ଏହି ଆଦ୍ଭୁତ ଲୀଳାରେ, ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ଏହି ଦିବ୍ୟ ରୂପକୁ ଯେଉଁଠାରେ ଆତ୍ମାର ପବିତ୍ରତା ଅଭିଲାଷୀ ଲୋକମାନେ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଏହି ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପାଳନ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଭୟରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଲାଭ କରିପାରିବା ସମ୍ଭବ, ଯଦିଓ ସମସ୍ତ ଦେହଧାରୀ ପାଇଁ ସେଉଁଠି ପହଞ୍ଚିବା କଠିନ। ଏକାନ୍ତିକ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆତ୍ମସ୍ଥିତି ଲାଭ ହୁଏ, ତାହାକୁ ସ୍ଵାଧୀନତା ମଧ୍ୟ ଉପେକ୍ଷା କରାଯାଏ। ଏହି ଦୁର୍ଲଭ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଏକାନ୍ତିକ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଉପାସନା କରି, ତାଙ୍କ ଚରଣ ଛାଡ଼ି, ଅନ୍ୟ କିଛି ଆକାଂକ୍ଷା କରିବାକୁ କେ ଇଚ୍ଛା କରିବେ? ଯେଉଁମାନେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଅନାସକ୍ତ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁ ଆସି ପହଞ୍ଚି ପାରେନାହିଁ, ଯଦିଓ ସେ ବିଶ୍ୱକୁ ନାଶ କରେ। ମାନବ ଜୀବନରେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମାତ୍ର ଭଗବତ୍ଭକ୍ତଙ୍କ ସଙ୍ଗ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗ କିମ୍ବା ମୋକ୍ଷ ସମାନ ନୁହେଁ, ଅନ୍ୟ ଆଶୀର୍ବାଦ ତ ଅତି ନିମ୍ନ। ଏହିପରି, ହେ ନିର୍ମଳ ଆତ୍ମା, ଆମେ ସେମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗ ଲାଭ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ, ଯେଉଁମାନେ ଶୁଦ୍ଧ ଚରିତ୍ର ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପ୍ରତି କରୁଣାମୟ, ଯେଉଁମାନେ ତୁମ ଯଶରେ ଅନ୍ତର୍ବାହ୍ୟ ସ୍ନାନ କରି ନିଜ ଦୋଷ ଧୋଇଦେଇଛନ୍ତି—ଏହି ଅନୁଗ୍ରହ ଆମ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମୂଲ୍ୟବାନ। ଯେଉଁ ମୁନି ଏହି ବାହ୍ୟ ବିଷୟରେ ବିକ୍ଷିପ୍ତ ନୁହେଁ, ଅଜ୍ଞାନର ଅନ୍ଧକୁପରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତି ଓ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ମନ ପବିତ୍ର କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତୁମ ମାର୍ଗକୁ ଦେଖିପାରନ୍ତି। ଏହି ବିଶ୍ୱ ଯେଉଁଠି ପ୍ରକାଶ ପାଏ, ଓ ଯେଉଁଠି ଏହି ବିଶ୍ୱ ଦେଖାଯାଏ, ସେହି ବାସ୍ତବ ଚିଦ୍ରୂପ ପରବ୍ରହ୍ମ, ସେ ଅପାର ଆକାଶ ସଦୃଶ। ତୁମେ ନିଜ ମାୟାଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏହି ବିଭିନ୍ନ ରୂପର ବିଶ୍ୱକୁ ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଓ ସଂହାର କରିଥିଲେ, ଏବଂ ନିଜରେ ଅବିଚଳ ରହିଥିଲେ। ମନର ଅସ୍ଥିରତା ଦ୍ୱାରା ଭିନ୍ନତା ଦେଖାଯାଏ, ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ତୁମକୁ ସ୍ଵୟଂସିଦ୍ଧ ଭାବେ ଜାଣୁ। ଯୋଗୀମାନେ ବିଭିନ୍ନ କ୍ରିୟା ଓ ବିଧି ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ମନରେ ତୁମକୁ ଦେଖନ୍ତି—ଏହିପରି ବେଦ ଓ ତନ୍ତ୍ରର ପାଣ୍ଡିତ୍ୟ ଥିବା ଲୋକମାନେ ତୁମକୁ ଜାଣନ୍ତି। ତୁମେ ଏହି ସୃଷ୍ଟିର ଆଦିପୁରୁଷ, ତୁମ ଶକ୍ତି ଅଲିନ୍ତା ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛି; ତାହାରୁ ରଜ, ସତ୍ତ୍ୱ, ତମ ଭେଦ ହୁଏ, ଏବଂ ତୁମଠାରୁ ମହତ୍, ଆକାଶ, ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି, ଜଳ, ପୃଥିବୀ, ଦେବତା, ଋଷି ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ତୁମେ ନିଜ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏହି ସୃଷ୍ଟିରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ଚତୁର୍ବିଧ ଦେହରେ ଆତ୍ମାଙ୍କ ଅଂଶ ଭାବେ ବସିଛ; ଏହିପରି ଜ୍ଞାନୀମାନେ ତୁମକୁ ଅନ୍ତର୍ବର୍ତ୍ତୀ ଅମୃତ ଭୋଗୀ ଭାବେ ଜାଣନ୍ତି। ତୁମେ ସମୟର ତୀବ୍ର ରଥ, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଶକ୍ତିରେ ଆଗକୁ ଟାଣି ନେଉଛ; ପଞ୍ଚ ଭୂତ ମେଘମାଳା ସଦୃଶ, ତୁମେ ବାୟୁ ସଦୃଶ, ଅସହ୍ୟ। ଲୋକମାନେ କାର୍ମିକ ଚିନ୍ତାରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗ ପ୍ରତି ଲୋଭି ଥାଆନ୍ତି, ତୁମେ ସଦା ସଚେତନ ଥିବା, ହଠାତ୍ ସେମାନଙ୍କୁ ସାପ ମାଉସ ଚୁସି ନେବା ପରି ଧରିନେଉଛ, ହେ ମୃତ୍ୟୁ। କେଉଁ ଜ୍ଞାନୀ ତୁମ ଶ୍ରୀଚରଣ ଛାଡ଼ିବେ, ଯେଉଁଠି ମର୍ଯ୍ୟାଦା ଓ ନମ୍ରତା ବସିଛି? ଭୟରେ ଚୌଦ ମନୁ, ଯେଉଁମାନେ ଆମ ଆଚାର୍ଯ୍ୟ, ସେମାନେ ତୁମେ ପ୍ରତି ଉପାସନା କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଦାୟିତ୍ୱରୁ ଚ୍ୟୁତ ହେବା ଭୟରେ। ତେଣୁ, ହେ ବ୍ରହ୍ମନ୍, ପରମାତ୍ମା, ତୁମେ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ; ଯେତେବେଳେ ବିଶ୍ୱ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଭୟରେ ବିକଳ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ନିର୍ଭୟ ଆଶ୍ରୟ ଦେଉଛ। ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜପୁତ୍ରମାନେ, ଶୁଚି ରହି, ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କରି, ଭାବନାକୁ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରି, ଏହି ଶ୍ରୀସ୍ତୁତି ପାଠ କର; ତୁମ ମଙ୍ଗଳ ହେଉ। ସେଇ ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ଉପାସନା କର, ଯିଏ ନିଜ ମଧ୍ୟରେ ବସିଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ବ୍ୟାପିଛନ୍ତି, ଏବଂ ହରିଙ୍କୁ ସଦା ଗାଉ ଓ ଧ୍ୟାନ କର। ଯୋଗ ଶିକ୍ଷା ଗ୍ରହଣ କରି, ମୁନିମାନଙ୍କ ବ୍ରତ ରଖି, ଏକାଗ୍ର ମନରେ ଏହାକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାର ସହିତ ପ୍ରୟୋଗ କରିବା ଉଚିତ। ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, ସୃଷ୍ଟିକାର୍ୟ ପାଇଁ, ଭୃଗୁ ଓ ଅନ୍ୟ ସନ୍ତାନ ଉତ୍ପାଦନ ଇଚ୍ଛାରେ, ପ୍ରଭୁ ଏହି ଉପଦେଶ ଆମକୁ ଦେଇଥିଲେ। ଆମେ ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାପତିମାନେ, ସୃଷ୍ଟିକାର୍ୟରେ ପ୍ରେରିତ ହେଉନାଥିଲୁ, କିନ୍ତୁ ଏହି ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରି, ଏବେ ଆମେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରାଣୀ ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁ। ଯେଉଁଠି ଲୋକ ଏହି ଶ୍ରୀସ୍ତୁତି ନିରନ୍ତର ପାଠ କରିଥାଏ, ସେଉଁଠି ସେ ଶୀଘ୍ରେ ପରମ ଶ୍ରେୟସ୍ ଲାଭ କରିଥାଏ, ଏବଂ ଭଗବାନ ଭାସୁଦେବଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରେ। ଏଠାରେ ଏହି ପରମ ଜ୍ଞାନ ସମସ୍ତଙ୍କ ଶ୍ରେୟସ୍; ଏହି ଜ୍ଞାନ ନୌକା ଦ୍ୱାରା ଦୁର୍ଲଭ ଦୁଃଖର ସାଗର ଅତିକ୍ରମ କରାଯାଏ। ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରଦ୍ଧାର ସହିତ ଏହି ମୋର ଗୀତରେ ଭଗବାନଙ୍କ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୁର୍ଲଭ ହରିଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିପାରନ୍ତି। ଏହି ଗୀତ ପଢି, ଯେଉଁ ଆଶା ରଖିଛି, ତାହା ଶୀଘ୍ର ଲାଭ କରିଥାଏ; ଏହି ଗୀତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳକାମନାର ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ। ଯେଉଁ ଲୋକ ସକାଳେ ଉଠି, ହାତ ଜୋଡି, ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଏହି ଶ୍ରୀସ୍ତୁତି ଶୁଣିବେ କିମ୍ବା ପଢ଼ିବେ, ସେ କର୍ମବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହେବେ। ହେ ଦେବମାନବ ସନ୍ତାନମାନେ, ଏହି ଗୀତ, ପରମ ପୁରୁଷ, ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ଏହି ସ୍ତୁତି ମୁଁ ଗାଇଛି; ଏକାଗ୍ର ମନରେ ଏହାକୁ ମହାତପସ୍ଵରୂପେ ପଢ଼, ଅନୁଷ୍ଠାନ କର, ଏବଂ ଶେଷରେ ଚାହିଥିବା ଲକ୍ଷ୍ୟ ଲାଭ କରିବ। ଏହି ଭାବେ ଯେତେବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ର ରୋଷାବେଶରେ ଭରିଗଲେ, ସେ ଗୋକୁଳବାସୀଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେବାକୁ ଏବଂ ଗୋବର୍ଧନ ଉଠାଇବା ଦେଖି, ଦଣ୍ଡ ସଦୃଶ ବୃଷ୍ଟି ପ୍ରବାହ କରିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର କ୍ରୋଧରେ, ସଂହାରକ ବଦଳ ସାମ୍ବାର୍ତ୍ତକକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରି, ଆଦେଶ ଦେଲେ—"ହଁ! ଏହି ଗୋପମାନେ କେତେ ଗର୍ବିତ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ! ସେମାନେ କୃଷ୍ଣ ଉପରେ ଭରସା କରି, ଦେବତାଙ୍କୁ ଅବମାନ କରିଛନ୍ତି।