁକ୍ତ ଲାଗେ। ଏଠି ତୁମେ ପର୍ବତ ହାତରୁ ଖସି ପଡ଼ିବା କିମ୍ବା ପବନ ଓ ବର୍ଷାର ଭୟ ରଖିବା ଦରକାର ନାହିଁ; ତୁମ ପାଇଁ ରକ୍ଷାର ବ୍ୟବସ୍ଥା ହୋଇଯାଇଛି।” ଏପରି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଶ୍ୱାସନରେ ଭୃଜବାସୀମାନେ ନିଜ ଧନ, ପରିବାର, ନିର୍ଭରଶୀଳଙ୍କ ସହିତ ପର୍ବତ ଗୁହା ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେମାନେ ଭୁଖ, ତିରିଷ୍ଣା, ବେଦନା, ଏବଂ ସୁଖ ଆଶାକୁ ଛାଡ଼ି, ସପ୍ତ ଦିନ ଯାଏଁ ନିର୍ମିଳିତ ଚକ୍ଷୁରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପର୍ବତ ଧରିଥିବା ଦେଖିଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଯୋଗଶକ୍ତି ଦେଖି ଇନ୍ଦ୍ର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ; ମନ ଭାଙ୍ଗିଗଲା ଓ ମେଘମାନେକୁ ଫେରାଇ ନେଲେ। ଆକାଶ ପରିସ୍କାର ହେଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦିତ ହେଲେ, ଭୟଙ୍କର ପବନ ଓ ବର୍ଷା ଥମିଗଲା; ଗୋବର୍ଧନଧାରୀ କୃଷ୍ଣ ବୋଲିଲେ, “ଏବେ ତୁମେ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଗୋପମାନେ, ତୁମର ସ୍ତ୍ରୀ, ସନ୍ତାନ, ଧନ ସହିତ ବାହାରିଯାଅ; ବର୍ଷା ଓ ବାୟୁ ଥମିଯାଇଛି, ନଦୀମାନେ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି।” ତାପରେ ଗୋପମାନେ ନିଜ ଗୋଧନ, ଗାଡ଼ି, ଉପକରଣ, ସ୍ତ୍ରୀ, ସନ୍ତାନ, ବୃଦ୍ଧମାନେ ସହିତ ଧୀରେ ଧୀରେ ବାହାରିଲେ। ଭଗବାନ ମଧୁସୂଦନ ମଧ୍ୟ ପର୍ବତକୁ ପୁରୁଣା ସ୍ଥାନରେ ସବୁ ଜୀବମାନେର ଦୃଷ୍ଟିରେ ଖେଳମସ୍ତିରେ ରଖିଦେଲେ। ବ୍ରଜବାସୀମାନେ ନିଜ ଭଲପାଇବାର ଶକ୍ତିରେ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ; ଗୋପୀମାନେ ଆନନ୍ଦରେ, ଦଧି ଓ ଅଖଣ୍ଡ ଚାଉଳ ଦେଇ, ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ପୂଜା କଲେ ଓ ଅବିରତ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ଯଶୋଦା, ରୋହିଣୀ, ନନ୍ଦ ଓ ବଳରାମ—ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ—କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ ଓ ଅପାର ସ୍ନେହରେ ହୃଦୟର ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଆକାଶରେ ଦେବତା, ସିଦ୍ଧ, ସାଧ୍ୟ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଚାରଣମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ସ୍ତୁତି କଲେ ଓ ପୃଥିବୀରେ ଫୁଲର ବୃଷ୍ଟି କଲେ। ଶଂଖ ଓ ଦୁମ୍ଦୁବୀ ଆକାଶରେ ନାଦ କଲା; ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ, ତୁମ୍ବୁରୁଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ଗାନ କଲେ। ଏପରି ଭାବେ, ଭଲପାଇବାରେ ଘିରିଥିବା, ହେ ରାଜନ, ହରି ବଳରାମ ସହିତ ନିଜ ଗୋପଗାଁକୁ ଫେରିଲେ; ଗୋପୀମାନେ ତାଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ କୌତୁକ ଗାଇ ଆନନ୍ଦରେ ଅନୁସରଣ କଲେ, ହୃଦୟ ଭାବବିଭୋର ହୋଇ।