ମୃତ୍ୟୁ, ଯେଉଁଥିରେ ଜୀବନର ସମାପ୍ତି ଅଛି, ସେ ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ୟାସ୍ଥିତ ଲୋକଙ୍କୁ ନିକଟେ ଆସିପାରିନାହିଁ, ଯେଉଁମାନେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଉପେକ୍ଷା କରନ୍ତି। ଏଉଁ ମୃତ୍ୟୁ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ଭୂର୍ଣ୍ଣିତ ଭୃକୁଟିର ଉତ୍କଟତା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ନଶ୍ଟ କରିଥିବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଉପେକ୍ଷାପୂର୍ଣ୍ଣ ଲୋକଙ୍କୁ ଛୁଇପାରିନାହିଁ। ଏଉଁ ମରଣଧରୀ ମାନବଙ୍କ ପାଇଁ, ଭଗବତ୍ଭକ୍ତଙ୍କ ସଙ୍ଗ ଅଧ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମାତ୍ର ମଧ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ସମସ୍ତ ଉପଲବ୍ଧିଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ତେଣୁ ଅନ୍ୟ ଶୁଭ ଫଳ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିନାହିଁ। ଏହି ଦେଖି, ହେ ପାପହୀନ, ଆମେ ଏହିପରି ଭକ୍ତଙ୍କ ସଙ୍ଗ ଚାହୁଁ—ଯେଉଁମାନେ ନିର୍ମଳ ଚରିତ୍ର ଓ ସମସ୍ତ ଜୀବପ୍ରତି କରୁଣାଶୀଳ, ଯେଉଁମାନେ ଭଗବତ୍କୀର୍ତିରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଓ ବାହ୍ୟ ନିମଜ୍ଜନ କରି ଦୂଷ୍ୟ ଦୂର କରିଛନ୍ତି; ଏହି ଭକ୍ତସଙ୍ଗ ହିଁ ଆମପାଇଁ ତୁମର କୃପା। ଯେଉଁଜଣଙ୍କର ମନ ବାହ୍ୟ ବିଷୟରେ ବିକ୍ଷିପ୍ତ ହୋଇନାହିଁ, ଅଜ୍ଞାନର ଅନ୍ଧକୁପରେ ପ୍ରବେଶ କରିନାହିଁ, ଭକ୍ତି ଓ ଯୋଗର କୃପାରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଛି, ସେଉଁଜଣ ନିଶ୍ଚିତଭାବେ ତୁମର ମାର୍ଗକୁ ଦେଖିପାରନ୍ତି। ଏହି ଜଗତ ଯେଉଁ ଆଧାରରେ ଦେଖାଯାଏ, ଯେଉଁ ଆଲୋକରେ ଏହି ଜଗତ ଉଜାଗର ହୋଇଯାଏ, ସେହି ଅସୀମ ବ୍ରହ୍ମ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଜ୍ୟୋତି, ଅନ୍ତରିକ୍ଷର ଭଳି ବିସ୍ତୃତ। ଯେଉଁଜଣ ନିଜର ମାୟାଶକ୍ତିରେ ଏହି ଅନେକ ରୂପର ଜଗତ ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଓ ବିନାଶ କରିଥିବା ସତ୍ୱେ ନିଜେ ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ରହିଛନ୍ତି, ମନର ଅସ୍ଥିରତା ଦ୍ୱାରା ଭିନ୍ନତା ଦେଖାଯାଏ; ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ତୁମକୁ ସ୍୵ୟଂନିର୍ଭର ଭାବେ ଚିନିପାରିଛୁ। ଯୋଗୀମାନେ ବିଭିନ୍ନ କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦେବତାକୁ ନୁହେଁ, କେବଳ ତୁମକୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି; ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜୀବ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ମନରେ ବ୍ୟାପିତ; ଏହିପରି ଦେବ, ତନ୍ତ୍ର ଓ ବେଦର ଜ୍ଞାନୀମାନେ ତୁମକୁ ଚିନିପାରନ୍ତି। ତୁମେ ହିଁ ଆଦି ପୁରୁଷ, ଯାହାର ଶକ୍ତି ଅପ୍ରକାଶିତ ଅଛି; ଏହି ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ରଜ, ସତ୍ୱ, ତମ ଭିନ୍ନ ହୋଇଛି; ତୁମଠାରୁ ମହାଅହଙ୍କାର, ଆକାଶ, ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି, ଜଳ, ପୃଥିବୀ, ଦେବତା, ଋଷି ଓ ଜୀବମାନେ ଉଦ୍ଭୂତ। ନିଜ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟିରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ଚାରିପ୍ରକାର ଶରୀରରେ ଅଂଶ ଭାବେ ବସିଛନ୍ତି; ଏହିପରି ଅନ୍ତର୍ଗତ ଆତ୍ମା, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ରସକୁ ମଧୁର ଭଳି ଉପଭୋଗ କରିଥିବା ପୁରୁଷକୁ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଚିନିପାରନ୍ତି। ତୁମେ ସମୟର ଦ୍ରୁତ ରଥ, ଯାହା ଅନ୍ୟମାନେ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଅପରିହାର୍ୟ ଶକ୍ତିରେ ଟାଣି ନେଉଛନ୍ତି; ପଞ୍ଚଭୂତ ମେଘର ଭଳି, ତୁମେ ବାୟୁ ଭଳି ଅସହ୍ୟ। ମନୁଷ୍ୟମାନେ କାର୍ଯ୍ୟ ଚିନ୍ତାରେ ମତିଭ୍ରମ ହୋଇ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗ ପ୍ରତି ଲୋଭରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିବାବେଳେ, ତୁମେ ସତତା ଜାଗୃତ ରହି, ଅପ୍ରତ୍ୟାଶିତ ଭାବେ ସାପ ଭଳି ମୂଷକକୁ ଚୁଷି ନେଇଥିବା ଭଳି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରିନେଉଛ। କିଏ ଜ୍ଞାନୀ ତୁମର ପଦପଦ୍ମକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବ? ଏହିପଦ ହିଁ ସମ୍ମାନ ଓ ବିନୟର ଆଶ୍ରୟ; ଭୟରେ, ଚୌଦ ମନୁ, ଆମର ଆଦର୍ୟ ଗୁରୁମାନେ, ତୁମକୁ ଉପାସନା କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ପଦ ଖୋଇ ନଯିବା ପାଇଁ। ତେଣୁ, ହେ ବ୍ରହ୍ମନ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମା, ତୁମେ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ; ଯେବେ ଜଗତ ରୁଦ୍ରର ଭୟରେ ବିଭୀତି ହୋଇଯାଏ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଭୟରୁ ମୁକ୍ତ ଆଶ୍ରୟ। ଏହି ଉପଦେଶକୁ, ହେ ରାଜପୁତ୍ରମାନେ, ଶୁଦ୍ଧ ରହି, ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କରି, ଭଗବାନ୍କୁ ନିଜ ଭାବ ଅର୍ପଣ କରି ପାଠ କର; ତୁମେ ସମସ୍ତେ ଶୁଭ ହେଉ। ସେହି ଆତ୍ମାକୁ ଉପାସନା କର, ଯେଉଁ ଆତ୍ମା ଅନ୍ତରାତ୍ମା ଭାବେ ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ବ୍ୟାପିତ; ହରିଙ୍କୁ ସଦା ପ୍ରଶଂସା ଓ ଧ୍ୟାନ କର। ଯୋଗ ଶିକ୍ଷା ଲଭି, ଋଷିମାନଙ୍କର ନିୟମ ରଖି, ଏକାଗ୍ର ମନରେ ବିନୟପୂର୍ବକ ପ୍ରକ୍ରିୟା ଅନୁଷ୍ଠାନ କର। ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, ନିଜର ସୃଷ୍ଟିର ଇଚ୍ଛାରେ, ଭଗବାନ୍ ଆମକୁ ଏହି ଉପଦେଶ ଦେଇଥିଲେ, ଭୃଗୁ ଓ ଅନ୍ୟ ମନୁଷ୍ୟ ସୃଜନ କରିବାକୁ ପ୍ରେରଣା ଦେଇ। ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାପତିମାନେ ଏହି ଉପଦେଶ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରି, ନିଜର ଇଚ୍ଛାରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରାଣୀ ସୃଜନ କରିବାକୁ ଚାହିଲେ। ଏଉଁ ଉପଦେଶକୁ ନିତ୍ୟ ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ବକ ପାଠ କରିଥିବା ଜଣେ ଜଳ୍ଦି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ଲଭନ୍ତି, ବାସୁଦେବରେ ଭକ୍ତି ରଖି। ଏଠାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜ୍ଞାନ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଉତ୍ତମ ମଙ୍ଗଳ; ଜ୍ଞାନର ନୌକା ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖର ଦୁର୍ଲଭ ସମୁଦ୍ରକୁ ସହଜରେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇପାରିବା। ଯେଉଁଜଣ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଏହି ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା ମୋ ପାଇଁ ପଠନ୍ତି, ହରିଙ୍କୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି, ଯେଉଁ ଅନ୍ୟଥା କଠିନ ଉପାସ୍ୟ। ଏହି ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁଜଣ ଚାହିଁଥିବା ଫଳ ଲଭନ୍ତି, ଶୀଘ୍ର ଲଭନ୍ତି, ଏହି ମଙ୍ଗଳମୟ ଗୀତ ମୋ ପ୍ରଶଂସାରୁ। ଯେଉଁଜଣ ପ୍ରଭାତେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଭରି ହାତ ଜୋଡି ଏହି ପାଠ କରନ୍ତି କିମ୍ବା ଶୁଣନ୍ତି, ସେ କର୍ମ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଯାନ୍ତି। ହେ ଦେବପୁତ୍ରମାନେ, ଏହି ଗୀତ, ପରମପୁରୁଷ, ପରମାତ୍ମାଙ୍କର ପ୍ରଶଂସା ମୋ ଦ୍ୱାରା ଗାଇଯାଇଛି; ଏକାଗ୍ର ମନରେ ପାଠ କର, ଏହା ଅତିଶୟ ତପସ୍ୟା ଭାବେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କର, ଶେଷରେ ଚାହିଁଥିବା ଲକ୍ଷ୍ୟ ଉପଲବ୍ଧି ହେବ। ଏହିପରି ଉପଦେଶ ଓ ପ୍ରଶଂସା ଶେଷ ହେଇବା ପରେ, ଏକ ଅନ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ଇନ୍ଦ୍ର, କ୍ରୋଧରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ବ୍ରଜବାସୀମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଓ ଗୋବର୍ଦ୍ଧନ ଉଠାଇବା ପାଇଁ କ୍ଳବ ଭଳି ବର୍ଷା ପ୍ରବଳ କରିଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର, ରୋଷାବେଶରେ, ସଂବର୍ତ୍ତକ ନାମକ ବିନାଶକର ବଦଳକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରି ଦେଇଥିଲେ, ଏବଂ ଅଧିକାରପୂର୍ବକ ଶବ୍ଦ କହିଥିଲେ। "ବ୍ରଜର ଗୋପମାନଙ୍କର ଅହଂକାର ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ଦେଖ, ଏହିମାନେ କୃଷ୍ଣ ଉପରେ ଭରସା କରି, ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଅବମାନ କରିଛନ୍ତି।" "ଯେପରି ଅନେକ ଲୋକ ଅନ୍ବେଷଣ ଶାସ୍ତ୍ରକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ନାମ ଓ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅଧିକ ତୀବ୍ର ତପସ୍ୟା କରି ସଂସାର ସମୁଦ୍ର କୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବାକୁ ଚାହନ୍ତି," "ଗୋପମାନେ କୃଷ୍ଣ ଉପରେ ଭରସା କରିଛନ୍ତି—ଏକ କଥାବାଜ, ଶିଶୁ, ଅହଂକାରୀ, ଅଜ୍ଞାନୀ ଯେଉଁ ନିଜକୁ ଜ୍ଞାନୀ ଭାବେ ଭାବନ୍ତି—ମୋପାଇଁ ଅନ୍ୟାୟ କରିଛନ୍ତି।