ସୂତଦେବୀ କହିଲେ, ଏମିତି ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ସେହି କୁମାରମାନେ ଓ ନାରଦ ଏକାଠି ଏହି ଅମୃତ ଶ୍ରୀଭାଗବତ କଥା ସ୍ରବଣ ପାଇଁ ଶୀଘ୍ର ଗଙ୍ଗା ତଟକୁ ଆସିଗଲେ। ସେମାନେ ଗଙ୍ଗା ତଟରେ ପହଞ୍ଚିବାସାଥିକି, ମାନବ ଲୋକ, ଦେବ ଲୋକ ଓ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକରେ ବିଶେଷ ଉତ୍ସାହ ଓ କୋଳାହଳ ହେଲା। ଏହି ଶ୍ରୀଭାଗବତ ରସାମୃତ ପାନ କରିବାକୁ ସମସ୍ତେ ଦୌଡ଼ି ଆସିଲେ, କିନ୍ତୁ ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ଭାଗବତର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରେମୀ ଭୈଷ୍ଣବମାନେ ପ୍ରଥମେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଏଠାରେ ଭୃଗୁ, ବଶିଷ୍ଠ, ଚ୍ୟବନ, ଗୌତମ, ମେଧାତିଥି, ଦେୱଳ, ଦେୱରାତ, ରାମ, ଗାଧିପୁତ୍ର, ଶାକଳ, ମୃକଣ୍ଡୁପୁତ୍ର, ଅତ୍ରି ଓ ପିପ୍ପଳାଦ ମହାର୍ଷିମାନେ ଆସିଥିଲେ। ଯୋଗଶାସ୍ତ୍ରର ପାଣ୍ଡିତ୍ୟରେ ପାରଙ୍ଗତ ବ୍ୟାସ ଓ ପରାଶର, ଛାୟାଶୁକ, ଯାଜଳି, ଜାହ୍ନୁ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମୁଖ୍ୟ ଋଷିମାନେ ସେମାନଙ୍କର ପୁଏ, ଶିଷ୍ୟ ଓ ଗୃହିଣୀମାନଙ୍କ ସହିତ ବଡ଼ ପ୍ରେମ ନେଇ ଆସିଥିଲେ। ଏଠିକୁ ବେଦାନ୍ତ, ବେଦ, ମନ୍ତ୍ର, ତନ୍ତ୍ର, ସେମାନଙ୍କର ଦେହୀ ରୂପ, ଦଶ ଓ ସପ୍ତ ପୁରାଣ, ଛଅ ଶାସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ଆସିଥିଲେ। ଏଠାରେ ଗଙ୍ଗା ଆଦି ନଦୀ, ପୁଷ୍କର ଆଦି ସରୋବର, ତୀର୍ଥ, ସମସ୍ତ ଦିଗ ଓ ଦଣ୍ଡକ ଆଦି ବନ ମଧ୍ୟ ଆସିଥିଲେ। ପର୍ବତ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆସିଥିଲେ, ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ଆସିଥିଲେ; କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କର ଭାର ଦ୍ୱାରା, ଭୃଗୁ ଋଷି ଉପଦେଶ ଦେଇ ସେମାନଙ୍କୁ ଆଣିଥିଲେ। ନାରଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୀକ୍ଷିତ ହୋଇ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆସନ ଦିଆଯାଇ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ କୁମାରମାନେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହୋଇ ବସିଥିଲେ। ଭୈଷ୍ଣବ, ବିରକ୍ତ, ତ୍ୟାଗୀ ଓ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀମାନେ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଢ଼ି ଥିଲେ, ନାରଦ ସେମାନଙ୍କ ଆଗରେ ଦଢ଼ି ଥିଲେ। ଏକ ସ୍ଥାନରେ ଋଷିମାନଙ୍କ ଦଳ, ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ଦେବତାମାନେ, ଅନ୍ୟଏଠାରେ ବେଦ ଓ ଉପନିଷଦ, ଅନ୍ୟଏଠାରେ ତୀର୍ଥ, ଏବଂ ଅନ୍ୟଏଠାରେ ନାରୀମାନେ ଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଜୟଧ୍ୱନି, ନମସ୍କାର ଧ୍ୱନି ଓ ଶଂଖ ଧ୍ୱନି ଉଠିଲା; ଭଜା ଧାନ ଓ ପୁଷ୍ପର ବ୍ୟାପକ ବିକିରଣ ହେଲା। ଦେବତାମାନଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଅନେକ ଜଣ ନିଜ ଦିବ୍ୟ ଯାନରେ ଉଠି, କାମଧେନୁ ର ଚମତ୍କୃତିମୟ ପୁଷ୍ପ ମଞ୍ଜରୀ ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ବର୍ଷାଇଲେ। ସୂତ କହିଲେ, ଏପରି ଅବିଚଳିତ ମନ ଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ସେମାନେ ନାରଦଙ୍କୁ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତର ମହିମା ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ କହିଲେ। ତାପରେ କୁମାରମାନେ କହିଲେ, "ଏବେ ଆମେ ଶୁକଦେବ ର ଗ୍ରନ୍ଥ ଉତ୍ପନ୍ନ ମହିମା କହିବାକୁ ଯାଉଛୁ, ଯାହାକୁ କେବଳ ଶୁଣିଲେ ମୁକ୍ତି ହାତରେ ରହିଯାଏ। ଶ୍ରୀଭାଗବତର ମହାକଥା ସଦା ସେବନୀୟ, ସଦା ଶ୍ରବଣୀୟ; ଏହାକୁ କେବଳ ଶୁଣିଲେ ହରି ନିଜେ ହୃଦୟରେ ବାସ କରନ୍ତି। ଏହି ଗ୍ରନ୍ଥ ଅଠାର ହଜାର ଶ୍ଲୋକରେ ବିଭାଜିତ, ବାରଟି ସ୍କନ୍ଧ ରେ ଥିବା, ଏହା ପରୀକ୍ଷିତ ଓ ଶୁକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉପଦେଶ ଆକାରରେ ଅଛି—ଏହି ଭାଗବତକୁ ଶ୍ରବଣ କର।" "ହେ ପ୍ରିୟ, ଏହି ସଂସାର ଚକ୍ରରେ ମଣିଷ ଅବିଦ୍ୟାରେ ଘୁଞ୍ଚିଯାଏ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏକ କ୍ଷଣ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଧ୍ୟ ଶୁକ ଗ୍ରନ୍ଥର ଉପଦେଶ ତାଙ୍କ କାନରେ ପ୍ରବେଶ କରିନାହିଁ। ବହୁ ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ପୁରାଣ ଶୁଣିଲେ କ’ଣ ଲାଭ? ଏକ ମାତ୍ର ଭାଗବତ ମୁକ୍ତି ଦାନ କରୁଥିବା ମେଘ ଭଳି ଗଜଗଜାଇ ଉଠେ। ଯେଉଁ ଘରେ ନିତ୍ୟ ଭାଗବତ କଥା ହୁଏ, ସେଠା ସତ୍ୟ ତୀର୍ଥ, ସେଠି ବାସିବା ଲୋକଙ୍କର ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଶୁକ ଗ୍ରନ୍ଥର ଏକ ଷୋଡ଼ଶଂଶ ଫଳ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ହଜାର ଅଶ୍ୱମେଧ ଓ ଶତ ଭାଜପେୟ ଯଜ୍ଞ ସମାନ ନୁହେଁ। ହେ ତପସ୍ବୀମାନେ, ଯେଉଁପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭାଗବତ ଯଥାଯଥ ଶ୍ରବଣ ହୁଏନାହିଁ, ଏହି ଦେହରେ ପାପ ରହିଥାଏ। ଗଙ୍ଗା, ଗୟା, କାଶୀ, ପୁଷ୍କର, ପ୍ରୟାଗ ମଧ୍ୟ ଶୁକ ଗ୍ରନ୍ଥ କଥା ଫଳ ସମାନ ନୁହେଁ। ଦିନେ ନିଜେ ମୁଁହରେ ଅର୍ଧ ପଦ ବା ଚତୁର୍ଥାଂଶ ପଦ ମଧ୍ୟ ଭାଗବତର ପଢ଼, ଯଦି ପରମ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଚାହୁଁଛ।" "ବେଦ, ବେଦମାତା, ପୁରୁଷସୂକ୍ତ, ତ୍ରୟୀବେଦ, ଭାଗବତ, ଓ ଦ୍ୱାଦଶାକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ର—ଦ୍ୱାଦଶାତ୍ମା, ପ୍ରୟାଗ, ବର୍ଷ ଆକାର ରୂପୀ କାଳ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର, କାମଧେନୁ ଓ ଦ୍ୱାଦଶୀ—ତୁଳସୀ, ବସନ୍ତ ଋତୁ ଓ ପରମ ପୁରୁଷ—ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ମୂଳ ତଫାତ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ। ଯିଏ ଭାଗବତ ଗ୍ରନ୍ଥ ଦିନ ଓ ରାତି ବୁଝିବା ସହିତ ପଢ଼େ, ସେ ଅନେକ ଜନ୍ମର ସଞ୍ଚିତ ପାପ ନଶ୍ଟ କରିଦିଏ—ଏଠାରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଜେଉଁଠି ଦିନେ ଅର୍ଧ ବା ଚତୁର୍ଥାଂଶ ପଦ ମଧ୍ୟ ପଢ଼ାଯାଏ, ସେଉଁଠି ରାଜସୂୟ ଓ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ ସମାନ ଫଳ ମିଳେ। ନିତ୍ୟ ଭାଗବତ ପାଠ, ନିରନ୍ତର ହରି ଚିନ୍ତନ, ତୁଳସୀ ସେବା ଓ ଗୋସେବା—ଏମାନେ ସମାନ। ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ ଯିଏ ଭକ୍ତି ସହିତ ଶୁକ ଗ୍ରନ୍ଥର ଶବ୍ଦ ଶୁଣେ, ଗୋବିନ୍ଦ ତାଙ୍କୁ ବୈକୁଣ୍ଠ ଦେଇଥାନ୍ତି। ଯିଏ ଏହି ଭାଗବତକୁ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ସିଂହାସନରେ ଭୈଷ୍ଣବକୁ ଦାନ କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ କୃଷ୍ଣ ସାୟୁଜ୍ୟ ଲାଭ କରେ। ଯିଏ ଜନ୍ମଠାରୁ ଚଞ୍ଚଳ ମନ ନେଇ ଶୁକ ଗ୍ରନ୍ଥ କଥାର ରସ ଚଖିନାହିଁ, ସେ ଚଣ୍ଡାଳ ବା ଗଧା ସମାନ ଜୀବନ ଯାପନ କରେ; ତାଙ୍କର ଜନ୍ମ ବ୍ୟର୍ଥ, ତାଙ୍କ ମାତା ଦୁଃଖ ଦେଖିଲେ। ଯିଏ ଜୀବନ୍ତ ମୃତ ଦେହ ଭାବେ ଗଣାଯାଏ, ପାପ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, ଏବଂ ଶୁକ ଗ୍ରନ୍ଥ ନାମକଥା ମଧ୍ୟ ଶୁଣିନାହିଁ, ସେ ପଶୁ ସମାନ, ପୃଥିବୀରେ ଭାର; ଏହିପରି ଦେବସଭାର ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ କହନ୍ତି। ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ଉତ୍ପନ୍ନ କଥା ଏହି ଜଗତରେ ଦୁର୍ଲଭ; ଏହା କୋଟି ଜନ୍ମର ପୁଣ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ମାତ୍ର ମିଳେ। ଏହିଠାରୁ, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଏହି ଯୋଗର ଧନକୁ ଚେଷ୍ଟାରେ ଶୁଣ; ଦିନ ନିୟମ ନାହିଁ—ସମସ୍ତ ସମୟରେ ଶ୍ରବଣ ଉପଦେଶ ଅଛି। ସତ୍ୟ ଓ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ସମସ୍ତ ସମୟରେ ଶ୍ରବଣ ଉପଦେଶ ଅଛି; କିନ୍ତୁ କଳି କାଳରେ ଅସମର୍ଥତା ଦ୍ୱାରା, ଏଠି ଶୁକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିଶେଷ ନିୟମ ଅଛି। ମନ ନିଗ୍ରହ ଓ ନିୟମ ପାଳନ, ଦୀକ୍ଷା ଦୁର୍ଲଭ; ଏହିକାରଣରୁ ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ ଉପଦେଶ ଅଛି। ଯିଏ ଦିନେ ଦିନେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଶୁଣେ, ବିଶେଷ ମାଘ ମାସରେ, ସେ ଫଳ ଶୁକ ଦ୍ୱାରା ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣରେ ଲାଭ କରିଥିଲେ। ମନ ନିଗ୍ରହ ଅସମ୍ଭବ, ରୋଗ ଦ୍ୱାରା, ଆୟୁର୍ ହ୍ରାସ ଓ କଳି କାଳର ଦୋଷ ବଢ଼ିବାରୁ, ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି।