ଶ୍ରୀଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ, “ଯେଉଁ ଜଣେ ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ମୋ ଦ୍ୱାରା ଗାଈତିବା ଏହି ଭଗବାନଙ୍କର ସ୍ତୁତିକୁ ପାଠ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ହରିଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି, ଯେଉଁ ଭଗବାନ୍ ସାଧାରଣ ଭାବେ ପୂଜିତ ହେବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ। ଏହି ସ୍ତୁତି ମାନବ ସମସ୍ତ ଆଶାକୁ ଶୀଘ୍ର ପୂରଣ କରେ, କାରଣ ଏହି ଗୀତ ପରମ ମଙ୍ଗଳମୟ। ଯିଏ ନିତ୍ୟ ସକାଳେ ଉଠି, ହାତ ଯୋଡି, ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଏହି ଗୀତକୁ ଶୁଣନ୍ତି କିମ୍ବା ପାଠ କରନ୍ତି, ସେମାନେ କର୍ମବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ହେ ଦେବପୁତ୍ରମାନେ! ଏହି ମୋର ଗୀତ ପରମାତ୍ମାଙ୍କର ସ୍ତୁତି। ଏହାକୁ ଏକ ମହାତପସ୍ୟା ଭାବେ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ପାଠ କର, ଅଭ୍ୟାସ କର; ଏହାର ଫଳରେ ତୁମେ ନିଜ ଚାହିଦାକୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବ। ଏହିପରି ଅପୂର୍ବ ଗୀତ ଶେଷ ହେବା ପରେ, ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଘଟିଲା। ଇନ୍ଦ୍ର ଦେବ, କ୍ରୋଧରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ନନ୍ଦର ଗୋପଗ୍ରାମକୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେବା ଓ ଗୋବର୍ଧନ ଉତ୍ଥାନ ପାଇଁ ଗଦାପ୍ରାୟ ବର୍ଷା ଝଡ଼ି ଝଡ଼ାଇଲେ। ସେ, ତାଙ୍କର ସଂହାରକାରୀ ସାମ୍ବର୍ତ୍ତକ ମେଘମାନେକୁ ଆଦେଶ ଦେଇ, ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ କରି କହିଲେ, “ହଁ! ଏହି ଗୋପମାନେ ଏବଂ ଅରଣ୍ୟବାସୀମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଭରସା କରି, ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଅବମାନ କରିଛନ୍ତି। ଯେପରି ଅନେକ ଜଣେ ଜ୍ଞାନର ଚିନ୍ତନକୁ ଛାଡ଼ି, କେବଳ କ୍ରିୟା ଓ ନାମରେ ବିଶ୍ୱାସ କରି ସଂସାର ସମୁଦ୍ର ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ସେପରି ଏହି ଗୋପମାନେ କୃଷ୍ଣ—ଏକ କଥାକୁହା, ଶିଶୁ, ଅହଙ୍କାରୀ, ଅଜ୍ଞାନୀ ଯିଏ ନିଜକୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଭାବିଥାଏ—ତାଙ୍କୁ ଭରସା କରି, ମୋତେ ଅବମାନ କରିଛନ୍ତି। ଏମାନେ ନିଜ ଧନର ଗର୍ବରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ସାହିତ, ନିଜ ଧନ-ସମ୍ପଦର ଗର୍ବକୁ ଭଙ୍ଗ କରି, ନିଜ ଗୋଧନକୁ ଧ୍ୱଂସ କରୁଛନ୍ତି। ଏବେ ମୁଁ ଏଇରାବତ ହାତୀରେ ଚଢ଼ି, ବାୟୁଦେବମାନେ ସହିତ, ବଡ଼ ଶକ୍ତିରେ ନନ୍ଦର ଗୋପଗ୍ରାମକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିବାକୁ ଯିବି।” ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆଦେଶରେ ସାମ୍ବର୍ତ୍ତକ ମେଘମାନେ ନିର୍ବାରଣ ହୋଇ, ନନ୍ଦର ଗୋପଗ୍ରାମ ଉପରେ ଭୟଙ୍କର ବର୍ଷା ଝଡ଼ାଇଲେ। ବିଦ୍ୟୁତ ଚମକ, ଗର୍ଜନ, ଭୟଙ୍କର ପବନରେ ମେଘମାନେ ଜଳ ଓ ଶିଳାବୃଷ୍ଟି ଝଡ଼ାଇଲେ। ମୋଟା ଓ ପତଳା ଝରଣା ନିରନ୍ତର ଭାବେ ଭୂମିକୁ ଢାକିଦେଲା; ଜଳର ଝଡ଼ରେ ତଳ ଓ ଉପର କିଛି ଦୃଶ୍ୟମାନ ରହିଲା ନାହିଁ। ଅତ୍ୟଧିକ ବାୟୁ ଓ ଶୀତରେ ପଶୁମାନେ କମ୍ପିବାକୁ ଲାଗିଲେ; ଗୋପ ଓ ଗୋପୀମାନେ ଏ ଦୁଃଖରେ ପିଡ଼ିତ ହୋଇ, ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ଶରଣକୁ ଯାଇଲେ। ନିଜ ମୁଣ୍ଡ ଓ ଶିଶୁମାନଙ୍କୁ ଦେହରେ ଆଛାଦନ କରି, ବଡ଼ ଦୁଃଖରେ, କମ୍ପିଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ, ସେମାନେ ଭଗବତ୍ପାଦକୁ ଆଶ୍ରୟ କଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, “କୃଷ୍ଣ! କୃଷ୍ଣ! ହେ ଭାଗ୍ୟବାନ୍, ଗୋକୁଳ ତୁମ ରକ୍ଷାରେ ଅଛି; ଦେବତାଙ୍କ ରୋଷରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, ଭକ୍ତବତ୍ସଳ!” ଭଗବାନ୍ ହରି ଦେଖିଲେ, ଶିଳାବୃଷ୍ଟିରେ ଜୀବମାନେ ଅଚେତନ ହେଉଛନ୍ତି; ସେ ବୁଝିଲେ ଏହି ସବୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କ୍ରୋଧର ପରିଣାମ। କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, “ଆମେ ଯେତେବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ରଯଜ୍ଞ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କଲୁ, ତେବେ ଇନ୍ଦ୍ର ଆମ ସଂହାର ପାଇଁ ଏହି ଅସାଧାରଣ, ଭୟଙ୍କର, ପାଥର ଭରା ବର୍ଷା ଓ ଜୋର ବାତାସ ପଠାଇଛନ୍ତି। ଏଠାରେ ମୁଁ ନିଜ ଯୋଗଶକ୍ତିରେ ଏହାକୁ ନିବାରଣ କରିବି; ଏହି ଜଗତ୍ ସ୍ୱାମୀ ଭାବିବାର ଅବିବେକ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁମାନେ ଅହଙ୍କାରୀ, ସେମାନଙ୍କର ଗର୍ବକୁ ଭଙ୍ଗ କରିବି। ଯେଉଁ ଦେବତାମାନେ ସତ୍ତ୍ୱଗୁଣୀ, ସେମାନେ ଭଗବାନ୍ରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ମାନନ୍ତି ନାହାନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟମାନେ ଗର୍ବଭଙ୍ଗ ହେଲେ ଶାନ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି। ଏବେ ମୁଁ ନିଜ ଯୋଗଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏହି ଗୋପଗ୍ରାମ, ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ ସ୍ୱାମୀ ଭାବି ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋର ଅନ୍ତଃପ୍ରାଣ, ସେମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବି; ଏହି ମୋର ପ୍ରତିଜ୍ଞା।” ଏପରି କହି, କୃଷ୍ଣ ଏକ ହାତରେ ସହଜରେ ଗୋବର୍ଧନ ପର୍ବତକୁ ଛାତା ପରି ଉଠାଇଲେ। ତାପରେ କୃଷ୍ଣ ଗୋପମାନେକୁ କହିଲେ, “ମା, ବାପା, ବ୍ରଜବାସୀମାନେ! ତୁମେ ତୁମ ଗୋଧନ ସହିତ ପର୍ବତର ଗୁହାରେ ପ୍ରବେଶ କର; ଯେଉଁଠାରେ ସୁବିଧା ଲାଗେ ସେଉଠାରେ ରୁହ। ଏଠାରେ ପର୍ବତ ମୋ ହାତରୁ ଖସିପଡ଼ିବା କିମ୍ବା ବାତ୍ୟା ବର୍ଷା ନେଇ ଭୟ କରିବାକୁ ଦରକାର ନାହିଁ; ତୁମ ପ୍ରତି ରକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥା ହୋଇଯାଇଛି।” କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଉପରେ ଅଟୁଟ ବିଶ୍ୱାସ ରଖି, ବ୍ରଜବାସୀମାନେ ନିଜ ଧନ, ପରିବାର, ନିର୍ଭରଶୀଳମାନେ ସହିତ ପର୍ବତ ଗୁହାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେମାନେ ଭୁକ୍, ତିର୍ଷ୍ଣା, ଦୁଃଖ, ବିଶ୍ରାମ ଆଶାକୁ ଛାଡ଼ି, ସପ୍ତଦିନ ଧରି ଏକଥିଲା ଦେଖିଲେ—କୃଷ୍ଣ ନିଜ ପାଦ ନ ହଟାଇ, ଗୋବର୍ଧନକୁ ଧରି ରହିଛନ୍ତି। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଯୋଗଶକ୍ତି ଦେଖି, ଇନ୍ଦ୍ର ଚମତ୍କୃତ ହୋଇଗଲେ; ତାଙ୍କର ମନ ଭଙ୍ଗ ହୋଇ, ସେ ମେଘମାନେକୁ ଆଉ ଫେରାଇ ନେଲେ। ଆକାଶ ପ୍ରସ୍ତର ହେଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଧୁର ଆଲୋକ ଦେଲା, ଭୟଙ୍କର ବାୟୁ ବର୍ଷା ଶାନ୍ତ ହେଲା। ତେବେ ଗୋବର୍ଧନଧାରୀ ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, “ଏହିଠାରୁ ବାହାରିଯାଅ, ଭୟ ଛାଡ଼; ବର୍ଷା ବାୟୁ ଶମିତ ହୋଇଛି, ନଦୀମାନେ ଶାନ୍ତ। ତୁମେ ତୁମ ଗୋଧନ, ଗଡ଼ି, ଜନ, ଜନନୀ, ବଡ଼, ଶିଶୁମାନେ ସହ ଯାଅ।” ଗୋପମାନେ ତାଙ୍କ ଗୋଧନ, ଗଡ଼ି, ସମ୍ପତ୍ତି, ଜନ, ଜନନୀ, ଶିଶୁ, ବୃଦ୍ଧମାନେ ସହିତ ଧୀରେ ଧୀରେ ବାହାରିଲେ। ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣ ସମସ୍ତ ଜୀବଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ସାମ୍ନାରେ ଗୋବର୍ଧନ ପର୍ବତକୁ ପୁନଃ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ରଖିଲେ, ଏହା ସବୁ ଖେଳର ଭାବରେ ହେଲା। ବ୍ରଜବାସୀମାନେ ଅନ୍ତଃକରଣର ଭଲପାଇବାରେ ଭରି, ଚୁପଚାପ ଆସି, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ଗୋପୀମାନେ ଆନନ୍ଦ ଭରି, ଦହି, ଅଖଣ୍ଡ ଚାଉଳ ଦେଇ, ଶୁଭାଶୀଷ ଦେଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ। ଯଶୋଦା, ରୋହିଣୀ, ନନ୍ଦ, ଓ ବଳରାମ—ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପ୍ରେମରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଅନ୍ତଃକରଣର ଶୁଭାଶୀଷ ଦେଲେ। ଆକାଶରେ ଦେବତା, ସିଦ୍ଧ, ସାଧ୍ୟ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଚାରଣମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଭୂମିରେ ପୁଷ୍ପବୃଷ୍ଟି କଲେ। ଶଂଖ ଓ ଦୁନ୍ଦୁଭି ନାଦ ହେଲା; ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ତୁମ୍ବୁରୁ ପ୍ରମୁଖ ହୋଇ ସମସ୍ତେ ଗୀତ ଗାଇଲେ। ଏପରି ଭାବେ, ରାଜନ୍, ଗୋପମାନେ ପ୍ରେମରେ ଭରି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଘେରି ନେଲେ; ବଳରାମ ସହିତ ହରି ନିଜ ଗୋପଗ୍ରାମକୁ ଫେରିଲେ।