ଏହି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତର ଚମତ୍କାର ଗାଥାରେ, ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ଅପୂର୍ବ କୃପା ଓ ଦିବ୍ୟ ଶିକ୍ଷାର ଉଲ୍ଲେଖ ହୁଏ। ଜ୍ଞାନୀ ମନୁଷ୍ୟ କେଉଁଠି ତାଙ୍କର ମହିମା ଓ ନମ୍ରତାର ନିବାସ, ଏହି ଭଗବାନଙ୍କ ପଦପଦ୍ମକୁ ଛାଡ଼ିବେ? ଚୌଦହ ମନୁ ଓ ଆମ ପୂଜ୍ୟ ଆଚାର୍ଯ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଭୟରେ ପୂଜା କରିଥିଲେ, ଯେଣିକି ସେମାନେ ନିଜ ପଦରୁ ପତିତ ହେବେନାହିଁ। ଏହିପରି, ହେ ବ୍ରହ୍ମନ୍! ହେ ପରମାତ୍ମା! ଆପଣ ହେଉଛନ୍ତି ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ଆଶ୍ରୟ। ବିଶ୍ୱ ଯେତେବେଳେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ଆପଣଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଲେ ସମସ୍ତ ଭୟ ଦୂରିଯାଏ। ଏହିପରି, ହେ ରାଜପୁତ୍ରମାନେ! ଶୁଦ୍ଧ ରହି, ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କରି, ଏହି ଶିକ୍ଷା କୁ ଭଗବାନଙ୍କୁ ସମର୍ପିତ ମନେ ପାଠ କର; ତୁମମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଭଲ ହେଉ। ତୁମେ ସେଇ ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ପୂଜା କର, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ବିଦ୍ୟମାନ, ନିଜ ମନରେ ଅନୁଭବ କର, ଏବଂ ସଦା ହରିଙ୍କ ଗୁଣଗାନ ଓ ଧ୍ୟାନ କର। ଯୋଗ ଶିକ୍ଷା ନେଇ, ଋଷିମାନଙ୍କ ପରମ୍ପରା ଅନୁସରଣ କରି, ଏକାଗ୍ର ମନରେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଏହି ଅଭ୍ୟାସ କର। ପୂର୍ବକାଳରେ, ସୃଷ୍ଟିର ନାୟକ ଭଗବାନ ଆମକୁ ଏହି ଶିକ୍ଷା ଦେଇଥିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ଭୃଗୁ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପୁତ୍ର ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛୁକ ଥିଲେ। ଆମେ ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାପତିମାନେ ଏହି ଶିକ୍ଷା ଛାଡ଼ି ସୃଷ୍ଟି କରିବାରେ ସ୍୵େଚ୍ଛାନୁସାରେ ପ୍ରେରିତ ହେଉନଥିଲୁ; ଏହି ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ଧକାର ଦୂର ହୋଇ, ଆମେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରଜା ତିଆରି କରିବାକୁ ଚାହିଲୁ। ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୀତ ଯିଏ ନିତ୍ୟ ଭକ୍ତି ଓ ଏକାଗ୍ରତା ସହିତ ପାଠ କରେ, ସେ ଶୀଘ୍ର ଉତ୍ତମ ଲାଭ ପାଏ, କାରଣ ସେ ବାସୁଦେବଙ୍କର ଭକ୍ତିରେ ଲୀନ ହୁଏ। ଏଠାରେ ଯେଉଁ ଜ୍ଞାନ ଅଛି, ସେଠାରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ଅଛି; ଏହି ଜ୍ଞାନ ନୌକା ଦ୍ୱାରା ସଂସାର ଦୁଃଖର ଭୟାନକ ସାଗରକୁ ସହଜରେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯିବାଯାଏ। ଯିଏ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଏହି ମୋର ଗୀତ ହରିଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା ରୂପେ ପାଠ କରେ, ସେ ଦୁର୍ଲଭ ହରିଙ୍କୁ ସହଜରେ ପୂଜିପାରିବେ। ଏହି ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ମାନବ ଯେ କିଛି ଚାହେ, ଶୀଘ୍ର ଲାଭ କରେ; କାରଣ ଏହା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳକୁ ଦେଉଛି। ଯିଏ ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳେ ହସ୍ତ ଯୋଡ଼ି ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଏହି ଗୀତ ଶୁଣେ କିମ୍ବା ପାଠ କରେ, ସେ କର୍ମ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ। ହେ ଦେବମାନବ ଶିଶୁମାନେ! ଏହି ଗୀତ, ଏହି ପରମ ପୁରୁଷଙ୍କ ସ୍ତୁତି ମୋତେ ଦ୍ୱାରା ଗାଯାଯିଛି; ଏକାଗ୍ର ମନରେ ଏହାକୁ ମହାତ୍ମ୍ୟ ଭାବରେ ପାଠ କର, ଅଭ୍ୟାସ କର, ଏବଂ ଶେଷରେ ନିଜ ଇଚ୍ଛିତ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ଅବଶ୍ୟ ଲାଭ କରିବ। ଏହିପରି ଦିବ୍ୟ ଉପଦେଶ ପରେ, ଏକ ଅପୂର୍ବ ଘଟଣା ଘଟିଗଲା। ଇନ୍ଦ୍ର, କ୍ରୋଧରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ଭାରୀ ମେଘମାନଙ୍କୁ ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ, ଯେଉଁମାନେ ବିନା ବାଧା ଭାରୀ ବର୍ଷା ପକାଇ ନନ୍ଦଙ୍କ ଗୋପଗ୍ରାମକୁ ଭୟାନକ ବର୍ଷାରେ ଡୁବାଇଦେଲେ। ସେଇ ମେଘମାନେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ର ଚମକ, ଗର୍ଜନ, ଭୟାନକ ପବନରେ ଛାଇଯିବା, ଜଳ ଓ ଶୀଳାବୃଷ୍ଟି ଭୟାନକ ଭାବେ ପାତିଲେ। ଭୂମି ତଳେ ଓ ଉପରେ ସବୁଠି ଜଳ ଭରିଯିବାରୁ କୌଣସି ଭେଦ ଦେଖାଯାଉନଥିଲା। ପଶୁମାନେ ଭୟରେ କମ୍ପିତ, ଗୋପ ଓ ଗୋପୀମାନେ ଶୀତ ଓ ଦୁଃଖରେ ଅକ୍ଳାନ୍ତ ହୋଇ, ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଲେ। ସେମାନେ ନିଜ ମୁଣ୍ଡ ଓ ଶିଶୁମାନେ ଲୁଚାଇ ତୁଫାନ ଓ ଶୀତରେ ଅତି କ୍ଷୁଦ୍ର ହୋଇ, ଭଗବାନଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, "କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ, ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ! ଆପଣ ଗୋକୁଳର ରକ୍ଷକ, ଦେବତାମାନଙ୍କ କ୍ରୋଧରୁ ଆମକୁ ବଞ୍ଚାନ୍ତୁ, ହେ ଭକ୍ତବତ୍ସଳ!" ଭଗବାନ ହରି ଦେଖିଲେ ଯେ, ପ୍ରାଣୀମାନେ ଶୀଳାବୃଷ୍ଟିରେ ଅଚେତ ହେଉଛନ୍ତି; ସେ ବୁଝିଲେ ଏହା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କ୍ରୋଧର ଫଳ। ତାଁକୁ ମନେ ପଡ଼ିଲା, "ଆମେ ଯେତେବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ର ପୂଜା ବନ୍ଧ କରିଦେଲୁ, ତାହାରେ ସେ ଆମ ନାଶ କରିବାକୁ ଏହି ଭୟାନକ ଜଳବର୍ଷା ଓ ପବନ ପଠାଇଛି।" "ମୁଁ ଏହାକୁ ନିଜ ଯୋଗଶକ୍ତିରେ ରୋକିବି; ଏହି ଦୁନିଆର ମାଲିକ ବୋଲି ଭାବୁଥିବା ମୂଢ଼ମାନେ ତାଙ୍କର ଅହଂକାର ଭଙ୍ଗ କରିଦେବି।" "ଯେଉଁ ଦେବମାନେ ପରମ ଶିଳ୍ପୀ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଭଗବାନଙ୍କ ଚମତ୍କାର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ; କିନ୍ତୁ ଅପାତ୍ରମାନଙ୍କର ଅହଂକାର ଭଙ୍ଗ ହେଲେ ସେମାନେ ଶାନ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।" "ଏହିପରି, ମୁଁ ଏହି ଗୋପସମୁଦାୟକୁ ନିଜ ଯୋଗଶକ୍ତିରେ ରକ୍ଷା କରିବି; ଏମାନେ ମୋତେ ପ୍ରଭୁ ବୋଲି ମାନିଛନ୍ତି, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ସେମାନେକୁ ନିଜ ବୋଲି ଗ୍ରହଣ କରିଛି—ଏହି ମୋର ପ୍ରତିଜ୍ଞା।" ଏପରି କହି, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଏକ ହାତରେ ସହଜରେ ଗୋବର୍ଧନ ପର୍ବତକୁ ଛାତି ଧରି ଉଠାଇ ଦେଲେ, ଯେପରି ଏକ ଶିଶୁ ଛତା ଧରିଥାଏ। ତାଁକୁ ଦେଖି, କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, "ମା, ବାପା, ଏବଂ ବ୍ରଜବାସୀମାନେ! ତୁମେ ତୁମ ଗାଁ ଓ ଗାଈମାନେ ନେଇ ପର୍ବତ ଗୁହା ଭିତରକୁ ଯାଅ, ଯେଉଁଠି ସୁବିଧା ମିଳେ।" "ଏଠି ତୁମେ ମୋ ହାତରୁ ପର୍ବତ ପଡିଯିବା କିମ୍ବା ବର୍ଷା ପବନର ଭୟ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ; ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସୁରକ୍ଷା କରିଛି।" କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଶ୍ୱାସନରେ ବ୍ରଜବାସୀମାନେ ତାଙ୍କର ସମ୍ପତ୍ତି, ପରିବାର, ଓ ନିର୍ଭରଶୀଳମାନେ ସହିତ ଗୁହା ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ। ତାଙ୍କର ଭୁକ୍ତି, ତୃଷ୍ଣା, ଦୁଃଖ, ଓ ସୁଖ ଇଚ୍ଛାକୁ ଛାଡ଼ି, ସେମାନେ ସପ୍ତଦିନ ଧରି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପର୍ବତ ଧରିଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଅବାକ ହେଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଯୋଗଶକ୍ତି ଦେଖି, ଇନ୍ଦ୍ର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ ଭଙ୍ଗ ହେଲା, ଏବଂ ସେ ମେଘମାନେକୁ ଡାକି ନେଲେ। ଏବେ ଆକାଶ ସ୍ପଷ୍ଟ ହେଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେଲା, ଭୟଙ୍କର ବର୍ଷା ଓ ପବନ ଥମିଗଲା। ଗୋବର୍ଧନଧାରୀ କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, "ଏବେ ତୁମେ ଭୟ ଛାଡ଼ି ବାହାରିଯାଅ, ତୁମର ଗାଈ, ସ୍ତ୍ରୀ, ଶିଶୁ, ଧନ-ଦୌଳତ ସହିତ; ବର୍ଷା ଓ ପବନ ଥମିଛି, ନଦୀମାନେ ଶାନ୍ତ।" ତେବେ ବ୍ରଜବାସୀମାନେ ନିଜ ଗାଈ, ଗାଡ଼ି, ସମ୍ପତ୍ତି, ସ୍ତ୍ରୀ, ଶିଶୁ, ବୃଦ୍ଧମାନେ ସହିତ ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତରେ ବାହାରିଲେ। ଅନ୍ତେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସମସ୍ତ ଜୀବମାନଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ, ଗୋବର୍ଧନ ପର୍ବତକୁ ପୂର୍ବବତ୍ ସ୍ଥାନରେ ଖେଳ ଭାବେ ପୁନଃ ସ୍ଥାପନ କଲେ।