ଏହି ବିଶ୍ୱ ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରକାଶ ପାଉଛି, ଏବଂ ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଏହି ବିଶ୍ୱ ଉଜ୍ଯାଳିତ ହୁଏ, ସେଇ ଉତ୍ତମ ସତ୍ୟ, ପରମ ବ୍ରହ୍ମ, ସଭିଠୁ ଉଚ୍ଚ ଆଲୋକ, ଆକାଶର ପରି ବିଶାଳ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି। ସେ ମହାପ୍ରଭୁ, ନିଜ ମାୟାଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏହି ଅନେକ ରୂପର ବିଶ୍ୱକୁ ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଏବଂ ବିନାଶ କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ନିଜେ ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି। ମନର ଅସ୍ଥିରତା ଦ୍ୱାରା ଭିନ୍ନତାର ଅନୁଭୂତି ହୁଏ, ଏହି ପ୍ରଭୁ ନିଜେ ସ୍ବୟଂ-ନିର୍ଭର। ବିଶ୍ୱାସ ଦ୍ୱାରା ଯୋଗୀମାନେ ବିଭିନ୍ନ କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି; ସେ ନିଜେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଏବଂ ମନରେ ଅନୁଭୂତ ହୁଅନ୍ତି—ଏହିପରି ବେଦ ଏବଂ ତନ୍ତ୍ରର ଜ୍ଞାନୀମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଜାଣନ୍ତି। ପ୍ରଭୁ ଏକା ଆଦି ପୁରୁଷ, ଯାହାର ଶକ୍ତି ଗୁପ୍ତ ଅଛି; ଏହି ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ରଜ, ସତ୍, ତମ ଗୁଣ ଭିନ୍ନ ହୁଏ; ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦ୍ୱାରା ମହା ଅହଂକାର, ଆକାଶ, ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି, ଜଳ, ପୃଥିବୀ, ଦେବତା, ଋଷି ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ପ୍ରଭୁ ନିଜ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏହି ସୃଷ୍ଟିରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ଚାରି ପ୍ରକାର ଦେହରେ ନିଜ ଆତ୍ମର ଅଂଶ ଭାବରେ ବସିଥାନ୍ତି; ଏହିପରି ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଅନ୍ତର୍ଯାମୀ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଜାଣନ୍ତି, ଯେଉଁ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡିକର ସାରକୁ ମଧୁର ପରି ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି। ପ୍ରଭୁ ଦ୍ୱାରା କାଳର ତୀବ୍ର ରଥ ଭାବରେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଅପରାଜିତ ଶକ୍ତିରେ ଟାଣି ନେଇଥାନ୍ତି; ପଞ୍ଚ ମହାଭୂତ ମেঘର ଦଳ ପରି ଅନୁମାନ କରାଯାଏ, ଏବଂ ପ୍ରଭୁ ବାୟୁ ପରି ଅସହ୍ୟ। ଲୋକମାନେ କାର୍ଯ୍ୟ ଭାବନାରେ ମତିହରା ହୋଇ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସମ୍ପଦ ପାଇଁ ଲୋଭୀ ହୋଇଥିବାବେଳେ, ପ୍ରଭୁ ସଦା ସଚେତନ ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ହଠାତ୍ ମୃତ୍ୟୁ ପରି ତାଙ୍କୁ ଧରିନେଇଥାନ୍ତି। କିଏ ଜ୍ଞାନୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ପଦପଦ୍ମକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବେ, ଯେଉଁଠାରେ ସମ୍ମାନ ଏବଂ ନମ୍ରତା ଅଛି? ଚୌଦ ମନୁ ମଧ୍ୟ ଭୟରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ। ଏହିପରି, ଓ ପରମ ବ୍ରହ୍ମ, ଓ ପରମାତ୍ମା, ଆପଣ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ପାଇଁ ଆଶ୍ରୟ; ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଭୟରେ ବିଶ୍ୱ ଅସ୍ଥିର ହେଲେ, ଆପଣ ଭୟରୁ ମୁକ୍ତ ଆଶ୍ରୟ। ଏହି ଉପଦେଶ ପୂର୍ବଜ ରାଜପୁତ୍ରମାନେ, ଶୁଦ୍ଧ ରହି, ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କରି, ଭଗବାନଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଦେଇ ପଠନ୍ତୁ—ସମସ୍ତଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ହେଉ। ଏହି ଆତ୍ମାକୁ, ଯିଏ ଆତ୍ମାରେ ଅଛନ୍ତି ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ବିଦ୍ୟମାନ, ସେଇ ହରିଙ୍କୁ ସଦା ସ୍ତୁତି କରି ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତୁ। ଯୋଗ ଶିକ୍ଷା ଗ୍ରହଣ କରି, ଋଷିମାନେ ଯେପରି ନିୟମ ରଖନ୍ତି, ଏକାଗ୍ର ମନରେ, ସମସ୍ତେ ଏହିପରି ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ କରନ୍ତୁ। ଏହି ଉପଦେଶ ପ୍ରଭୁ ଆମକୁ ଦେଇଥିଲେ, ଭୃଗୁ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ମନୁମାନେ ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଚାହିଲେ। ଆମେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାପତିମାନେ, ସୃଷ୍ଟିରେ ଉତ୍ସାହିତ ହେଉନଥିଲୁ; କିନ୍ତୁ ଏହି ଉପଦେଶ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ଧକାର ଦୂର ହୋଇ, ଆମେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରାଣୀ ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଚାହୁଛୁ। ଯିଏ ସଦା ଏହି ସ୍ତୁତି କୁ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ପଠନ୍ତି, ସେ ଶୀଘ୍ର ଉତ୍ତମ ଲାଭ ପାଇଥାନ୍ତି, ଭାସୁଦେବରେ ଭକ୍ତି ରଖି। ଏଠିରେ ପରମ ଜ୍ଞାନ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଉତ୍ତମ କ୍ଷେମ; ଜ୍ଞାନର ନୌକା ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖର ସମୁଦ୍ରକୁ ସହଜରେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବାଯାଏ। ଯିଏ ଏହି ମୋର ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି, ସେ ହରିଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିବାରେ ସହଜ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଏହି ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁଠିରୁ ଯିଏ ଚାହିଲେ, ସେ ଶୀଘ୍ର ଲାଭ କରନ୍ତି, ଏହି ଗୀତ ଉତ୍ତମ କ୍ଷେମ ପାଇଁ ପ୍ରିୟ। ଯିଏ ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳେ ହାତ ଜୋଡି ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଏହି ଗୀତ କୁ ଶୁଣନ୍ତି କିମ୍ବା ପଠନ୍ତି, ସେ କର୍ମର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଓ ଦେବମାନବ ପୁତ୍ରମାନେ, ଏହି ଗୀତ, ପରମ ପୁରୁଷ ପରମାତ୍ମାଙ୍କର ସ୍ତୁତି, ମୁଁ ଗାଇଛି; ଏକାଗ୍ର ମନରେ ଏହାକୁ ମହାତପ ଭାବରେ ପଠନ୍ତୁ, ଅଭ୍ୟାସ କରନ୍ତୁ, ଏବଂ ଶେଷରେ ଇଚ୍ଛିତ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ। ଏହିପରି, ଏକ ଦିନ, ଇନ୍ଦ୍ର ରୋଷରେ, ଉପବନ୍ଧିବା ବୃଜବାସୀମାନେ ପାଇଁ ଦଣ୍ଡ ଭାବରେ ଦଣ୍ଡା ଭଳି ବର୍ଷା ପାଣି ପକାଇଲେ, ଏବଂ ଗୋବର୍ଧନ କୁ ଉଠାଇବା ଘଟଣା ଘଟିଲା। ଇନ୍ଦ୍ର, କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ସଂବର୍ତ୍ତକ ନାମକ ବିନାଶକାରୀ ମେଘମାନେକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରି, ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ। "ହା! ଏହି ଗୋପମାନେ, ଅରଣ୍ୟବାସୀ, ଏକ ମର୍ତ୍ୟ କୃଷ୍ଣ ଉପରେ ଭରସା କରି, ଦେବତାମାନେକୁ ଅବମାନ କରିଛନ୍ତି।" ଏହିପରି, ଅନ୍ୱେଷଣ ବିଜ୍ଞାନକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, କିଛି ଲୋକ ଦୃଢ କାର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ନାମର କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ସଂସାର ସମୁଦ୍ରକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବାକୁ ଚାହନ୍ତି। ଗୋପମାନେ କୃଷ୍ଣ—ଏକ ବକ୍ତା, ଶିଶୁ, ଅହଂକାରୀ, ଅଜ୍ଞା, ନିଜକୁ ଜ୍ଞାନୀ ଭାବୁଥିବା—ଉପରେ ଭରସା କରି, ମୋତେ ଅନ୍ୟାୟ କରିଛନ୍ତି। ଏହିମାନେ ନିଜ ଧନ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ଧ, କୃଷ୍ଣ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ସାହିତ, ନିଜ ଅଭିମାନକୁ ନଷ୍ଟ କରି, ଗୋମାନେକୁ ନଷ୍ଟ କରିଛନ୍ତି। ମୁଁ ଏଇରାବତ ହାତୀରେ ଚଢି, ବାୟୁଦେବମାନେ ସହିତ ବୃଜକୁ ଯିବି, ନନ୍ଦଙ୍କ ଗୋପଗ୍ରାମକୁ ନଷ୍ଟ କରିବାକୁ ଉଦ୍ଦିଶ୍ୟ ରଖିଛି। ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଏପରି ମଘବାନଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ମେଘମାନେ ଅନିୟମିତ ହୋଇ, ନନ୍ଦଙ୍କ ଗୋପଗ୍ରାମକୁ ବର୍ଷାରେ ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ। ବିଜୁଳି ଚମକି, ତଡ଼ିତ ଗର୍ଜନ, ତୀବ୍ର ବାୟୁରେ ଚାଳିତ, ଜଳ ଏବଂ ମାଣିକ ମେଘ ଭଳି ବର୍ଷା ପକାଇଲେ। ଘନ ଓ ପତଳ ଝରଣା ଅବିରତ ଭାବରେ ଗହ୍ୱରରେ ପଡ଼ିଲା; ପୃଥିବୀ ଏତେ ବର୍ଷାରେ ଆବୃତ ହୋଇଗଲା, କୌଣସି ଉଚ୍ଚ ନିମ୍ନ ଦୃଶ୍ୟ ନାହିଁ। ଅତ୍ୟଧିକ ତୀବ୍ର ବାୟୁରେ ପଶୁମାନେ କମ୍ପି ଉଠିଲେ; ଗୋପ ଏବଂ ଗୋପୀମାନେ ଶୀତରେ କ୍ଷୁବ୍ଧ ହୋଇ, ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ। ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଏବଂ ଶିଶୁମାନେକୁ ଦେହରେ ଢାକି, ତଡ଼ିତ ତୁଫାନରେ ଦୁଃଖିତ ଓ କମ୍ପିତ ହୋଇ, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପଦପଦ୍ମ ନିକଟକୁ ଗଲେ। "କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ, ମହାଭାଗ, ଓ ପ୍ରଭୁ, ଗୋକୁଳ ଆପଣଙ୍କ ଆଶ୍ରୟରେ; ଦେବତାଙ୍କ ରୋଷରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ଭକ୍ତପ୍ରିୟ!" ଏହିପରି, ବର୍ଷା ପାଣି ଏବଂ ମାଣିକରେ ଜୀବମାନେ ନିଷ୍ପ୍ରାଣ ହୋଇଯିବା ଦେଖି, ହରି ବୁଝିଲେ ଏହା ଇନ୍ଦ୍ରର କ୍ରୋଧର ଫଳ।