ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାପତିମାନେ କହିଲେ, “ଆମେ ସ୍ୱୟଂ ମନେ ମନେ ପ୍ରଜା ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ପ୍ରେରିତ ହେଇନଥିଲୁ। କିନ୍ତୁ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଆମେ ଅନ୍ଧକାର ଅପସାରଣ କରିବା ପରେ, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଜୀବ ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।” ଏହି ମହାନ ଗୀତ ଯେଉଁଠାରେ ପରମ ଉପକାର ଓ ଉତ୍ତମ ଜ୍ଞାନ ବର୍ଣ୍ଣିତ, ଏହାକୁ ଯେ ଲୋକ ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିଥାଏ, ସେ ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲାଭ ପାଏ, ଏବଂ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଲାଭ କରେ। ଏହି ଜ୍ଞାନ ହେଉଛି ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ; ଏହି ଜ୍ଞାନର ନୌକା ଉପରେ ଚଢ଼ି ମଣିଷ ଦୁଃଖର ଅପାର ସାଗର କୁ ଏକଦମ ସହଜରେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇପାରେ। ଯେଉଁଠି ମୁଁ ଗାଇଥିବା ଏହି ଭଗବତ୍ ସ୍ତୁତିକୁ ଜେ କେହି ଶ୍ରଦ୍ଧାର ସହିତ ପଢ଼େ, ସେ ଅତି ଦୁର୍ଲଭ ହରିଙ୍କୁ ଦେବତାଙ୍କୁ ସ୍ୱୟଂ ପୂଜନ କରିଥାଏ। ଏହି ଗୀତ ମାଧ୍ୟମରେ ଯେଉଁଠି ମୁଁ ଗାଇଛି, ଲୋକ ଯାହା ଚାହିଁଥାଏ, ତାହା ଶୀଘ୍ର ଲାଭ କରିପାରେ। ଯେଉଁଠି ଲୋକେ ପ୍ରଭାତେ ଉଠି, ହାତ ଜୋଡି ଏବଂ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଏହି ଗୀତ କୁ ଶୁଣନ୍ତି କିମ୍ବା ପଢ଼ନ୍ତି, ସେମାନେ କର୍ମର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି। “ହେ ଦେବମାନବ ପୁତ୍ରମାନେ! ଏହି ପରମପୁରୁଷ ପରମାତ୍ମାଙ୍କର ଗୀତ ମୁଁ ଗାଇଛି; ଏହାକୁ ଏକ ମହାତପସ୍ୟା ଭାବେ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କର, ଅଭ୍ୟାସ କର, ଏବଂ ଶେଷରେ ତୁମେ ନିଜ ଆଶା କାମନା ପୂରଣ କରିପାରିବେ।” ଏହିପରି ଦିବ୍ୟ ଉପଦେଶ ଦେବା ପରେ, ଗୋଲୋକରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଦୃଶ୍ୟ ଘଟିଲା। ଇନ୍ଦ୍ର କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ବ୍ରଜବାସୀମାନେ ଓ ତାଙ୍କର ଗୋଧନକୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେବା ପାଇଁ ଏବଂ ଗୋବର୍ଧନ ପାହାଡ଼କୁ ଉଠାଇବା ଘଟଣା ଘଟିଲା। ଇନ୍ଦ୍ର, ଅତ୍ୟନ୍ତ ରୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ସଂବର୍ତ୍ତକ ନାମକ ବିନାଶକାରୀ ମେଘମାନେ କୁ ଆଦେଶ କଲେ ଏବଂ କଠୋର ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ: “ହଁ! ଏହି ଗୋପମାନେ ଏବଂ ଅରଣ୍ୟବାସୀମାନେ କୃଷ୍ଣ ଉପରେ ଭରସା କରି, ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଅବମାନନା କରିଛନ୍ତି। ଯେପରିକି କେହି ଜ୍ଞାନ ଛାଡ଼ି କେବଳ କାର୍ମିକ କ୍ରିୟା ଓ ନାମରେ ସଂସାର ସାଗର ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ସେପରି ଏମାନେ କୃଷ୍ଣ ଉପରେ ଭରସା କରି, ଯିଏ କଥା ହୁଏ, ଶିଶୁ ସ୍ୱଭାବର, ଅହଂକାରୀ, ଅଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ନିଜକୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଭାବେ ଭାବେ, ମୋତେ ଅପମାନ କରିଛନ୍ତି। ଏମାନେ ନିଜ ଧନରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, କୃଷ୍ଣ ଦ୍ୱାରା ଅହଂକାରୀ ହୋଇ, ସମୃଦ୍ଧି ଜନିତ ଗର୍ବକୁ ନଶ୍ଟ କରୁଛନ୍ତି ଏବଂ ନିଜ ଗୋଧନକୁ ନାଶ କରିପାରିବେ। ମୁଁ ଏଏବେ ଏୟାରାବତ ହାତୀରେ ଚଢ଼ି, ବଳିଷ୍ଠ ବାୟୁଦେବମାନେ ସହିତ ବ୍ରଜକୁ ଯିବି, ନନ୍ଦଙ୍କ ଗୋପଗ୍ରାମକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ।” ଏଭଳି ମଘବାନଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ସେଇ ମେଘମାନେ ସମସ୍ତ ବାଧା ଛାଡ଼ି, ନନ୍ଦଙ୍କ ଗୋପଗ୍ରାମ ଉପରେ ଭୟଙ୍କର ବର୍ଷା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ବିଦ୍ୟୁତ ଚମକି, ଘନ ଗର୍ଜନା, ତୀବ୍ର ପବନରେ, ପାଣି ଓ ଓଲା ଅବିରତ ଝରିଲା। ମାଟିର ଉପରେ ମୋଟା-ପତଳା ଝରଣା ଅବିରତ ବହିଲା, ପୃଥିବୀ ଏତେ ଜଳମୟ ହୋଇଗଲା ଯେ, ଉଚ୍ଚ-ନିମ୍ନ କିଛି ଦେଖାଯାଉନାହିଁ। ଏତେ ତୀବ୍ର ପବନ ଓ ବର୍ଷାରେ ପଶୁମାନେ କାପୁଥିଲେ; ଗୋପ-ଗୋପୀମାନେ ଶୀତରେ କଷ୍ଟ ପାଇ, ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ। ସେମାନେ ନିଜ ମୁଣ୍ଡ ଓ ଶିଶୁମାନେକୁ ଦେହରେ ଢାକି, ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଓ କାପୁଥିବା ସ୍ଥିତିରେ ଭଗବାନଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, “କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ, ହେ ମହାଭାଗ, ଗୋକୁଳ ତୁମର ରକ୍ଷାରେ ଅଛି; ଦେବତାଙ୍କ ରୋଷରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, ହେ ଭକ୍ତବତ୍ସଳ!” ଓଲା ପଡ଼ି ମୃତ୍ୟୁଶୟା ହୋଇଥିବା ଜୀବମାନେକୁ ଦେଖି, ଭଗବାନ ହରି ବୁଝିଲେ ଯେ ଏହା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କ୍ରୋଧରେ ହେଉଛି। ସେ କହିଲେ, “ଆମେ ଯେଉଁଠି ଯଜ୍ଞ ବିଘ୍ନ କରିଥିଲୁ, ଏହି କ୍ରୋଧରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଆମ ନାଶ ପାଇଁ ଏହି ଅସାଧାରଣ, ଭୟଙ୍କର, ଓଲା ଭରିଥିବା ବର୍ଷା ଓ ପବନ ପଠାଇଛନ୍ତି। ଏଠାରେ ମୁଁ ନିଜ ଯୋଗଶକ୍ତିରେ ଏହାକୁ ବାରଣ କରିବି; ଯେଉଁମାନେ ନିଜକୁ ଜଗତ୍ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ଭାବନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ମୂର୍ଖତା ଜନିତ ଗର୍ବକୁ ମୁଁ ନଶ୍ଟ କରିଦେବି। ଯେଉଁ ଦେବତାମାନେ ସତ୍ୟପଥରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପ୍ରଭାବ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ; କିନ୍ତୁ ଅଯୋଗ୍ୟଙ୍କ ଗର୍ବ ଭଙ୍ଗ ହେଲେ ସେମାନେ ଶାନ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି। ତେଣୁ ଏହି ଗୋପସମାଜ ଯେଉଁମାନେ ମୋ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି, ମୋତେ ନିଜ ସ୍ୱାମୀଭାବେ ମାନିଛନ୍ତି ଏବଂ ମୁଁ ଯାହାକୁ ନିଜର ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିଛି, ସେମାନଙ୍କୁ ମୁଁ ନିଜ ଯୋଗଶକ୍ତିରେ ରକ୍ଷା କରିବି; ଏହା ମୋର ପ୍ରତିଜ୍ଞା।” ଏଭଳି କହି, କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ଏକ ହାତରେ ସହଜରେ ଗୋବର୍ଧନ ପାହାଡ଼କୁ ଛତା ଧରିବା ପରି ଉଠାଇ ରଖିଲେ। ତାପରେ, ଭଗବାନ ଗୋପମାନେକୁ କହିଲେ, “ମା, ବାପା, ବ୍ରଜବାସୀମାନେ! ତୁମେ ତୁମର ଗୋଧନ ସହିତ ପାହାଡ଼ର ଗୁହା ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କର, ଯେଉଁଠି ଭଲ ଲାଗେ। ଏଠାରେ ମୋ ହାତରୁ ପାହାଡ଼ ପଡ଼ିବା କିମ୍ବା ବର୍ଷା-ପବନର ଭୟ ନାହିଁ; ତୁମ ପାଇଁ ସୁରକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥା ହୋଇଯାଇଛି।” କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଶ୍ୱାସନରେ, ବ୍ରଜବାସୀମାନେ ତାଙ୍କର ଧନ, ପରିବାର, ନିର୍ଭରଶୀଳମାନେ ସହିତ ଏଠିକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେମାନେ ଭୁଖ, ତିରିଷ୍ଣା, ଯନ୍ତ୍ରଣା ଓ ସୁଖ ଆଶାକୁ ଛାଡ଼ି, ସପ୍ତଦିନ ଧରି ଅଚଳ ପାଦେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଗୋବର୍ଧନ ଧରିଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଯୋଗଶକ୍ତି ଦେଖି, ଇନ୍ଦ୍ର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ; ତାଙ୍କ ମନୋବଳ ଭଙ୍ଗ ହେଲା ଏବଂ ସେ ମେଘମାନେକୁ ମାନେଇଲେ। ଅନ୍ତେ ଆକାଶ ଖୁଲିଗଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେଖାଦେଲା, ଭୟଙ୍କର ପବନ ଓ ବର୍ଷା ଶାନ୍ତ ହେଲା। ଗୋବର୍ଧନ ଧାରୀ କୃଷ୍ଣ ଗୋପମାନେକୁ କହିଲେ, “ଏବେ ତୁମେ ତୁମର ଭୟ ଛାଡ଼, ବାହାରିଯାଅ, ଗୋପମାନେ! ତୁମର ନାରୀ, ଧନ, ଶିଶୁ ସହିତ; ବର୍ଷା-ପବନ ଶେଷ ହୋଇଛି, ନଦୀମାନେ ଅବନମ୍ରତି ହୋଇଛନ୍ତି।” ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଗୋପମାନେ ନିଜ ଗୋଧନ, ଗାଡ଼ି, ସମ୍ପତ୍ତି, ନାରୀ, ଶିଶୁ, ବୃଦ୍ଧମାନେ ସହିତ ଶାନ୍ତିରେ ବାହାରିଲେ। ଭଗବାନ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ସାମ୍ନାରେ ଗୋବର୍ଧନକୁ ପୁନି ପ୍ରାକୃତିକ ସ୍ଥାନରେ ରଖିଦେଲେ, ଏହା ସେ ମଜାରେ କଲେ।