ଏଠି ଭାଗବତ ଆମ୍ନାୟ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲା, ସେଠାରେ ଭକ୍ତି ଏବଂ ତାହାର ସହଚରମାନେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ; କଥାର ଶ୍ରବଣ କରିବା ସହିତ ଏହି ତ୍ରୟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ଯୁବା ହେଇଯାଇଥିଲେ। ଏହିପରେ, ସୂତ ମହାରାଜ କହିଲେ—ଏପରି ଉପଦେଶ ଦେଇ, କୁମାରମାନେ ନାରଦ ସହିତ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ଗଙ୍ଗା ତଟକୁ ଆସିଲେ, ଭାଗବତ କଥାର ନିକ୍ତର ଶ୍ରବଣ ପାଇଁ। ତାହାଙ୍କ ଆଗମନ ସହିତ, ମାନବ ଲୋକ, ଦେବ ଲୋକ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକରେ ଏକ ଦ୍ବନ୍ଦ୍ବ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ସବୁଠୁ ପ୍ରଥମେ ଭାଗବତର ଅମୃତ କଥା ଶ୍ରବଣ ପାଇଁ ଅନେକ ଲୋକ ଆଗକୁ ଝାପିଲେ, ଏବଂ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ପ୍ରଥମେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଭୃଗୁ, ବସିଷ୍ଠ, ଚ୍ୟବନ, ଗୌତମ, ମେଧାତିଥି, ଦେବଳ, ଦେବରାତ, ରାମ, ଗାଧିପୁତ୍ର, ଶାକଳ, ମୃକଣ୍ଡୁପୁତ୍ର, ଅତ୍ରି ଏବଂ ପିପ୍ପଲାଦ ଆସିଲେ। ଯୋଗ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହାର୍ଷି ଭ୍ୟାସ, ପରାଶର, ଛାୟାଶୁକ, ଜାଜଲି, ଜହ୍ନୁ, ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମହାର୍ଷିମାନେ, ସେମାନଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଶିଷ୍ୟ ଏବଂ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଉତ୍ସାହ ଏବଂ ସ୍ନେହରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଆସିଲେ। ବେଦାନ୍ତ, ବେଦ, ମନ୍ତ୍ର, ତନ୍ତ୍ର, ସେମାନଙ୍କ ଦେହୀ ରୂପ, ଦଶ ଏବଂ ସାତ ପୁରାଣ, ଛଅ ଶାସ୍ତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ଆସିଲେ। ଗଙ୍ଗା ଆଦି ନଦୀ, ପୁଷ୍କର ଆଦି ହ୍ରଦ, ତୀର୍ଥ, ସମସ୍ତ ଦିଗ ଏବଂ ଦଣ୍ଡକ ଆଦି ଅରଣ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଆଗମନ କଲେ। ପାହାଡ଼ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜଗତ, ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ଆସିଲେ; ତାଙ୍କର ଭାର ଦେଖି ଭୃଗୁ ଉପଦେଶ ଦେଇ ପ୍ରବେଶ କରାଇଲେ। ନାରଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିକ୍ଷିତ ହେଇ, ସ୍ରେଷ୍ଠ ଆସନ ଦିଆଯାଇ, କୁମାରମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, କୃଷ୍ଣର ଧ୍ୟାନରେ ବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇ ବସିଲେ। ବୈଷ୍ଣବ, ବିରକ୍ତ, ତ୍ୟାଗୀ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀମାନେ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ, ନାରଦ ସେମାନଙ୍କର ଆଗରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ଏକ ଦିଗରେ ଋଷିମାନେ, ଅନ୍ୟ ଦିଗରେ ଦେବମାନେ, ଅନ୍ୟ ଦିଗରେ ବେଦ ଓ ଉପନିଷଦ, ତୀର୍ଥ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଦିଗରେ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ବସିଲେ। ବିଜୟ ଧ୍ୱନି, ସମ୍ମାନ ଚିତ୍କାର ଏବଂ ଶଂଖ ଧ୍ୱନି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା; ଭଜା ଧାନ ଓ ଫୁଲର ବିଶାଳ ବିକିରଣ ହେଲା। ଦେବମାନଙ୍କର ଅନେକ ନେତା ଏଏଁ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ବସି, ଚିହ୍ନା ଗଛର ଫୁଲରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବର୍ଷା କଲେ। ସୂତ କହିଲେ: ଏପରି ଭାବରେ, ଯେଉଁମାନଙ୍କର ମନ ଅବିଚଳିତ ଥିଲା, ସେମାନେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତର ମହାତ୍ମ୍ୟ ମହାତ୍ମା ନାରଦଙ୍କୁ କହିଲେ। କୁମାରମାନେ କହିଲେ: ଏବେ ଆମେ ଶୁକ ମୁନିଙ୍କ ଶାସ୍ତ୍ରରୁ ବିରିଜିତ ଗୌରବ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବା; ଯାହା ଶୁଣିଲେ ମାତ୍ର ମୁକ୍ତି ହସ୍ତଗତ ହୋଇଯାଏ। ଭାଗବତ କଥା ସଦା ଶ୍ରବଣ ଯୋଗ୍ୟ, ସଦା ଶ୍ରବଣ କରିବା ଉଚିତ; ମାତ୍ର ଶୁଣିଲେ ହରି ହୃଦୟରେ ବିରାଜି କରନ୍ତି। ଏହି ଶାସ୍ତ୍ର ଅଠାର ହଜାର ଶ୍ଲୋକ, ବାରୋଟି ସଂହିତାରେ ବିଭକ୍ତ; ପରୀକ୍ଷିତ ଓ ଶୁକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସଂବାଦ—ଏହି ଭାଗବତ ଶୁଣ। ଏହି ଭବ ଚକ୍ରରେ, ଏକ କ୍ଷଣ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶୁକ ଶାସ୍ତ୍ରର ଉପଦେଶ କାନରେ ପଡ଼ିନଥିଲେ, ମନୁଷ୍ୟ ଅଜ୍ଞାନରେ ଘୁଞ୍ଚି ଫେରିଥାଏ। ଅନେକ ଶାସ୍ତ୍ର ଏବଂ ପୁରାଣ ଶୁଣିବାର ଉପଯୋଗ କ’ଣ? ସେମାନେ କେବଳ ଭ୍ରମ ଦେଇଥାଏ; ଏକ ମାତ୍ର ଶାସ୍ତ୍ର, ଭାଗବତ, ମୁକ୍ତିର ଦାତା ଭାବରେ ଗଜ୍ଜନ କରେ। ଯେଉଁ ଘରରେ ଭାଗବତ କଥା ଦିନେ ଦିନେ ହୁଏ, ସେଠି ତୀର୍ଥ ଅଛି, ସେଠି ଅବସ୍ଥିତଙ୍କର ପାପ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ହଜାର ଅଶ୍ୱମେଧ ଏବଂ ଶତ ଵାଜପେୟ ଯଜ୍ଞ ମଧ୍ୟ ଶୁକ ଶାସ୍ତ୍ର କଥାର ଏକ ଷୋଳା ଅଂଶର ପୁଣ୍ୟକୁ ସମାନ କରିପାରେ ନାହିଁ। ମୁନିମାନେ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭାଗବତ ଠିକ୍ ଭାବରେ ଶୁଣାଯାଏ ନାହିଁ, ପାପ ଏହି ଦେହରେ ରହିଥାଏ। ଗଙ୍ଗା, ଗୟା, କାଶୀ, ପୁଷ୍କର, ପ୍ରୟାଗ ମଧ୍ୟ ଶୁକ ଶାସ୍ତ୍ର କଥାର ଫଳକୁ ସମାନ କରିପାରେ ନାହିଁ। ଦିନେ ଦିନେ ନିଜ ମୁଁହରୁ ଭାଗବତର ଅର୍ଦ୍ଧ ଶ୍ଲୋକ କିମ୍ବା ଚତୁର୍ଥ ଅଂଶ ଉଚ୍ଚାରଣ କର, ଯଦି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଚାହୁଁ। ବେଦ, ବେଦମାତା, ପୁରୁଷ ସୂକ୍ତ, ତ୍ରିଶ୍ରୁତି, ଭାଗବତ ଏବଂ ବାରୋଟି ଅକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ର—ବାରୋଟି ଆତ୍ମା, ପ୍ରୟାଗ, ବର୍ଷର ଆକାରର ସମୟ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର, କାମଧେନୁ, ବାରୋଟି ତିଥି, ତୁଳସୀ, ବସନ୍ତ ଋତୁ ଏବଂ ପରମ ପୁରୁଷ—ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ମାନେ ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ମୂଳ ତଫାତ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ। ଯେଉଁଜଣ ଭାଗବତ ଶାସ୍ତ୍ର ବୁଝିବା ସହିତ ଦିନ ରାତି ଉଚ୍ଚାରଣ କରେ, ତାଙ୍କର ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ଜନ୍ମର ପାପ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ—ଏହିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଦିନେ ଦିନେ ଅର୍ଦ୍ଧ ଶ୍ଲୋକ କିମ୍ବା ଚତୁର୍ଥ ଅଂଶ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ରାଜସୂୟ ଏବଂ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ ସମାନ ପୁଣ୍ୟ ପାଇଥାଏ। ଦିନିକି ଭାଗବତ ଉଚ୍ଚାରଣ, ହରିର ନିରନ୍ତର ଚିନ୍ତନ, ତୁଳସୀର ଉପଚାର, ଗାଁଠିର ସେବା—ଏମାନେ ସମାନ। ମୃତ୍ୟୁବେଳେ ଯେଉଁଜଣ ଭକ୍ତି ସହିତ ଶୁକ ଶାସ୍ତ୍ରର ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଥାଏ, ଗୋବିନ୍ଦ ତାଙ୍କୁ ବୈକୁଣ୍ଠ ଦେଇଥାଏ। ଯେଉଁଜଣ ଏହି (ଭାଗବତ) କୁ ସୁନ୍ଦର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ସିଂହାସନ ସହିତ ବୈଷ୍ଣବକୁ ଦେଇଥାଏ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ କୃଷ୍ଣ ସହିତ ଏକତ୍ୱ ପାଇଥାଏ। ଯଦି କୌଣସି ଜଣ, ଜନ୍ମ ଠାରୁ ଚଲାକ ମନ ରଖି, ଶୁକ ଶାସ୍ତ୍ର କଥାର ରସ ଚାଖିନଥିଲେ, ସେ ଚଣ୍ଡାଳ କିମ୍ବା ଗଧା ପରି ଜୀବନ୍ତ; ଦୁଃଖ, ତାଙ୍କ ଜନ୍ମ ଅନର୍ଥକ, ମା ନିର୍ଥକ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗିଲେ। ଯେଉଁଜଣ ଜୀବନ୍ତ ଶବ, କର୍ମ ଅପବିତ୍ର, ଏବଂ ଶୁକ କଥା ଅଳ୍ପ ମାତ୍ର ଶୁଣିନଥିଲେ, ସେ ପଶୁ ସମାନ ନିନ୍ଦିତ, ପୃଥିବୀରେ ଭାର; ଏହିପରି ଦେବସଭାର ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ କହିଛନ୍ତି। ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଏହି କଥା ଏହି ଜଗତରେ ଦୁର୍ଲଭ; ଏହା କୋଟି କୋଟି ଜନ୍ମର ପୁଣ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ମିଳିଥାଏ। ଏହିପରି, ଜ୍ଞାନୀ, ଏହି ଯୋଗର ଧନ ଉତ୍ସାହ ସହିତ ଶୁଣିବା ଉଚିତ; ଦିନ ନିୟମ କୌଣସି ନାହିଁ—ସବୁବେଳେ ଶୁଣିବା ଉପଦେଶ ଅଛି। ସତ୍ୟ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ସବୁବେଳେ ଶୁଣିବା ଉପଦେଶ ଅଛି; କିନ୍ତୁ କଳି ଯୁଗରେ ଅସମ୍ଭବତା ଦେଖି, ଏଠି ଶୁକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିଶେଷ ଉପଦେଶ ଅଛି। ମନର ଚଞ୍ଚଳତା ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ, ନିୟମ ଅନୁସରଣ ଏବଂ ଦିକ୍ଷା ଅତି କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ; ତେଣୁ ସାତ ଦିନ ଶୁଣିବା ଉପଦେଶ ଅଛି।