ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ, ଋଷିଙ୍ଗମାନେ ଯୋଗ ଶିକ୍ଷା ନେଇ ତାଙ୍କର ନିୟମ ଏବଂ ଧ୍ୟାନ ରେବେକ୍ଷଣ କରି, ଉଚିତ ଭକ୍ତି ସହିତ ଏହାର ପ୍ରୟୋଗ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରେରିତ ହେଲେ। ଏହି ଶିକ୍ଷା ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ସୃଷ୍ଟିର ନାୟକ, ଭଗବାନ, ଭୃଗୁ ଓ ଅନ୍ୟ ସୃଷ୍ଟିକାରୀଙ୍ଗ ପୁତ୍ରମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ଆମକୁ ଦେଇଥିଲେ। ଆମେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ନାୟକ ଏହି ଶିକ୍ଷା ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରି, ନିଜେ ନିଜେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରାଣୀ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହିଲୁ। ଏବେ, ଯେଉଁ ଜଣେ ସଦା ଏହି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ବର୍ଣ୍ଣନାକୁ ଧ୍ୟାନପୂର୍ବକ ପାଠ କରିଥାଏ, ସେ ଶୀଘ୍ର ଉତ୍ତମ ଫଳ ଲାଭ କରି, ଭାସୁଦେବ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ତିନିପାଇଁ। ଏଠାରେ ଉତ୍ତମ ଜ୍ଞାନ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଶ୍ରେୟସ୍କର; ଏହି ଜ୍ଞାନର ନୌକା ଦ୍ୱାରା ଜୀବନର କଷ୍ଟର ସମୁଦ୍ରକୁ ସହଜରେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବାଯିଏ। ଯେଉଁ ଜଣେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଏହି ମୋର ଗୀତକୁ ପାଠ କରିଥାଏ, ସେ ହରିଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିଥାଏ, ଯେଉଁ ଭଗବାନ ଅନ୍ୟଥା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ଉପାସ୍ୟ। ଏହି ମୋର ଗୀତ ରୁ, ଯେଉଁ ଜଣେ ଯାହା ଚାହିଁଥାଏ, ତାହା ଶୀଘ୍ର ପାଇଁଥାଏ; ଏହି ଶ୍ରେୟସ୍କର ଗୀତ ତାଙ୍କୁ ଚାହିଁଥିବା ଫଳ ଦେଇଥାଏ। ଯେଉଁ ଜଣେ ପ୍ରଭାତେ ଉଠି, ହାତ ଜୋଡି ଏବଂ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଏହି ଶୁଣିବା କିମ୍ବା ପାଠ କରିଥାଏ, ସେ କର୍ମର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହେଉଥାଏ। ମନୁଷ୍ୟ ଦେବପୁତ୍ରମାନେ, ଏହି ଗୀତ, ପରମାତ୍ମାଙ୍କର ଏହି ବର୍ଣ୍ଣନା, ମୁଁ ଗାଇଛି; ଏହି ଗୀତକୁ ଏକ ଦୀଘ୍ୟ ତପସ୍ୱୀ ଭଳି ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ପାଠ କର, ଏହା ପ୍ରୟୋଗ କର, ଏବଂ ଶେଷରେ ତୁମେ ଚାହିଁଥିବା ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ପାଇଁବ। ଏପରେ, ଏକ ଦିନ ଦେବରାଜ ଇନ୍ଦ୍ର ରୋଷରେ, ବ୍ରଜବାସୀଙ୍ଗ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଏବଂ ଗୋବର୍ଧନ ଉଠାଇବା ପାଇଁ ବୃଷ୍ଟିର ଭୟଙ୍କର ଝର ଝରାଇଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ରୋଷରେ ସାଂବର୍ତକ ନାମକ ବିନାଶକାରୀ ମେଘମାନେକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ। ସେ କହିଲେ, “ଅଃ! ଏହି ବନବାସୀ ଗୋପମାନେ ଏକ ମର୍ତ୍ୟ କୃଷ୍ଣ ଉପରେ ଭରସା କରି, ଦେବମାନେକୁ ଅବମାନ କରିଛନ୍ତି। ଯେପରି ଅନ୍ୟ କେହି ତତ୍ତ୍ୱ ଅନୁସନ୍ଧାନ ଛାଡି, କେବଳ କାର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ନାମ ଦ୍ୱାରା ଜୀବନ ସମୁଦ୍ରକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବାକୁ ଚାହିଁଥାଏ, ସେପରି ଏହି ଗୋପମାନେ ଏକ ଅବୁଜ, ଅଭିମାନୀ, ଅନ୍ୟାୟୀ କୃଷ୍ଣ ଉପରେ ଭରସା କରି, ମୋତେ ଅପମାନ କରିଛନ୍ତି। ଏମାନେ ନିଜ ଧନର ଅନ୍ଧାରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଭିମାନରେ, ନିଜ ଉନ୍ନତିର ଅଭିମାନକୁ ଧ୍ୱଂସ କରି, ଗୋମାନେକୁ ବିନାଶ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ରଖିଛନ୍ତି। ମୁଁ ଏଇରାବତ ହାତୀ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ବାୟୁଦେବମାନେ ସହିତ ବ୍ରଜକୁ ଯିବି, ନନ୍ଦଙ୍କ ଗୋପଗ୍ରାମକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିବି।” ଶୁକଦେବ କହିଲେ, ମଘବାନଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ମେଘମାନେ ନିର୍ବାରିତ ହୋଇ, ନନ୍ଦଙ୍କ ଗୋପଗ୍ରାମ ଉପରେ ଭୟଙ୍କର ବୃଷ୍ଟି ଆରମ୍ଭ କରିଦେଲେ। ବିଦ୍ୟୁତ ଚମକି, ବିଜୁଳି ଗରଜି, ତୀବ୍ର ବାୟୁ ଚଳି, ଜଳ ଏବଂ ଶିଳା ବୃଷ୍ଟି ଅନବରତ ଝରିବା ଲାଗିଲା। ମୋଟା-ପତଳା ବୃଷ୍ଟି ଝରି ଭୂମି ଗହ୍ୱରରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ପୃଥିବୀ ଜଳରେ ବିଲିନ ହେଲା; ଉଚ୍ଚ ନିମ୍ନ କିଛି ଦେଖାଯିବା ନାହିଁ। ତୀବ୍ର ବାୟୁ ଓ ବୃଷ୍ଟିରେ ପଶୁମାନେ କାପିବା ଲାଗିଲେ; ଗୋପ ଓ ଗୋପିମାନେ ଶୀତରେ ଅତିକ୍ରାନ୍ତ ହେଇ, ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ଉପରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ। ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଓ ଶିଶୁମାନେକୁ ନିଜ ଦେହରେ ଢାକି, ବିପଦରେ ହଳେଇ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପଦପଦ୍ମ ଉପରେ ଆସି ପଡ଼ିଲେ। ସମସ୍ତେ ଅନୁରୋଧ କରି କହିଲେ, “କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ, ମହାଭାଗ୍ୟବାନ, ମହାପ୍ରଭୁ, ଗୋକୁଳ ତୁମର ଆଶ୍ରୟରେ ଅଛି; ଦେବମାନେର କ୍ରୋଧରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, ଭକ୍ତପ୍ରିୟ!” ଶ୍ରୀହରି ଦେଖିଲେ, ଶିଳାବୃଷ୍ଟିରେ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଅପରିଚଳିତ ହେଉଛନ୍ତି; ସେ ବୁଝିଲେ ଏହା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କ୍ରୋଧର ଫଳ। କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, “ଆମେ ଯଜ୍ଞ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କରିଥିବାରୁ, ଇନ୍ଦ୍ର ଆମ ବିନାଶ ପାଇଁ ଏହି ଅସାଧାରଣ, ଭୟଙ୍କର, ଶିଳାଭରିତ ବୃଷ୍ଟି ଏବଂ ବାୟୁ ପଠାଇଛନ୍ତି। ଏଠି ମୁଁ ନିଜ ଯୋଗଶକ୍ତିରେ ଏହାକୁ ପ୍ରତିବାଦ କରିବି; ଏହି ଜଗତର ନାୟକ ଭାବି ଅଭିମାନ କରୁଥିବା ଅଜ୍ଞାନୀମାନେର ଅଭିମାନ ଧ୍ୱଂସ କରିବି। ଏହି ଦେବମାନେ ଯଦି ମୂଳ୍ୟବାନ ହେଉଛନ୍ତି, ତେବେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ; କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟାୟୀଙ୍କ ଅଭିମାନ ଭଙ୍ଗ ହେଲେ ସେମାନେ ଶାନ୍ତ ହେଉଛନ୍ତି। ଏହି ଗୋପଗ୍ରାମ ଯେଉଁ ମୋ ଉପରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛି, ମୋତେ ନାୟକ ଭାବିଛି, ମୁଁ ଏହାକୁ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ସୁରକ୍ଷା କରିବି; ଏହି ମୋର ନିୟମ।” ଏପରେ କୃଷ୍ଣ ଏହିପରି କହି, ଏକ ହାତରେ ସହଜରେ ଗୋବର୍ଧନ ପାହାଡ଼କୁ ଛାତିର ଛାୟା ଭଳି ଉଠାଇଲେ। ପରମ ପ୍ରଭୁ ଗୋପମାନେକୁ କହିଲେ, “ମା, ବାପା, ବ୍ରଜବାସୀମାନେ, ତୁମେ ତୁମର ଗୋମାନେ ସହିତ ପାହାଡ଼ର ଗହ୍ୱରରେ ଯାଉ, ଯେପରି ଉପଯୁକ୍ତ ଲାଗେ। ଏଠି ମୋ ହାତରୁ ପାହାଡ଼ ପଡ଼ିଯିବା, କିମ୍ବା ବାୟୁ ଓ ବୃଷ୍ଟିର ଭୟ ରଖିବା ଦରକାର ନାହିଁ; ତୁମ ପାଇଁ ରକ୍ଷା ଉପାୟ ହୋଇଯାଇଛି।” କୃଷ୍ଣଙ୍କ ବାକ୍ୟରେ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ହୋଇ, ବ୍ରଜବାସୀମାନେ ତାଙ୍କ ଧନ, ପରିବାର ଓ ନିର୍ଭରମାନେ ସହିତ ପାହାଡ଼ର ଗହ୍ୱରରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ତାଙ୍କର ଭୋକ, ତିଆ, ବେଦନା ଓ ସୁବିଧାର ଆଶା ଛାଡ଼ି, ସମସ୍ତେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ସେ ସପ୍ତ ଦିନ ତଳେ ପାଦ ନ ଡ଼ିଏ ଗୋବର୍ଧନକୁ ଧରି ରଖିଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଯୋଗଶକ୍ତି ଶୁଣି ଇନ୍ଦ୍ର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ, ଭୟରେ ତାଙ୍କ ମେଘମାନେ ଉପସାରଣ କଲେ। ଅନ୍ତେ, ଆକାଶ ଖୋଲିଗଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚମକିଲା, ଭୟଙ୍କର ବାୟୁ ଓ ବୃଷ୍ଟି ବନ୍ଦ ହେଲା; ଗୋବର୍ଧନ ଉଠାଇଥିବା କୃଷ୍ଣ ଗୋପମାନେକୁ କହିଲେ, “ବାହାରକୁ ଯାଉ, ଭୟ ବଦଳିଦିଅ, ଗୋପମାନେ, ତୁମର ଜନାନୀ, ଧନ, ଶିଶୁମାନେ ସହିତ; ବାୟୁ ଓ ବୃଷ୍ଟି ବନ୍ଦ ହୋଇଛି, ନଦୀ ଅବରୁଦ୍ଧ ହୋଇଯାଇଛି।” ତାପରେ ଗୋପମାନେ ନିଜ ଗୋମାନେ, ଗାଡ଼ି, ସାମଗ୍ରୀ, ଜନାନୀ, ଶିଶୁ, ବୃଦ୍ଧମାନେ ସହିତ ଧୀରେ ଧୀରେ ବାହାରକୁ ଯାଉଥିଲେ। ପରମ ପ୍ରଭୁ ମଧ୍ୟ ଗୋବର୍ଧନ ପାହାଡ଼କୁ ପୂର୍ବର ଅବସ୍ଥାରେ ରଖିଲେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ସାମ୍ନାରେ, ଖେଳି ଖେଳି।