ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଯେତେବେଳେ କାର୍ଯ୍ୟରେ ମଗ୍ନ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗର ଆଶାରେ ମତ୍ତ ଓ ବିକ୍ଷିପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ ତାହାକୁ ଲାଗି ଲୋଭରେ ଲିନ ରହନ୍ତି, ତୁମେ, ହେ ମୃତ୍ୟୁ, ସବୁବେଳେ ସଚେତନ ଅଛ, ଏବଂ ସଂସାରର ଅନ୍ୟୋନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଲୋକମାନେ କେବେ ଯେମିତି ସାପ ଏକ ଉଠିକୁ ଚୁଷି ନେଇ ଯାଏ, ସେମିତି ହଠାତ୍ ତାଙ୍କୁ ଧରି ନେଉଛ। ଏହିପରି ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବା ପାଇଁ କିଏ ତୁମର ପଦପଦ୍ମକୁ ଛାଡ଼ିବ? ତୁମର ପଦପଦ୍ମ ହେଉଛି ମର୍ଯ୍ୟାଦା ଓ ବିନମ୍ରତାର ନିବାସ। ଭୟରେ ଏକଦିନ ଚଉଦ ମନୁ, ଯେଉଁମାନେ ଆମେ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଉଛୁ, ସେମାନେ ତୁମକୁ ପୂଜିଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେମାନେ ତାଙ୍କର ପଦରୁ ବିଚ୍ୟୁତ ହେବାକୁ ଭୟ କରୁଥିଲେ। ଏହିପରି ଭୟରୁ ମୁକ୍ତି ଦେବା ପାଇଁ, ହେ ବ୍ରହ୍ମନ୍, ହେ ପରମାତ୍ମା, ତୁମେ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ। ଯେତେବେଳେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଭୟ ଦ୍ୱାରା ସଂସାର ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୁଏ, ତୁମେ ଭୟହୀନ ଆଶ୍ରୟ ଦେଉଛ। ଏହିପରି ଉତ୍ତମ ଉପଦେଶ, ହେ ରାଜପୁତ୍ରମାନେ, ପବିତ୍ର ରହି, ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କରି, ଏବଂ ନିଜ ମନୋଭାବ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରି, ଏହି ଉପଦେଶକୁ ପଢ଼ନ୍ତୁ—ଆପଣମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ। ସେ ଅନ୍ତଃସ୍ଥ ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଅଛନ୍ତି, ସେହି ହରିଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, ଧ୍ୟାନ କରି, ନିତ୍ୟ ଭାବରେ ପୂଜା କରନ୍ତୁ। ଯୋଗ ଶିକ୍ଷା ଗ୍ରହଣ କରି, ଋଷିମାନଙ୍କର ବ୍ରତ ଧରି, ଏକାଗ୍ର ମନେ ଏହି ଉପଦେଶକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତୁ। ଏହି ଉପଦେଶ ଦୀର୍ଘଦିନ ପୂର୍ବରୁ ସୃଷ୍ଟିପତି ପ୍ରଭୁ ଆମକୁ ଦେଇଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ ସେ ଭୃଗୁ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟଙ୍କ ପୁତ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହିଁଥିଲେ। ଆମେ ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାପତିମାନେ ନିଜେ ଏହି ସୃଷ୍ଟିରେ ପ୍ରେରିତ ହେଉନଥିଲୁ, କିନ୍ତୁ ଏହି ଉପଦେଶ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ଧକାର ଦୂର ହୋଇ, ଆମେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରାଣୀ ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଚାହିଲୁ। ଏହି ଉପଦେଶକୁ ଯିଏ ନିତ୍ୟ ଭାବରେ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ପଢ଼େ, ସେ ସିଘ୍ର ଭାବେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ପାହଞ୍ଚିଯାଏ, ଏବଂ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରିଥାଏ। ଏଠାରେ ଏହି ଉତ୍ତମ ଜ୍ଞାନ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ମଙ୍ଗଳ; ଏହି ଜ୍ଞାନର ନୌକାରେ ଚଢ଼ି, ଜୀବନର ଦୁର୍ଗମ ବିପଦ ସମୁଦ୍ର ସହଜରେ ଅତିକ୍ରମ କରାଯାଏ। ଯିଏ ଏହି ମୋର ଗୀତ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ପଢ଼େ, ସେ ଦୁର୍ଲଭ ହରିଙ୍କୁ ପୂଜିଥାଏ। ଏହି ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା କରିଥାଏ, ସେ ଶୀଘ୍ର ତାହା ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ଯିଏ ପ୍ରଭାତେ ଉଠି, ହାଥ ଜୋଡି, ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଏହି ଗୀତ ଶୁଣେ କିମ୍ବା ପଢ଼େ, ସେ କର୍ମବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ। ହେ ଦେବମାନବପୁତ୍ରମାନେ, ଏହି ଗୀତ, ଏହି ପରମପୁରୁଷଙ୍କ ଶ୍ରୀଗୁଣଗାନ, ମୁଁ ଗାଇଛି; ଏକାଗ୍ର ମନେ ଏହାକୁ ମହାତପସ୍ୱି ଭାବେ ଅଭ୍ୟାସ କରନ୍ତୁ, ଶେଷରେ ଆପଣମାନେ ନିଜ ଚାହିଦା ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବେ। ଏପରି ଉପଦେଶ ଦେବା ପରେ ଏକ ଦିନ ଘଟିଲା, ଇନ୍ଦ୍ର କ୍ରୋଧେ ଭରି ଗୋକୁଳବାସୀଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରିବା ଓ ଗୋବର୍ଧନ ଉଠାଇବା ଘଟଣା ଘଟିଲା। ଇନ୍ଦ୍ର, ତାଙ୍କ କ୍ରୋଧରେ, ବିନାଶକାରୀ ସାଂବର୍ତ୍ତକ ମେଘମାନୋକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରି, ଦୃଢ଼ ଆଦେଶ ଦେଲେ। ସେ କହିଲେ, "ହଁ! ଏହି ଗୋପମାନେ ଏବଂ ଅରଣ୍ୟବାସୀମାନେ କିପରି ଗର୍ବ ଓ ଅହଂକାର ଦେଖାଉଛନ୍ତି, ଏମିତି ଏକ ମାନବ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରି ଦେବମାନୋକୁ ଅପମାନ କରିଛନ୍ତି। କିଛି ଲୋକ ଯେପରି ତର୍କ ଶାସ୍ତ୍ରକୁ ଛାଡ଼ି କେବଳ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ନାମରେ ସଂସାର ସମୁଦ୍ର ଟପିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ସେମିତି ଏହି ଗୋପମାନେ ଏକ କଥାକୁହୁଥିବା, ଶିଶୁ, ଅହଂକାରୀ, ଅଜ୍ଞାନୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରି ମୋତେ ଅପମାନ କରିଛନ୍ତି। ସେମାନେ ନିଜ ସମ୍ପଦର ମଦରେ ଅନ୍ଧ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ, ତାଙ୍କ ଧନ ଓ ଗର୍ବ ନାଶ କରି, ଗୋମାନୋକୁ ଅନ୍ତର୍ଗତ କରିବାକୁ ଯାଉଛନ୍ତି। ମୁଁ ଏଇରାବତ ହାତୀରେ ଚଢ଼ି, ବାୟୁଦେବମାନୋ ସହିତ, ନନ୍ଦଙ୍କ ଗୋପଗ୍ରାମ ନାଶ କରିବାକୁ ଯିବି।" ମଘବାନଙ୍କ ଆଦେଶରେ ସେଇ ମେଘମାନୋ ନିର୍ବାରିତ ହୋଇ ଗୋକୁଳ ଉପରେ ଭୟଙ୍କର ବର୍ଷା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ମେଘମାନୋ ବିଦ୍ୟୁତରେ ଚମକୁଥିଲେ, ଗର୍ଜନ ଓ ତୀବ୍ର ବାୟୁରେ ଚାଲିଥିଲେ, ତେଁଠାରେ ପାଣି ଓ ଓଲା ବର୍ଷିବା ଲାଗିଲା। ମାଟି ଉପରେ ତିବ୍ର ବର୍ଷାରେ ଉଚ୍ଚ-ନିମ୍ନ କିଛି ଦେଖାଯାଉନଥିଲା, ସମସ୍ତ ଅଞ୍ଚଳ ଜଳରେ ବୁଡ଼ିଗଲା। ତୀବ୍ର ବାୟୁ ଓ ବର୍ଷାରେ ପଶୁମାନେ କ୍ଷୁଦ୍ରିତ ହୋଇ ତରସିଲେ, ଗୋପ ଓ ଗୋପୀମାନେ ଶୀତରେ ଅତିବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ। ସେମାନେ ନିଜ ମୁଣ୍ଡ ଓ ଶିଶୁମାନୋକୁ ଶରୀରରେ ଢାକି, ଏହି ଭୟଙ୍କର ବର୍ଷାରେ ଅତିବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇ, କମ୍ପିତ ହୋଇ, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଚରଣକୁ ଆଶ୍ରୟ କଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, "କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ, ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଗୋକୁଳ ତୁମ ରକ୍ଷାଧୀନ, ଦେବମାନୋଙ୍କ କ୍ରୋଧରୁ ଆମକୁ ବଞ୍ଚାଅ, ଭକ୍ତବତ୍ସଳ!" ଭଗବାନ୍ ହରି ଦେଖିଲେ ଯେ, ଓଲାପାତରେ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଅଚେତନ ହେଉଛନ୍ତି, ଏହା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କ୍ରୋଧର ଫଳ। "ଆମେ ଯେଉଁଥିରେ ଯଜ୍ଞ ବିଘ୍ନ କରିଛୁ, ଏହି କ୍ରୋଧରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଏହି ଅସାଧାରଣ, ଭୟାନକ, ପାଥର ଭରିଥିବା ବର୍ଷା ଓ ବାୟୁ ପଠାଇଛି। ଏଠାରେ ମୁଁ ମୋ ଯୋଗଶକ୍ତିରେ ଏହାକୁ ଦମନ କରିବି; ଯେଉଁମାନେ ନିଜକୁ ସଂସାରର ଲୋକପତି ଭାବି ମୂର୍ଖତା କରନ୍ତି, ତାଙ୍କ ଗର୍ବ ଭଙ୍ଗ କରିବି। ସତ୍ପୁରୁଷ ଦେବମାନୋ ପାଇଁ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଚମତ୍କାର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ; ଅଯୋଗ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ତାଙ୍କ ଗର୍ବ ଭଙ୍ଗ ଶାନ୍ତି ଆନେ। ଏହିପରି ଭାବେ, ଏହି ଗୋପସମୁଦାୟ ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ ଆଶ୍ରୟ କରିଛନ୍ତି, ମୋତେ ନିଜ ନାଥ ଭାବିଛନ୍ତି, ଏବଂ ମୁଁ ଯାହାକୁ ନିଜ ଭାବିଛି, ସେମାନୋକୁ ମୁଁ ମୋ ଯୋଗଶକ୍ତିରେ ରକ୍ଷା କରିବି; ଏହା ମୋର ପ୍ରତିଜ୍ଞା।" ଏପରି ଭାବେ କହି, କୃଷ୍ଣ ଏକ ହାତରେ ସହଜରେ ଗୋବର୍ଧନ ପର୍ବତକୁ ଛାତିରୁ ଛାତି ଧରି ଉଠାଇଲେ, ଯେପରି ଏକ ଶିଶୁ ଛତାକୁ ଧରିଥାଏ। ପରେ ଭଗବାନ୍ ଗୋପମାନୋକୁ କହିଲେ, "ମା, ବାପା, ଏବଂ ଗୋକୁଳବାସୀମାନେ, ତୁମେ ତୁମେ ଗୋମାନୋ ସହିତ ପର୍ବତର ଗୁହାଭାଗକୁ ପ୍ରବେଶ କର, ଯେଉଁଠାରେ ଉପଯୁକ୍ତ ଲାଗେ।