ସେ ଦେଖିଲେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନିଜ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନିଜ ସ୍ୱରୂପ ଭାବେ ବିଦ୍ୟମାନ ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ଏହି ପ୍ରଭୁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ନିଜ ଅନ୍ତଃକରଣରେ ବିଦ୍ୟମାନ ବୋଧ କଲେ। ସେ ଇଚ୍ଛା ଓ ଦ୍ୱେଷରୁ ମୁକ୍ତ, ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରତି ସମଭାବ ଓ ଭଗବତ୍ଭକ୍ତିରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପ୍ରେମୀ ଭକ୍ତ ହେବାର ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ଦେହ ମୁକୁଟ, ବାହୁଲା, ହାର, ପାୟଜେବ, କମରପଟି ଓ ଅନେକ ମାଳା ଓ ଅଳଙ୍କାରରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା, ପଦ୍ମ, ମାଳା ଓ ଅତି ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ତେଜରେ ଅଭିଭୂତ। ଶୁଭ କଣ୍ଠରେ କୌସ୍ତୁଭ ମଣି ଧାରଣ କରିଥିବା, ସିଂହ ଭଳି ମଜବୁତ କାନ୍ଧ, ଅଦ୍ୱିତୀୟ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତ, ନିର୍ମଳ ଚିନ୍ତାମଣି ସଦୃଶ ଦେହର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା। ତାଙ୍କର ଉଦରରେ ତିନିଟି ରେଖା ଚିହ୍ନ ଥିଲା, ଶ୍ୱାସ-ପ୍ରଶ୍ୱାସର ଲୟରେ ଚଳିତ, ମନେ ହୁଏ ଏହି ନାଭିର ଗଭୀର ଘୁର୍ଣ୍ଣନରେ ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଆକୃଷ୍ଟ ଓ ମୁକ୍ତ ହେଉଛି। ତାଙ୍କର ଶ୍ୟାମ ଶରୀରରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପୀତାମ୍ବର ଏବଂ ସୁନା ମଣିର କମରପଟି ଶୋଭା ପାଉଥିଲା; ତାଙ୍କର ଉରୁ, ଗୁଡ଼ି, ଗୋଡ଼ ଏବଂ ପିଣ୍ଡଳି ଅତି ଶୋଭାବନ୍ତ ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଙ୍ଗ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲା। ତାଙ୍କର ଚରଣପଦ୍ମ ଶରଦ୍ ଦଳର ଦୀପ୍ତି ଭଳି ଚମକୁଥିଲା, ନଖମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକ ଛଡ଼ାଇ, ଅନ୍ତର ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରୁଥିଲେ। ହେ ଗୁରୁ, ଆମେ ଅନ୍ଧକାର ମାଟି ଓଲଂଘିବା ପଥ ହିସାବରେ ଆପଣଙ୍କ ଚରଣଦ୍ୱୟକୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଚାହୁଁଛୁ। ଏହି ଦେବୀୟ ରୂପକୁ ଯେଉଁମାନେ ନିଜକୁ ପବିତ୍ର କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ; ଏହି ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କରୁଥିବା ଲୋକ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୟମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଆପଣ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ, କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତ ଦେହଧାରୀ ପାଇଁ ଦୁର୍ଲଭ; ନିଜ ସ୍ୱରାଜ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଏହି ପରମ ଭକ୍ତିରେ ଲଭ୍ୟ ଅବସ୍ଥାଠାରୁ ଅଧମ ବୋଧ ହୁଏ। ଏପରି ଦୁର୍ଲଭ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଏକାନ୍ତିକ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ପୂଜିଲା ପରେ, ତାଙ୍କର ଚରଣ ବାହାରେ ଅନ୍ୟ କିଛି ଆଶା କିଏ କରିପାରିବ? ଏଠାରେ ମୃତ୍ୟୁ, ଯିଏ ସମସ୍ତଙ୍କ ଜୀବନକୁ ଶେଷ କରେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଉନାହିଁ, ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅନାସକ୍ତ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି, ଯଦିଓ ସେ ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ନାଶ କରେ। ଏହି ଭଗବତ୍ଭକ୍ତଙ୍କ ସଂଗ ଆଧା ମୁହୂର୍ତ୍ତ ସମୟ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଠାରୁ ଅଧିକ ମୂଲ୍ୟବାନ; ତେବେ ଅନ୍ୟ ଆଶୀର୍ବାଦ କଥା ଅଲଗା। ଏହିପରି, ହେ ପାପରହିତ, ଆମେ ଏହି ପବିତ୍ର ଚରିତ୍ର, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପ୍ରତି ଦୟାଶୀଳ ଏବଂ ଆପଣଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତିରେ ନିତ୍ୟସ୍ନାନ କରି ପାପରହିତ ହୋଇଥିବା ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ସଂଗ ଲାଭ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ—ଏହା ଆପଣଙ୍କର ପ୍ରସାଦ। ଯାହାଙ୍କ ମନ ବାହ୍ୟ ବିଷୟରେ ବିକ୍ଷିପ୍ତ ହୁଏନାହିଁ, ଅଜ୍ଞାନର ଅନ୍ଧକୁପରେ ପ୍ରବେଶ କରେନାହିଁ, ଭକ୍ତି ଓ ଯୋଗର ପ୍ରସାଦରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଥିବା, ସେଉଁଠି ଆପଣଙ୍କ ପଥକୁ ଦେଖିପାରେ। ଯେଉଁ ସତ୍ୟରେ ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ପ୍ରକାଶିତ ଓ ଆଲୋକିତ, ସେହି ପରମ ବ୍ରହ୍ମ, ସର୍ବଚ୍ଚ ଜ୍ୟୋତି, ଆକାଶ ସମ ଅପାର। ଆପଣ, ନିଜ ମାୟାରେ ଏହି ବିଭିନ୍ନ ରୂପର ସୃଷ୍ଟି କରି, ରକ୍ଷା କରି, ପୁନର୍ବାର ଲୟ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ନିଜରେ ଅବିକଳ; ଭିନ୍ନତାର ଅନୁଭୂତି ମନର ଅସ୍ଥିରତା ଦ୍ୱାରା, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ସ୍ୱୟଂସିଦ୍ଧ ଭାବେ ଜାଣୁଛୁ। ଯୋଗୀମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଯଜ୍ଞ ଓ କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ଆପଣଙ୍କୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି; ଆପଣ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ମନରେ ବିଦ୍ୟମାନ; ବେଦ ଓ ତନ୍ତ୍ରର ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଏହିପରି ଆପଣଙ୍କୁ ଜାଣନ୍ତି। ଆପଣ ଏକମାତ୍ର ଆଦି ପୁରୁଷ, ଯାହାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଗୁପ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଛି; ସେହି ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ରଜ, ସତ୍ତ୍ୱ, ତମ ଗୁଣ ଭିନ୍ନ ହୁଏ; ଆପଣଠାରୁ ମହତ୍ତତ୍ତ୍ୱ, ଆକାଶ, ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି, ଜଳ, ପୃଥିବୀ, ଦେବତା, ଋଷି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଉତ୍ପନ୍ନ। ଆପଣ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ସୃଷ୍ଟିରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ଚାରି ପ୍ରକାର ଦେହରେ ଅନ୍ତର୍ଯ୍ୟାମୀ ଭାବେ ବସିଛନ୍ତି; ଏହିପରି ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ପୁରୁଷ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ରସକୁ ମଧୁ ସଦୃଶ ଉପଭୋଗ କରୁଛନ୍ତି ବୋଲି ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଜାଣନ୍ତି। ଆପଣ, ସମୟର ଦୃତ ରଥ, ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଶକ୍ତିରେ ଟାଣିନେଉଛନ୍ତି; ତତ୍ତ୍ୱଗୁଡ଼ିକ ମେଘମାଳା ସଦୃଶ, ଆପଣ ବାୟୁ ସଦୃଶ ଅହତ୍ୟ। ଲୋକମାନେ କାର୍ଯ୍ୟ ଚିନ୍ତାରେ ମତ୍ତ ଓ ବିକ୍ଷିପ୍ତ ହୋଇ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗ ପ୍ରତି ଲୋଭ କରିଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ଆପଣ ସତର୍କ ଥିବା ସ୍ନାନ୍ତି, ମୃଗକୁ ଉଠାଇ ନେଉଥିବା ସାପ ଭଳି, ତାଙ୍କୁ ଅଚାନକ ଧରିନେଉଛନ୍ତି, ହେ ମୃତ୍ୟୁ। ଏହିପରି ଆପଣଙ୍କର ପଦପଦ୍ମ, ଯେଉଁଠି ମର୍ଯ୍ୟାଦା ଓ ନମ୍ରତା ନିବାସ କରେ, ଛାଡ଼ି ଜ୍ଞାନୀ କିଏ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ନେବେ? ଭୟରେ ଚୌଦ଼ ମନୁ, ଯେଉଁମାନେ ଆମ ପୂଜ୍ୟ, ତାଙ୍କୁ ପୂଜିଥିଲେ, ଯେଉଁଠି ତାଙ୍କର ପଦ ଛୁଟିଯିବ ଭୟ। ଏହିପରି, ହେ ବ୍ରହ୍ମନ୍, ପରମ ଆତ୍ମା, ଆପଣ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ; ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଭୟରେ ବିପଦ୍ଗ୍ରସ୍ତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଆପଣ ନିର୍ଭୟ ଆଶ୍ରୟ। ଏହାକୁ, ହେ ରାଜପୁତ୍ରମାନେ, ଶୁଦ୍ଧ ରୁହି, ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କରି, ମନ ଭାବନା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରି, ପଠ କର—ତୁମେ ସମସ୍ତେ ମଙ୍ଗଳ ହେବ। ସେହି ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ଉପାସନା କର, ଯିଏ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ବିଦ୍ୟମାନ, ହରିଙ୍କୁ ନିତ୍ୟ ଗାଓ ଓ ଧ୍ୟାନ କର। ଯୋଗ ଶିକ୍ଷା ଗ୍ରହଣ କରି, ଋଷିମାନଙ୍କର ବ୍ରତ ରଖି, ଏକାଗ୍ର ମନେ ଏହି ଉପାସନା କର। ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, ସୃଷ୍ଟିର ଅଧିପତି ପ୍ରଭୁ ଆମକୁ ଏହି ଉପଦେଶ ଦେଇଥିଲେ, ଭୃଗୁ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପୁତ୍ର ଉତ୍ପାଦନ ଓ ସୃଷ୍ଟି କାମନାକୁ ଦୃଷ୍ଟିରେ ରଖି। ଆମେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାପତିମାନେ, ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ପ୍ରେରିତ ହେଇନଥିଲୁ; କିନ୍ତୁ ଏହି ଉପଦେଶ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ଧକାର ଦୂର ହୋଇ, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରାଣୀ ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛୁ। ଯେଉଁଠି ଜଣେ ଏହି ଗୀତକୁ ନିତ୍ୟ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଏକାଗ୍ରତାରେ ପଠେ, ସେ ସିଘ୍ରେ ପରମ ଶ୍ରେୟସ୍ ଲାଭ କରେ, ଭାସୁଦେବଙ୍କୁ ଭଜି।