ଏକ ସମୟର କଥା, ଜଣେ ମହାନ ଭକ୍ତ, ଅନାସକ୍ତି ଓ ଦ୍ୱେଷରୁ ମୁକ୍ତ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖୁଥିଲେ। ସେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଗଭୀର ଭକ୍ତିରେ ଆସକ୍ତ ଥିଲେ ଓ ପରମ ଭକ୍ତର ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ଦେହ ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲା—ମୁକୁଟ, କଙ୍ଗଣ, ହାର, ପାଦ ରେ ଅଙ୍ଗଦ, ମେଖଳା, ଶଙ୍ଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା, ପଦ୍ମ, ମାଳା ଓ ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଗଳାରେ କୌସ୍ତୁଭ ମଣି ଚମକୁଥିଲା, ସିଂହର ଭଳି ଭୁଜା, ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଶ୍ରୀ ଓ ଚମକ ତାଙ୍କ ଦେହରୁ ପ୍ରକାଶିତ ହେଉଥିଲା। ତାଙ୍କ ଉଦରରେ ତିନିଟି ରେଖା ଥିଲା, ଶ୍ୱାସ-ପ୍ରଶ୍ୱାସର ଗତିରେ ଏହି ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ତାଙ୍କ ନାଭିର ଘୂର୍ଣ୍ଣନରେ ଏକ ଅନ୍ତର୍ଗତ ନାଡ଼ି ଭଳି ଏଗୁଁ ଆସୁ ଓ ଯାଉଥିଲା। ତାଙ୍କ ଶ୍ୟାମ ଶରୀର ଉପରେ ଚମକୁଥିବା ପୀତବସ୍ତ୍ର ଓ ସୁନା ମେଖଳା, ତାଙ୍କ ଉରୁ, ଘୁଁଟି, ଗୁଣ୍ଡ ଏବଂ ଶିର୍ଷ ଅତି ଶୋଭାମୟ ଓ ଭଲ ଠାରେ ଗଠିତ ଥିଲା। ତାଙ୍କ ପାଦ ଶରତ୍କାଳୀନ ପଦ୍ମ ଭଳି ଚମକୁଥିଲା, ତାଙ୍କ ପାଦନଖ ଦୀପ୍ତି ପ୍ରଭାରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରୁଥିଲା। ଏହି ପାଦ ହେଉଛି ଅବିଦ୍ୟାର ଅନ୍ଧକାରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବା ପଥ, ଏହି ଦିଗରେ ତୁମେ ଆମକୁ ଦିଖା। ଏହି ଦେହର ଧ୍ୟାନ କରିବା ଦ୍ୱାରା ଆତ୍ମାର ଶୁଧି ହୁଏ; ଏହାର ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କରୁଥିବା ଲୋକ ଭୟହୀନ ହୁଏ। ତୁମେ ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ଥିର ଅନୁଷ୍ଠାନରେ ଦୁର୍ଲଭ, ଯଦିଓ ସମସ୍ତ ଜୀବ ତୁମେ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି। ଆତ୍ମସ୍ୱାମୀ ଭାବ ମଧ୍ୟ ତୁମର ଏକାନ୍ତ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଲାଭିତ ଅତ୍ୟୁତ୍ତମ ଅବସ୍ଥାର ଚେୟାଁ ଅଧମ। ଏହି ଅତି ଦୁର୍ଲଭ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଏକାନ୍ତ ଭକ୍ତିରେ ପୂଜା କରି, ତାଙ୍କର ପାଦ ବିତିରେ ଅନ୍ୟ କିଛି ଆଶା କିଏ କରିବ? ଯେଉଁଠି ମୃତ୍ୟୁ, ଜୀବନର ଶେଷ, ଦୂର ରହେ—ଏହି ଭକ୍ତିରେ ଅନାସକ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁ ତାଙ୍କର ଦୂର୍ଦ୍ଦମ ଶକ୍ତି ଓ ଭୂର୍ଣ୍ଣିତ ଭୃକୁଟି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ନଶ୍ଟ କରିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ନିକଟ ଆସିପାରେ ନାହିଁ। ଏକ ଭଗବତ୍ଭକ୍ତଙ୍କ ସଂଗ ଅର୍ଥାତ ଅର୍ଦ୍ଧ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ ସ୍ଵର୍ଗ ଓ ମୋକ୍ଷର ଉପରେ ଏକାନ୍ତ ଭାବରେ ଅତିକ୍ରମ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ—ଅନ୍ୟ ଆଶୀର୍ବାଦର କଥା କଣ? ଏହିପରି ଆମେ ସଂଗ ଚାହୁଁ, ଏମାନେ ନିର୍ମଳ ଚରିତ୍ର, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଦୟା, ତୁମର ଶ୍ରୀର ଗାଥାରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଓ ବାହ୍ୟ ସ୍ନାନ କରି ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରିଥିବା—ଏହି ଏକ ଦୟା ଆମ ପାଇଁ। ଯେଉଁ ମନ ଅନ୍ୟ ଦେଖାରେ ଭ୍ରମିତ ହୁଏ ନାହିଁ, ଅନ୍ଧକାରର ଗୁହାରେ ପ୍ରବେଶ କରେ ନାହିଁ, ଭକ୍ତି ଓ ଯୋଗର ଦୟାରେ ଶୁଧ୍ଧିତ ହୋଇଛି—ସେ ଜଣେ ମୁନି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତୁମର ପଥକୁ ଦେଖିପାରିବେ। ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଯେଉଁ ରେ ଦେଖାଯାଏ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ—ସେଇ ପରମ ବ୍ରହ୍ମା, ସେଇ ଉତ୍ତମ ଆଲୋକ, ଆକାଶ ଭଳି ବିଶାଳ। ତୁମେ ନିଜ ମାୟାର ଶକ୍ତିରେ ବହୁ ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ଏହି ଜଗତକୁ ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଓ ପ୍ରଳୟ କରିଥିଲେ; ତୁମେ ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ, ମନର ଅସ୍ଥିରତା ଦ୍ୱାରା ଭେଦ ଦେଖାଯାଏ—ଏହି ଭଗବାନ ନିଜରେ ନିର୍ଭର। ଯୋଗୀମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଉପାସନା ଓ କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି; ତୁମେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ମନରେ ଉପଲବ୍ଧ; ଏହିପରି ବେଦ ଓ ତନ୍ତ୍ରର ଜ୍ଞାନୀମାନେ ତୁମକୁ ଜାଣନ୍ତି। ତୁମେ ଏକ ପ୍ରାଚୀନ ପୁରୁଷ, ତୁମର ଶକ୍ତି ଗୁପ୍ତ, ତାହାର ଦ୍ୱାରା ରଜ, ସତ୍ତ୍ୱ, ତମ ଭାବ ବିଭିନ୍ନ ହୁଏ; ତୁମୁଠୁ ମହତ୍ତତ୍ତ୍ୱ, ଆକାଶ, ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି, ଜଳ, ପୃଥିବୀ, ଦେବତା, ଋଷି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଉଦ୍ଭବ। ତୁମେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ସୃଷ୍ଟିରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ଚାରି ପ୍ରକାର ଦେହରେ ଅଂଶ ଭାବେ ବସିଥିଲେ; ଏହି ଭିତରେ ଥିବା ପୁରୁଷ ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ରସକୁ ମଧୁ ଭଳି ଭୋଗ କରିଥିଲେ, ଏହିପରି ଜ୍ଞାନୀମାନେ ତୁମକୁ ଜାଣନ୍ତି। ତୁମେ କାଳର ଦୂତ, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଶକ୍ତିରେ ଟାଣି ନେଉ; ପଞ୍ଚ ଭୂତ ମେଘ ଭଳି, ତୁମେ ବାୟୁ ଭଳି ଅସହ୍ୟ। ଜନମାନେ କାର୍ଯ୍ୟର ଚିନ୍ତାରେ ମଗ୍ନ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗରେ ଲୋଭାଳୁ, ତୁମେ ସତତ ଜାଗୃତ, ହଠାତ୍ ଏମାନେକୁ ଫୁଟି ନେଉ, ମାଉସକୁ ଚୁଷି ନେବା ସାପ ଭଳି, ମୃତ୍ୟୁ ତୁମେ। ବୁଦ୍ଧିମାନ କିଏ ତୁମର ପଦ୍ମପାଦକୁ ଛାଡ଼ିବ? ଏହି ପାଦ ଗୌରବ ଓ ନମ୍ରତାର ଆଶ୍ରୟ; ଭୟରେ, ଚୌଦ ମନୁ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ପଦ ଠାରୁ ପତିତ ହେବା ଭୟରେ। ଏହିପରି, ବ୍ରହ୍ମା, ପରମାତ୍ମା, ତୁମେ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ; ରୁଦ୍ରର ଭୟରେ ଜଗତ ଆତଙ୍କିତ ହେଲେ, ତୁମେ ଭୟହୀନ ଆଶ୍ରୟ। ଏହି ଗାଥା ଚାଲି ରଖ, ରାଜପୁତ୍ରମାନେ, ଶୁଧ୍ଧ ରହି, ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କର, ଭଗବାନଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥାପନ କର—ସମସ୍ତ ଭଲ ହେଉ। ଏହି ଆତ୍ମାରେ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ଏହି ଆତ୍ମାକୁ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ବସିଥିବା ହରିକୁ ଉପାସନା କର, ସ୍ତୁତି ଓ ଧ୍ୟାନ କର। ଯୋଗ ଶିକ୍ଷା ଗ୍ରହଣ କରି, ଋଷିମାନଙ୍କର ନିୟମ ରଖି, ଏକାଗ୍ର ମନରେ ଏହିପରି ଅନୁଷ୍ଠାନ କର। ଏହି ଶିକ୍ଷା ଦୀର୍ଘକାଳ ପୂର୍ବେ, ସୃଷ୍ଟିର ମାଲିକ ଭଗବାନ ଆମକୁ ଦେଇଥିଲେ, ଭୃଗୁ ଓ ଅନ୍ୟ ମନୁମାନେ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଚାହୁଥିଲେ। ଆମେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାପତି, ପ୍ରଜା ସୃଷ୍ଟିରେ ପ୍ରେରିତ ହେଉନଥିଲୁ; ଏହି ଗାଥା ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ଧକାର ଦୂର ହେଇ, ଆମେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରାଣୀ ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଚାହୁଁ। ଯେଉଁ ଲୋକ ସଦା ଏହି ଗାଥା ଏକାଗ୍ର ଭାବରେ ପଢ଼ନ୍ତି, ସେ ଶୀଘ୍ର ଉତ୍ତମ ମଙ୍ଗଳ ଲାଭ କରନ୍ତି, ବାସୁଦେବ ଭକ୍ତିରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି। ଏଠାରେ ପରମ ଜ୍ଞାନ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ; ଏହି ଜ୍ଞାନର ନୌକାରେ ଅସୁବିଧାର ସମୁଦ୍ରକୁ ସହଜରେ ଅତିକ୍ରମ କରିହେବା। ଯେଉଁ ଲୋକ ଭକ୍ତିରେ ଏହି ଭଗବାନଙ୍କ ଷ୍ଟୁତି ପଢ଼ନ୍ତି, ସେ ହରିଙ୍କୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି, ଯେଉଁ ଭ otherwise ଗବାନ ଦୁର୍ଲଭ। ଏହି ଗାଥା ମାନେ ଯେଉଁ ଅଭିଲାଷା କରନ୍ତି, ଶୀଘ୍ର ପାଇଯାନ୍ତି। ଯେଉଁ ଲୋକ ପ୍ରଭାତକାଳେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଭରି ହାତ ଜୋଡି ପଢ଼ନ୍ତି କିମ୍ବା ଶୁଣନ୍ତି, ସେ କର୍ମବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ପାନ୍ତି। ଏହି ଗାଥା, ମାନବ-ଦେବପୁତ୍ରମାନେ, ପରମ ପୁରୁଷ ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ଷ୍ଟୁତି, ମୁଁ ଗାଇଛି; ଏକାଗ୍ର ମନରେ ଏହିପରି ଅନୁଷ୍ଠାନ କର, ଅନ୍ତେ ନିଜ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ପାଇବା।