ନାରଦ ମହାର୍ଷି ଏକ ଦିନ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏହି ଜ୍ଞାନ ଯଜ୍ଞ କରିବି, ଯାହା ଶୁକଦେବ ଦେବୀୟ ଉପଦେଶର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଏବଂ ଭକ୍ତି, ଜ୍ଞାନ ଓ ବୈରାଗ୍ୟର ପ୍ରତିଷ୍ଠା ପାଇଁ ମୁଁ ଏହାକୁ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ କରିବି।” ସେ ପଚାରିଲେ, “ମୁଁ ଏହି ଯଜ୍ଞ କେଉଁଠି କରିବି? ଏଠାରେ କୌଣସି ଉତ୍ତମ ସ୍ଥାନ କହ, ଯେଉଁଠାରେ ଶୁକଦେବଙ୍କ ଶାସ୍ତ୍ରର ମହିମା ବେଦଜ୍ଞ ମହାପୁରୁଷମାନେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିପାରିବେ। ଏହି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ଶ୍ରବଣ କେତେ ଦିନ ଚାଲିବା ଉଚିତ? ଏଠାରେ କେଉଁ ପ୍ରକାରର ପ୍ରକ୍ରିୟା ଅନୁସରଣ କରିବା ଦରକାର? ଏହି ସବୁ ମତେ କୁହ।” ଏତେବେଳେ କୁମାରମାନେ କହିଲେ, “ନାରଦ, ତୁମେ ନମ୍ର ଓ ବିବେକଶୀଳ ଅଟୁଟ କର୍ମମନ୍ଦିରେ ଅଛ। ଗଙ୍ଗା ତଟ ନିକଟେ ଏକ ସ୍ଥାନ ଅଛି, ଯାହାକୁ ଆନନ୍ଦ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ସେଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ଋଷିମୁନିମାନେ ଏବଂ ଦେବ, ସିଦ୍ଧମାନେ ସଦା ଆସନ୍ତି, ଅନେକ ବୃକ୍ଷ ଓ ଲତା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ତାଜା ମୃଦୁ ବାଳୁରେ ଢାକା। ସେଠା ଏକ ଶାନ୍ତ, ଏକାନ୍ତ ଏବଂ ସୁନ୍ଦର ସ୍ଥାନ, ସୁଗନ୍ଧିତ ସୁବର୍ଣ୍ଣ କମଳରେ ଭରିଥିବା, ଯେଉଁଠାରେ ପାଖପାଖିର ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଶତ୍ରୁତା ରଖନ୍ତିନାହିଁ। ଏଠି, ଜୀର୍ଣ୍ଣ ଦେହ ଉପସ୍ଥାପିତ କରି, ଏହି ଦୁଇଟିକୁ ଧ୍ୟାନରେ ରଖି, ଭକ୍ତି ଆସିବ। ଯେଉଁଠି ଭାଗବତ କଥା ହୁଏ, ସେଠି ଭକ୍ତି ଓ ତାଙ୍କର ସାଥୀମାନେ ଆସନ୍ତି; କଥା ଶୁଣିଲେ, ସେ ତ୍ରୟୀ ପୁନି ଯୁବା ହୁଏ।” ସୂତ ମୁନି କହିଲେ, “ଏପରି କୁହି, ସେହି କୁମାରମାନେ ଓ ନାରଦ ସହ ଶୀଘ୍ର ଗଙ୍ଗା ତଟକୁ ଗଲେ, ଭାଗବତ କଥାର ଅମୃତ ଆସ୍ୱାଦ ପାଇଁ। ସେମାନେ ତଟ ପହଞ୍ଚିବା ସହିତ, ମାନବ ଲୋକ, ଦେବ ଲୋକ ଓ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକରେ ଉତ୍ସାହ ଓ ହଳଚଳ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଶ୍ରୀଭାଗବତ ରସ ଆସ୍ୱାଦ ପାଇଁ ସମସ୍ତେ ଦୌଡ଼ି ଆସିଲେ, ଯାହାଁ ଭକ୍ତ ଭାଗବତମାନେ ପ୍ରଥମେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଏଠି ଭୃଗୁ, ବଶିଷ୍ଠ, ଚ୍ୟବନ, ଗୌତମ, ମେଧାତିଥି, ଦେବଳ, ଦେବରାତ, ରାମ, ଗାଧିପୁତ୍ର, ଶାକଳ, ମୃକଣ୍ଡୁପୁତ୍ର, ଅତ୍ରି ଓ ପିପ୍ପଳାଦ ଆସିଲେ। ଯୋଗଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ୟାସ, ପରାଶର, ଛାୟାଶୁକ, ଯାଜଳି, ଜାହ୍ନୁ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମୁନିମାନେ, ତାଙ୍କର ପୁଅ, ଶିଷ୍ୟ ଓ ପତ୍ନୀମାନେ ସହିତ ବଡ଼ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଆସିଲେ। ବେଦ, ବେଦମାତା, ମନ୍ତ୍ର, ତନ୍ତ୍ର, ସ୍ୱରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ଦଶ ଓ ସାତ ପୁରାଣ, ଛଅ ଶାସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ଆସିଲେ। ଏଠାରେ ଗଙ୍ଗା ଆଦି ନଦୀ, ପୁଷ୍କର ଆଦି ସରୋବର, ତୀର୍ଥ, ସମସ୍ତ ଦିଗ ଓ ଦଣ୍ଡକ ଆଦି ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟ ଆସିଲେ। ପାହାଡ଼, ଦେବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଦାନବ ମଧ୍ୟ ଆସିଲେ; ତାଙ୍କର ଭାର ଦେଖି ଭୃଗୁ ଏମାନେକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରି ଆଣିଲେ। ନାରଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିକ୍ଷିତ ହୋଇ, ଉତ୍ତମ ଆସନ ଦିଆଯିବା ପରେ, ସମସ୍ତଙ୍କର ଆଦର ପାଇ, କୁମାରମାନେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହୋଇ ବସିଲେ। ଭକ୍ତ, ବିରକ୍ତ, ତ୍ୟାଗୀ, ବ୍ରହ୍ମଚାରୀମାନେ ସମ୍ନାନେ ଆଗରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ, ନାରଦ ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରମୁଖରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ। ଏକ ସ୍ଥାନରେ ଋଷିମଣ୍ଡଳୀ, ଅନ୍ୟଏଠି ଦେବମଣ୍ଡଳୀ, ପୃଥକ୍ ଭାବେ ବେଦ-ଉପନିଷଦ, ତୀର୍ଥ, ଓ ନାରୀମଣ୍ଡଳୀ ଥିଲେ। ଏଠି ଜୟଧ୍ୱନି, ସ୍ତୁତିଧ୍ୱନି, ଶଂଖ ଧ୍ୱନି ଉଠିଲା; ଭୁନା ଧାନ ଓ ଫୁଲର ବିପୁଳ ବିକ୍ଷେପ ହେଲା। ଦେବମଣ୍ଡଳୀ ତାଙ୍କର ବିମାନରେ ଚଢ଼ି, କାମଧେନୁ ଫୁଲରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଭରିଦେଲେ। ସୂତ କହିଲେ, “ଏପରି ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତ ମହାପୁରୁଷମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ସେମାନେ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତର ମହିମା କ୍ଲିଷ୍ଟ ଭାବେ ନାରଦଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। କୁମାରମାନେ କହିଲେ, ‘ଏବେ ଆମେ ଶୁକଦେବଙ୍କ ଶାସ୍ତ୍ରର ଉତ୍ପନ୍ନ ମହିମା ଅନୁବାଦ କରିବୁ, ଯାହା ଶୁଣିଲେ ମାତ୍ର ମୁକ୍ତି ହସ୍ତଗତ ହୁଏ। ଶ୍ରୀଭାଗବତ କଥା ସଦା ସେବନୀୟ, ସଦା ସେବନୀୟ; ଏହାକୁ କେବଳ ଶୁଣିଲେ ମାତ୍ର ହରି ହୃଦୟରେ ବାସ କରନ୍ତି। ଏହି ଗ୍ରନ୍ଥରେ ଅଠାରି ହଜାର ଶ୍ଲୋକ ଅଛି, ଦ୍ୱାଦଶ ସ୍କନ୍ଧରେ ବିଭକ୍ତ; ଏହା ପରୀକ୍ଷିତ ଓ ଶୁକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସଂବାଦ—ଏହି ଭାଗବତ ଶୁଣ। ଏହି ସଂସାର ଚକ୍ରରେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଧ୍ୟ ଶୁକଦେବଙ୍କ ଶାସ୍ତ୍ରର ଉପଦେଶ କାନରେ ପଡ଼ିନଥିଲେ, ମଣିଷ ଅଜ୍ଞାନରେ ଘୁରୁଥାଏ। ବହୁ ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ପୁରାଣ ଶୁଣି ଅସନ୍ଦିଗ୍ଧତା ବଢ଼ାଏ କି? ଏକମାତ୍ର ଭାଗବତ ମୁକ୍ତିଦାୟୀ ବଜ୍ର ଧ୍ୱନି କରେ। ଯେଉଁ ଘରେ ଭାଗବତ କଥା ଦିନେ ଦିନେ ହୁଏ, ସେଠି ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ହୁଏ, ଘରବାସୀମାନଙ୍କର ପାପ ନାଶ ହୁଏ। ହଜାର ଅଶ୍ୱମେଧ ଓ ଶତ ବାଜପେୟ ଯଜ୍ଞ ମଧ୍ୟ ଶୁକଦେବଙ୍କ ଶାସ୍ତ୍ର କଥାର ଏକ ଷୋଡ଼ଶାଂଶ ଫଳକୁ ସମାନ କରିପାରେନାହିଁ। ଏହି ଦେହରେ ଭାଗବତ ଶୁଣାଯାଏ ନାହିଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପାପ ରହିଥାଏ। ଗଙ୍ଗା, ଗୟା, କାଶୀ, ପୁଷ୍କର, ପ୍ରୟାଗ କୌଣସି ଭି ଶୁକଦେବଙ୍କ ଶାସ୍ତ୍ର କଥାର ଫଳ ସମାନ ନୁହେଁ। ଦିନେ ଦିନେ ନିଜ ମୁଁହରେ ଅର୍ଦ୍ଧ ଶ୍ଲୋକ କିମ୍ବା ଚତୁର୍ଥାଂଶ ଶ୍ଲୋକ ମଧ୍ୟ ଭାଗବତର ଉଚ୍ଚାରଣ କର, ଯଦି ପରମ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଚାହୁଁଛ। ବେଦ, ବେଦମାତା, ପୁରୁଷସୂକ୍ତ, ତ୍ରୟୀବେଦ, ଭାଗବତ ଓ ଦ୍ୱାଦଶ ଅକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର; ଦ୍ୱାଦଶାତ୍ମା, ପ୍ରୟାଗ, ବର୍ଷ ରୂପୀ କାଳ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର, କାମଧେନୁ ଓ ଦ୍ୱାଦଶୀ; ତୁଳସୀ, ବସନ୍ତ ଋତୁ ଓ ପରମେଶ୍ୱର—ବିଦ୍ୱାନମାନେ ଏମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୂଳ ଭେଦ ଦେଖନ୍ତିନାହିଁ। ଯିଏ ଭାଗବତ ଶାସ୍ତ୍ରକୁ ଜ୍ଞାନ ସହିତ ଦିନ ଓ ରାତି ଉଚ୍ଚାରଣ କରେ, ସେ କୋଟି କୋଟି ଜନ୍ମର ପାପ ନାଶ କରେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଯିଏ ଦିନେ ଅର୍ଦ୍ଧ କିମ୍ବା ଚତୁର୍ଥାଂଶ ଶ୍ଲୋକ ଉଚ୍ଚାରଣ କରେ, ସେ ରାଜସୂୟ ଓ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ ସମାନ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରେ। ଭାଗବତର ଦିନନିଶି ପାଠ, ହରିର ନିତ୍ୟ ଚିନ୍ତନ, ତୁଳସୀର ରକ୍ଷା, ଗାୟମାନଙ୍କର ସେବା—ଏହି ସବୁ ସମାନ। ମୃତ୍ୟୁବେଳେ ଯିଏ ଭକ୍ତି ସହିତ ଶୁକଦେବଙ୍କ ଶାସ୍ତ୍ର ଶବ୍ଦ ଶୁଣେ, ଗୋବିନ୍ଦ ସେଉଁଠି ବୈକୁଣ୍ଠ ଦାନ କରନ୍ତି। ଯିଏ ଏହି ଭାଗବତକୁ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ସିଂହାସନରେ ଶୋଭିତ କରି ଏକ ଭାଇଷ୍ଣବକୁ ଦେଇଥାଏ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ କୃଷ୍ଣ ସଂଯୋଗ ପାଏ।’” ଏଭଳି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତର ମହିମା ଏକ ଦିବ୍ୟ କଥା ଭାବରେ ଗଙ୍ଗାତଟରେ ଉଚ୍ଚାରିତ ହେଲା, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବ, ଋଷି, ତୀର୍ଥ, ପୁରାଣ ଏହି ପବିତ୍ର କଥା ଶୁଣି ଅମୃତର ଆନନ୍ଦରେ ଲୀନ ହେଲେ।