ନାରଦଙ୍କୁ କୁମାରମାନେ କହିଲେ, “ହେ ନାରଦ, ତୁମେ ନମ୍ର ଓ ବିବେକୀ, ଆମେ ତୁମକୁ ଏକ ଅତି ଶୁଭ୍ର ସ୍ଥାନ ବିଷୟରେ କହିବାକୁ ଯାଉଛୁ। ଗଙ୍ଗା ତଟରେ ଆନନ୍ଦ ନାମକ ଏକ ସ୍ଥାନ ଅଛି, ଯାହା ସଦା ବିଭିନ୍ନ ଋଷିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ, ଦେବତା ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ଉପସ୍ଥିତ, ଏହି ସ୍ଥାନ ନିଜସ୍ୱ ଲତା ଓ ବୃକ୍ଷରେ ଶୋଭିତ, ତାଜା ଓ ମୃଦୁ ବାଳୁକାରେ ଢାକା। ଏହା ଏକ ସୁନ୍ଦର, ନିର୍ଜନ ଅଞ୍ଚଳ, ସୁଗନ୍ଧିତ ସୁବର୍ଣ୍ଣ କମଳରେ ଭରିଆ, ଏଠାରେ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ କେବେ ଦ୍ୱେଷ ବାସ କରେ ନାହିଁ। ଏଠାରେ, ବୟସ୍କ ଓ ଦୁର୍ବଳ ଦେହ ଆଗରେ ରଖି, ଏହି ଦୁଇଟି ଦୃଷ୍ଟିରେ ରଖି, ଭକ୍ତି ସେଠାକୁ ଆସିବ। ଯେଉଁଠାରେ ଭାଗବତ ଆଲୋଚନା ହୁଏ, ସେଠାରେ ଭକ୍ତି ଓ ତାଙ୍କ ସହଚରୀମାନେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି; ଏହି ପବିତ୍ର କଥା ଶୁଣିବା ସହିତ, ସେହି ତ୍ରୟ ଏବେ ଯୁବାନ ହୁଏ। ସୂତ ମୁନି କହିଲେ, ଏପରି କହି, ସେଇ କୁମାରମାନେ ଓ ନାରଦ ତୁରନ୍ତ ଗଙ୍ଗା ତଟକୁ ଆସିଗଲେ, ଭାଗବତ କଥା ରସ ପାଇବା ପାଇଁ। ସେମାନେ ଗଙ୍ଗା ତଟକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ତେବେ ମର୍ତ୍ୟଲୋକ, ଦେବଲୋକ, ଓ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକରେ ବଡ ଉତ୍ସାହ ଓ ଧ୍ୱନି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା। ସମସ୍ତେ ଶ୍ରୀଭାଗବତ ଆମୃତ ଶୁଣିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ, ସେଠାକୁ ଧାଉଥିଲେ, ତାହାରେ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ପ୍ରଥମେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଭୃଗୁ, ଵସିଷ୍ଠ, ଚ୍ୟବନ, ଗୌତମ, ମେଧାତିଥି, ଦେୱଳ, ଦେବରାତ, ରାମ, ଗାଧିପୁତ୍ର, ଶାକଳ, ମୃକଣ୍ଡୁପୁତ୍ର, ଅତ୍ରି, ଓ ପିପ୍ପଳାଦ—ଏମାନେ ଆସିଥିଲେ। ଯୋଗେଶ୍ୱର ଭ୍ୟାସ ଓ ପରାଶର, ଛାୟାଶୁକ, ଜାଜଳି, ଜହ୍ନୁ ଓ ଅନ୍ୟ ମୁଖ୍ୟ ମୁନିମାନେ, ସେମାନଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଶିଷ୍ୟ ଓ ଘରବାଳୀ ସହିତ, ଭଲ ପ୍ରେମରେ ଆସିଥିଲେ। ବେଦାନ୍ତ, ବେଦ, ମନ୍ତ୍ର, ତନ୍ତ୍ର, ଦଶ ଓ ସପ୍ତ ପୁରାଣ, ଷଡ୍ଶାସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ଆସିଥିଲେ। ଏଠାରେ ଗଙ୍ଗା ଆଦି ନଦୀ, ପୁଷ୍କର ଆଦି ସରୋବର, ତୀର୍ଥ, ସମସ୍ତ ଦିଗ ଓ ଦଣ୍ଡକ ଆଦି ଅଟବୀମାନେ ଆସିଥିଲେ। ପର୍ବତ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଆସିଥିଲେ, ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟ; କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କ ଭାର ଦ୍ୱାରା, ଭୃଗୁ ନିର୍ଦେଶ ଦେଇ ସେମାନଙ୍କୁ ଆଣିଥିଲେ। ନାରଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୀକ୍ଷିତ ହୋଇ, ଉତ୍ତମ ଆସନ ଦିଆଯାଇ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ, କୁମାରମାନେ କୃଷ୍ଣ ଚିନ୍ତନରେ ଲୀନ ହୋଇ ବସିଲେ। ବୈଷ୍ଣବ, ବିରକ୍ତ, ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ଓ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀମାନେ ସାମ୍ନାରେ ଦାଣ୍ଡ ଦେଇ ଦଁଡାଇ ଥିଲେ, ନାରଦ ସେମାନଙ୍କ ଆଗରେ ଥିଲେ। ଏକ ସ୍ଥାନରେ ଋଷିମାନଙ୍କ ଦଳ, ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ଦେବମାନେ, ଅନ୍ୟଠାରେ ବେଦ ଓ ଉପନିଷଦ, ଅନ୍ୟଠାରେ ତୀର୍ଥ, ଅନ୍ୟଠାରେ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ବସିଥିଲେ। ଜୟଧ୍ୱନି, ନମସ୍କାର ଧ୍ୱନି ଓ ଶଂଖ ଧ୍ୱନି ଉଠିଲା; ଭଲଭାବରେ ଭଜା ଧାନ, ଫୁଲ ଛିଟିଯାଉଥିଲା। ଦେବମାନଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଅନେକ ଜଣେ ଦେବତା ତାଙ୍କର ଉଡୁଥିବା ରଥରେ ଚଢି, କାମଧେନୁ ତରୁରୁ ଫୁଲ ବର୍ଷା କରୁଥିଲେ। ସୂତ କହିଲେ, ଏପରି ଅବିଚଳିତ ମନ ଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ସେମାନେ ନାରଦଙ୍କୁ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତର ମହିମା ସ୍ପଷ୍ଟ କରି କହିଲେ। କୁମାରମାନେ କହିଲେ, “ଏବେ ଆମେ ଶୁକଦେବଙ୍କ ଶାସ୍ତ୍ରର ମହିମା କହିବାକୁ ଯାଉଛୁ, ଯାହାକୁ କେବଳ ଶୁଣିଲେ ମୁକ୍ତି ହସ୍ତମୁଳରେ ଆସେ। ଶ୍ରୀଭାଗବତର କଥା ସଦା ସେବନୀୟ, ସଦା ସେବନୀୟ; କେବଳ ଶୁଣିଲେ ହରି ହୃଦୟରେ ବାସ କରନ୍ତି। ଏହି ଗ୍ରନ୍ଥ ଅଠର ହଜାର ଶ୍ଲୋକରେ ବିଭକ୍ତ, ଦ୍ୱାଦଶ ସ୍କନ୍ଧରେ ବିନ୍ୟସ୍ତ, ଏହା ପରୀକ୍ଷିତ ଓ ଶୁକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ବାଦ; ଏହି ଭାଗବତ ଶୁଣ। ଏହି ସଂସାର ଚକ୍ରରେ, ଯେଉଁ ମଣିଷ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଧ୍ୟ ଶୁକ ଶାସ୍ତ୍ରର ଉପଦେଶ ଶୁଣିନାହାନ୍ତି, ସେ ଅଜ୍ଞାନରେ ଭ୍ରମଣ କରିଥାଏ। ଅନେକ ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ପୁରାଣ ଶୁଣିଲେ କ’ଣ ଲାଭ? କେବଳ ଏକ ଶାସ୍ତ୍ର—ଭାଗବତ—ମୁକ୍ତିଦାତା ବଜ୍ର ଧ୍ୱନିରେ ପ୍ରକାଶିତ। ଯେଉଁ ଘରେ ଭାଗବତ କଥା ଦିନେ ଦିନେ ହୁଏ, ସେଠା ତୀର୍ଥସ୍ଥାନ, ସେଠାର ନିବାସୀମାନଙ୍କ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ହଜାର ଅଶ୍ୱମେଧ ଓ ଶତ ଵାଜପେୟ ଯଜ୍ଞ ମଧ୍ୟ ଶୁକ ଶାସ୍ତ୍ର କଥାର ଏକ ଷୋଳାଂଶ ଫଳ ସମାନ ନୁହେଁ। ହେ ତପସ୍ୱୀମାନେ, ଯେଉଁଯେଉଁ ମଣିଷ ଭାଗବତ ଭଲ ଭାବେ ଶୁଣିନାହାନ୍ତି, ସେଉଁଯେଉଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେହରେ ପାପ ଅବସ୍ଥାନ କରେ। ନ ଗଙ୍ଗା, ନ ଗୟା, ନ କାଶୀ, ନ ପୁଷ୍କର, ନ ପ୍ରୟାଗ ମଧ୍ୟ ଶୁକ ଶାସ୍ତ୍ର କଥାର ଫଳ ସମାନ। ଦିନେ ଦିନେ ନିଜ ମୁଖରୁ ଅଧ ଶ୍ଲୋକ କିମ୍ବା ଚତୁର୍ଥାଂଶ ଶ୍ଲୋକ ମଧ୍ୟ ପାଠ କର, ଯଦି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଚାହୁଁଛ। ବେଦ, ବେଦମାତା, ପୁରୁଷସୂକ୍ତ, ତ୍ରୟୀବେଦ, ଭାଗବତ ଓ ଦ୍ୱାଦଶାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର—ଦ୍ୱାଦଶାତ୍ମା, ପ୍ରୟାଗ, ବର୍ଷ ରୂପୀ କାଳ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର, କାମଧେନୁ ଓ ଦ୍ୱାଦଶୀ ତିଥି—ତୁଳସୀ, ବସନ୍ତ ଋତୁ ଓ ପରମପୁରୁଷ—ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୂଳ ତଫାତ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ। ଯିଏ ଭାଗବତ ଶାସ୍ତ୍ର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବୁଝି ଦିନ ରାତି ପାଠ କରେ, ସେ ଅନେକ ଜନ୍ମର ସଞ୍ଚିତ ପାପ ନଶ୍ଟ କରିଥାଏ—ଏହାର କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଯିଏ ଦିନେ ଦିନେ ଅଧ ଶ୍ଲୋକ କିମ୍ବା ଚତୁର୍ଥାଂଶ ଶ୍ଲୋକ ମଧ୍ୟ ପାଠ କରେ, ସେ ରାଜସୂୟ ଓ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ ସମାନ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରେ। ଦିନେ ଦିନେ ଭାଗବତ ପାଠ, ହରି ଚିନ୍ତନ, ତୁଳସୀ ପାଳନ ଓ ଗୋସେବା—ଏମାନେ ସମାନ। ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ ଯିଏ ଭକ୍ତିସହିତ ଶୁକ ଶାସ୍ତ୍ର କଥା ଶୁଣେ, ଗୋବିନ୍ଦ ସେଉଁଠିକୁ ବୈକୁଣ୍ଠ ଦାନ କରନ୍ତି। ଯିଏ ଏହି ଭାଗବତକୁ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ସିଂହାସନରେ ଅଳଙ୍କୃତ କରି ଏକ ବୈଷ୍ଣବଙ୍କୁ ଦାନ କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ କୃଷ୍ଣ ସାୟୁଜ୍ୟ ପାଏ। ଯିଏ ଜନ୍ମଠାରୁ ଚଞ୍ଚଳ ମନରେ ଏହି ଶୁକ ଶାସ୍ତ୍ର ରସ ଚଖିନାହାନ୍ତି, ସେ ଚଣ୍ଡାଳ କିମ୍ବା ଗଧା ସମାନ ଜୀବନ ଯାପନ କରେ; ତାଙ୍କର ଜନ୍ମ ବ୍ୟର୍ଥ, ତାଙ୍କର ମାତାର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଅକାରଣ। ଯିଏ ଜୀବନ୍ତ ଶବ୍ଦ, ଯାହାର କାର୍ଯ୍ୟ ପାପମୟ, ଯିଏ ଶୁକ କଥା ଅଳ୍ପମାତ୍ର ମଧ୍ୟ ଶୁଣିନାହାନ୍ତି, ସେ ପଶୁ ସମାନ, ପୃଥିବୀର ଭାର; ସ୍ଵର୍ଗର ଦେବସଭାର ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ଏହିପରି କହନ୍ତି। ଏହି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତର ଉତ୍ପନ୍ନ କଥା ଏହି ଜଗତରେ ଦୁର୍ଲଭ; ଏହା ଅନେକ ଜନ୍ମର ପୁଣ୍ୟରେ ମାତ୍ର ଲଭ୍ୟ।