ଏହି ଉପଖ୍ୟାନରେ, ବ୍ରହ୍ମାଜି ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାପତିମାନେଂକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ କହିଥିଲେ—ତୁମେ ସେଇ ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ଭଜନ କର, ଯିଏ ସବୁ ଜୀବର ଭିତରେ ବସିଛନ୍ତି, ଏବଂ ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପିତ ଅଛନ୍ତି, ସେଇ ହରିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି ଓ ଧ୍ୟାନ କରି, ନିରନ୍ତର ଭାବେ ପୂଜା କର। ଏହି ଯୋଗ ଶିକ୍ଷା ପାଇ, ଋଷିମାନେ ଯେପରି ନିୟମ ରଖନ୍ତି, ସେପରି ଦୃଢ଼ ଚିତ୍ତ ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟାକୁ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବାକୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଇଥିଲେ। ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ, ସଂସାର ସୃଷ୍ଟି ପାଇଁ, ଭୃଗୁ ଓ ଅନ୍ୟ ପୁତ୍ରମାନେ ଓ ଯେଉଁମାନେ ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଏହି ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାପତିମାନେ ଏହି ଉପଦେଶ ପାଇ ଏବଂ ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରି, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରାଣୀ ସୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ। ଏହି ମହାନ ଜ୍ଞାନ ଯେଉଁଠାରେ ଉତ୍ତମ ମଙ୍ଗଳ ଅଛି, ଏହା ଅବଳମ୍ବନ କରି ଜୀବନର ଦୁଃଖର ସମୁଦ୍ରକୁ ସହଜରେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରିହେବାଯାଏ। ଯେଉଁମାନେ ଏହି ହରିସ୍ତୁତିକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ପଢ଼ନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୁର୍ଲଭ ହରିଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିଥାନ୍ତି। ଏହି ସ୍ତୁତି ପଢ଼ିଲେ ଯେକୌଣସି ଇଛା ସିଘ୍ର ପୂରଣ ହୁଏ। ପ୍ରଭାତରେ ଉଠି, ହାତ ଜୋଡି ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଏହି ଗୀତ ଶୁଣିଲେ କିମ୍ବା ପଢ଼ିଲେ, କର୍ମର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ଏହି ମହାପୁରୁଷଙ୍କର ସ୍ତୁତି ମୁଁ ଗାଇଛି, ଏହିକୁ ଧ୍ୟାନ ଓ ତପସ୍ୟା ଭାବେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କର, ତେବେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଚାହିଦା ସଫଳ ହେବ। ଏପରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଘଟିଲା। ଇନ୍ଦ୍ର, କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ବ୍ରଜବାସୀମାନେଂକୁ ଶିକ୍ଷା ଦେବାକୁ ଭୟଙ୍କର ବର୍ଷା ଓ ତୁଫାନ ପଠାଇଲେ। ସେ ସାଂବର୍ତ୍ତକ ମେଘମାନେଂକୁ ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ, “ହଁ! ଏହି ଗୋପମାନେ କୃଷ୍ଣ ଉପରେ ଭରସା କରି ଦେବତାମାନେଂକୁ ଅବମାନନା କରିଛନ୍ତି।” ଇନ୍ଦ୍ର ଭାବିଲେ, “ଏମାନେ କୃଷ୍ଣ—ଏକ ଶିଶୁ, ଅନଭିଜ୍ଞ, ଅଭିମାନୀ, ଜଣେ ମାନବ—ଉପରେ ଭରସା କରି ମୋତେ ଅପମାନ କରିଛନ୍ତି। ଏମାନେ ନିଜ ଧନର ଅଭିମାନରେ ଅନ୍ଧ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ସାହିତ, ତାଙ୍କର ଅଭିମାନ ଭଂଗ କରିବି।” ଏହି ଭାବନାରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜ ଏୟାରାବତ ହାତୀ ଉପରେ ଚଡ଼ି, ବଳବତୀ ବାୟୁଦେବତାମାନେଂକ ସହ ବ୍ରଜକୁ ଯିବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ। ମଘବାନଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଇ ବନ୍ଧନମୁକ୍ତ ମେଘମାନେ ବ୍ରଜପୁରୀ ଉପରେ ଭୟଙ୍କର ବର୍ଷା କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ତୀବ୍ର ବାୟୁ, ବିଦ୍ୟୁତ ଚମକ, ଗଞ୍ଜନ ତଡ଼ିତ, ଉପରେ ଉପରେ ଜଳ ଓ ଶିଳାବୃଷ୍ଟି, ପୃଥିବୀ ଜଳରେ ଆଛାଦିତ ହୋଇଗଲା, କେଉଁଠି ଉଚ୍ଚ କେଉଁଠି ନିମ୍ନ ଚିହ୍ନଟ ହେଉନଥିଲା। ପଶୁମାନେ ତୀବ୍ର ବାୟୁରେ କମ୍ପିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ଗୋପ ଓ ଗୋପୀମାନେ ଶୀତ ଓ ଭୟରେ କ୍ଷୁବ୍ଧ ହୋଇ, ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ। ସେମାନେ ନିଜ ଶିଶୁ ଓ ମୁଣ୍ଡ ଆଞ୍ଚଳ ଦେଇ ଢାକି, କ୍ଷୁଦ୍ର ଶରୀରେ ଶୀତ ଓ ଭୟରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ, ଭଗବାନଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମକୁ ଆଶ୍ରୟ କଲେ। ସମସ୍ତେ କହିଲେ, “କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ! ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଗୋକୁଳ ତୁମ ରକ୍ଷା ତଳେ ଅଛି। ଦେବତାଙ୍କ କ୍ରୋଧରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, ଭକ୍ତବତ୍ସଳ!” ଭଗବାନ ଦେଖିଲେ, ଶିଳାବୃଷ୍ଟିରେ ଜୀବଗୁଡ଼ିକ ଅଚେତନ ହେଉଛନ୍ତି, ଏହା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କ୍ରୋଧ ଦ୍ୱାରା ହେଉଛି। କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, “ଆମେ ଯଜ୍ଞ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କରିଥିଲୁ, ତେଣୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଆମ ନାଶ ପାଇଁ ଏତେ ଭୟଙ୍କର ବର୍ଷା ଓ ବାୟୁ ପଠାଇଛନ୍ତି। ଏଠି, ମୋର ଯୋଗଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ରୋକିବି; ଏହି ଦେବତାମାନେ ନିଜକୁ ବଡ଼ ଭାବି ଅଭିମାନ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଅଭିମାନ ଭଂଗ କରିବି। ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟ ଦେବତା, ସେମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୁଏନାହାନ୍ତି; ଅପତ୍ରପ୍ୟମାନେ ଅଭିମାନ ଭଂଗରେ ଶାନ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହି ଗୋପଗାଁ ମୋର ଶରଣ ନେଇଛି, ମୋତେ ନାଥ ଭାବିଛି, ଏହାକୁ ରକ୍ଷା କରିବି, ଏହି ମୋର ପ୍ରତିଜ୍ଞା।” ଏହିପରି କହି, କୃଷ୍ଣ ଏକ ହାତରେ ଗୋବର୍ଧନ ପାହାଡ଼କୁ ଏପରି ସହଜରେ ଉଠାଇଲେ, ଯେପରି ଏକ ଶିଶୁ ଛତା ଧରେ। ତାପରେ, ସେ କହିଲେ, “ମା, ବାପା, ବ୍ରଜବାସୀମାନେ, ତୁମେ ତୁମ ଗୋଧନ ସହିତ ଏହି ପାହାଡ଼ର ଗୁହାରେ ପ୍ରବେଶ କର; କୌଣସି ଭୟ ନାହିଁ, ପାହାଡ଼ ହାତରୁ ଖସିବ ନାହିଁ, ବାୟୁ ବର୍ଷା କିଛି କରିପାରିବ ନାହିଁ, ରକ୍ଷା ହୋଇଯାଇଛି।” କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆଶ୍ୱାସ ପାଇଁ, ସମସ୍ତ ବ୍ରଜବାସୀ ତାଙ୍କର ଧନ, ପରିବାର, ଚାରା ଓ ଶିଶୁମାନେ ସହିତ ପାହାଡ଼ ତଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେମାନେ ଭୁକ୍, ତିରିଷ୍ଣା, କ୍ଲାନ୍ତି ଏବଂ ସୁଖ ଚାହିଦା ଛାଡ଼ି, ସପ୍ତ ଦିନ ଧରି ଅଚଳ ପାଦେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପାହାଡ଼ ଧରିଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ରହିଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ ଯୋଗଶକ୍ତି ଦେଖି, ଇନ୍ଦ୍ର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହୋଇ, ନିଜ ମନୋବଳ ହାରି, ମେଘମାନେଂକୁ ଆଟକେଇ ନେଲେ। ଆକାଶ ପରିଷ୍କାର ହେଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେଲା, ବାୟୁ ବର୍ଷା ଥମିଗଲା। ତେବେ, ଗୋବର୍ଧନ ଧାରୀ କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, “ଏବେ ତୁମେ ତୁମ ଗୋଧନ, ଗାଡ଼ି, ପରିବାର, ଶିଶୁ, ବୃଦ୍ଧମାନେ ସହିତ ଭୟ ଛାଡ଼ି ବାହାରିଯାଅ; ବାୟୁ ବର୍ଷା ଶାନ୍ତ, ନଦୀ ଅବରୋଧ ନାହିଁ।” ସମସ୍ତେ ନିଜ ଗୋଧନ, ଗାଡ଼ି, ସାମଗ୍ରୀ, ଜଣାଣ, ଶିଶୁ, ବୃଦ୍ଧମାନେ ସହିତ ଧୀରେ ଧୀରେ ବାହାରିଲେ। ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ସମସ୍ତଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଗୋବର୍ଧନ ପୁନଃ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ରଖିଲେ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଅତି ସହଜ ଭାବେ କରିଲେ। ବ୍ରଜବାସୀମାନେ ଅନ୍ତରଙ୍ଗ ଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଗୋପୀମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଦଧି, ଅକ୍ଷତ ଦେଇ ପୂଜା କଲେ ଏବଂ ଶୁଭାଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ଯଶୋଦା, ରୋହିଣୀ, ନନ୍ଦ, ଓ ବଳରାମ—ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ—କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଅପାର ସ୍ନେହରେ ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ। ଆକାଶରେ ଦେବ, ସିଦ୍ଧ, ସାଧ୍ୟ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଚାରଣମାନେ ଅନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ ଓ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପୁଷ୍ପବୃଷ୍ଟି କଲେ। ଏପରି ଭାବରେ, ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ନିଜ ଭକ୍ତ ଏବଂ ବ୍ରଜବାସୀମାନେଂକୁ ଅପାର ଦୟା ଓ ଯୋଗଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷା କଲେ।