ଅନେକ ଜନ୍ମର ଧନ୍ୟ ଶୁଭଫଳ ତିଆରି ହେଲେ, ଜଣେ ମଣିଷ ଯେତେବେଳେ ସତ୍ସଙ୍ଗ ପାଉଥାଏ, ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ଅନ୍ତଃକରଣରେ ଭେଦବୁଦ୍ଧି ଉଦିତ ହୁଏ, ଯାହା ଅଜ୍ଞାନରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ମୋହ ଏବଂ ଅହଂକାରର ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରିଦିଏ। ଏହିପରି ଭାଗ୍ୟ ଉଦୟ ହେଲେ, ଜଣେ ଭକ୍ତ ଯେତେବେଳେ ସନକାଦି ମୁନିମାନଙ୍କ ମୁଖରୁ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ଶୁଣନ୍ତି, ତେଣୁ ସେ ଭକ୍ତି, ଜ୍ଞାନ ଏବଂ ବୈରାଗ୍ୟରେ ତୃପ୍ତି ଅନୁଭବ କରନ୍ତି। ନାରଦ ମୁନି କହିଲେ: “ମୁଁ ଏହି ଶୁକଦେବ ଦେଵଙ୍କ ଶିକ୍ଷାର ଅଧ୍ୟାତ୍ମ ଯଜ୍ଞ କରିବି, ଯାହା ଭକ୍ତି, ଜ୍ଞାନ ଏବଂ ବୈରାଗ୍ୟର ସ୍ଥାପନା ପାଇଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। କିନ୍ତୁ ଏହି ଯଜ୍ଞ କେଉଁଠି କରିବି? ଦୟାକରି ମୋତେ ସେଠିଏ ସ୍ଥାନ କହ। ଶୁକଦେବଙ୍କ ଏହି ମହାଗ୍ରନ୍ଥର ମହିମା ବେଦ ଜ୍ଞାନୀମାନେ କହିବେ। ଏହି ଭାଗବତ ଶ୍ରବଣ କେତେ ଦିନ ହେବା ଉଚିତ? କି ପ୍ରକ୍ରିୟା ଅନୁସରିବା ଉଚିତ? ଏହା ମୋତେ କହ।” ତେବେ କୁମାରମାନେ କହିଲେ: “ନାରଦ, ଆମେ ତୁମକୁ କହିବାକୁ ଯାଉଛୁ, ତୁମେ ନମ୍ର ଏବଂ ବିବେକୀ। ଗଙ୍ଗା ତଟରେ ଏକ ସ୍ଥାନ ଅଛି, ଯାହାର ନାମ ଆନନ୍ଦ। ସେଠି ବିଭିନ୍ନ ଋଷିମୁନିମାନେ ବସନ୍ତି, ଦେବତା ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ଆସନ୍ତି, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଗଛ ଓ ଲତା ରହିଛି, ତାଜା ମୃଦୁ ବାଳୁ ଛାଡ଼ି ଅଛି। ସେଠି ସୁନ୍ଦର, ଶାନ୍ତ, ସୁଗନ୍ଧିତ ସ୍ଥାନ ଅଟୁଟ ଶତଦଳ କମଳ ରେ ଭରିଥାଏ, ଏଠିଏ ଜନ୍ତୁମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ କୌଣସି ଦ୍ୱେଷ ନଥାଏ। ତୁମର ବୃଦ୍ଧ ଶରୀର ଆଗରେ ରଖି, ଏହି ସବୁ ଭାବି, ସେଠି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଭକ୍ତି ପ୍ରବେଶ କରିବ। ଯେଉଁଠି ଭାଗବତ ଶ୍ରବଣ ହୁଏ, ସେଠି ଭକ୍ତି, ଜ୍ଞାନ ଓ ବୈରାଗ୍ୟ ଯୁବକ ଭାବେ ପ୍ରବେଶ କରିଥାନ୍ତି।” ତା’ପରେ ସୂତ କହିଲେ: “ଏହିପରି କହି, ସେ କୁମାରମାନେ ଓ ନାରଦ ଏକାସାଥି ଗଙ୍ଗା ତଟକୁ ଶୀଘ୍ର ଯାଇ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠି ପହଞ୍ଚିବା ସହିତ ମାନବ ଲୋକ, ଦେବ ଲୋକ ଓ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକରେ ବଡ଼ ଉତ୍ସାହ ଓ ହଳଚଳ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ସମସ୍ତେ ଭାଗବତ ରସାମୃତ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ଦୌଡ଼ି ଆସିଲେ, ଏଉଁଥିରେ ଭୈଷ୍ଣବମାନେ ପ୍ରଥମେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଭୃଗୁ, ବସିଷ୍ଠ, ଚ୍ୟବନ, ଗୌତମ, ମେଧାତିଥି, ଦେବଳ, ଦେବରାତ, ରାମ, ଗାଧିପୁତ୍ର, ଶାକଳ, ମୃକଣ୍ଡୁପୁତ୍ର, ଅତ୍ରି ଓ ପିପ୍ପଳାଦ ଆସିଲେ। ଯୋଗଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ୟାସ, ପରାଶର, ଛାୟାଶୁକ, ଜାଜଳି, ଜହ୍ନୁ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମୁନିମାନେ, ସେମାନଙ୍କର ପୁଅ, ଶିଷ୍ୟ ଓ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ, ବଡ଼ ପ୍ରେମରେ ଆସିଲେ। ବେଦାନ୍ତ, ବେଦ, ମନ୍ତ୍ର, ତନ୍ତ୍ର, ଦଶ ଓ ସପ୍ତ ପୁରାଣ, ଷଡ୍ଶାସ୍ତ୍ରମାନେ ମୂର୍ତ୍ତିମାନ୍ ହୋଇ ଆସିଲେ। ଗଙ୍ଗା ଆଦି ନଦୀ, ପୁଷ୍କର ଆଦି ସରୋବର, ତୀର୍ଥ, ସମସ୍ତ ଦିଗ ଓ ଦଣ୍ଡକ ଆଦି ଅରଣ୍ୟ ଆସିଲେ। ପାହାଡ଼ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ଆସିଲେ। ଭୃଗୁ ତାଙ୍କୁ ନିୟମ ଦେଇ ଆଣିଲେ, କାରଣ ସେମାନେ ଭାରୀ ଥିଲେ। ନାରଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୀକ୍ଷିତ ହୋଇ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆସନରେ ବସି, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, କୁମାରମାନେ କୃଷ୍ଣ ଧ୍ୟାନରେ ଅଭିଭୂତ ହେଲେ। ଭୈଷ୍ଣବ, ବୈରାଗୀ, ସନ୍ୟାସୀ ଓ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀମାନେ ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ି ଥିଲେ, ନାରଦ ସେମାନଙ୍କ ଆଗରେ ଥିଲେ। ଏକ ସ୍ଥାନରେ ଋଷିମାନେ, ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ଦେବମାନେ, ଅନ୍ୟଠାରେ ବେଦ ଓ ଉପନିଷଦ, ଅନ୍ୟଠାରେ ତୀର୍ଥ, ଓ ଅନ୍ୟଠାରେ ମହିଳାମାନେ ବସିଥିଲେ। ଯୟଘୋଷ, ନମସ୍କାର ଧ୍ୱନି ଓ ଶଂଖ ଶବ୍ଦ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା। ଭୁନା ଧାନ ଓ ପୁଷ୍ପ ର ଅସଙ୍ଖ୍ୟ ବିକ୍ଷେପ ହେଲା। ଦେବମାନେ ତାଙ୍କର ବିମାନରେ ଚଢ଼ି, କାମନାତ୍ ଦୃମରୁ ପୁଷ୍ପ ବର୍ଷା କରିଲେ। ଏଭଳି ଅଖଣ୍ଡ ଧ୍ୟାନ ଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, କୁମାରମାନେ ନାରଦଙ୍କୁ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତର ମହିମା ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ କହିଲେ। କୁମାରମାନେ କହିଲେ: “ଏବେ ଆମେ ଶୁକଦେବଙ୍କ ଗ୍ରନ୍ଥର ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବୁ, ଯାହା କେବଳ ଶ୍ରବଣ କଲେ ମୁକ୍ତି ହସ୍ତଗତ ହୁଏ। ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତର କଥା ସଦା ଶ୍ରବଣ କରିବା ଉଚିତ, କେବଳ ଶୁଣିଲେ ମାତ୍ର ହରି ହୃଦୟରେ ବାସ କରନ୍ତି। ଏହି ଗ୍ରନ୍ଥ ଅଠର ହଜାର ଶ୍ଲୋକ ଓ ବାରଟି ସ୍କନ୍ଧରେ ବିଭକ୍ତ, ଏହା ପରୀକ୍ଷିତ ଓ ଶୁକଙ୍କ ସମ୍ବାଦ। ଏହି ଭାଗବତ ଶୁଣ। ଏହି ସଂସାର ଚକ୍ରରେ ଜଣେ ମଣିଷ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଜ୍ଞାନରେ ଭ୍ରମଣ କରେ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଶୁକ ଶାସ୍ତ୍ରର ଉପଦେଶ ତାଙ୍କ କାନରେ ପଡ଼ିନାହିଁ। ଅନେକ ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ପୁରାଣ ଶୁଣିଲେ କ’ଣ ଲାଭ? ଏକମାତ୍ର ଭାଗବତ ମୁକ୍ତି ଦାତା ଭାବେ ଗଜ୍ଜନ କରିଥାଏ। ଯେଉଁ ଘରେ ଭାଗବତ କଥା ଦିନେ ଦିନେ ହୁଏ, ସେଠି ତୀର୍ଥ ରହିଛି, ଘରବାସୀଙ୍କର ପାପ ନାଶ ହୁଏ। ହଜାର ଅଶ୍ୱମେଧ ଓ ଶତ ଵାଜପେୟ ଯଜ୍ଞ ମଧ୍ୟ, ଏହି ଭାଗବତ କଥାର ଏକ ଷୋଡ଼ଶାଂଶ ଫଳକୁ ସମାନ କରିପାରିବ ନାହିଁ। ଯେଉଁଯେଉଁଯନ୍ତା ଭାଗବତ ଠିକ୍ ଭାବେ ଶୁଣନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କ ଦେହରେ ପାପ ରହିଥାଏ। ଗଙ୍ଗା, ଗୟା, କାଶୀ, ପୁଷ୍କର, ପ୍ରୟାଗ ମଧ୍ୟ ଏହି ଭାଗବତ କଥାର ଫଳ ସମାନ ହୁଏନାହିଁ। ଯଦି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ଦିନେ ଦିନେ ନିଜ ମୁଖରେ ଭାଗବତର ଅର୍ଧ ଶ୍ଲୋକ କିମ୍ବା ଚତୁର୍ଥାଂଶ ଶ୍ଲୋକ ମଧ୍ୟ ପଢ଼। ବେଦ, ବେଦମାତା, ପୁରୁଷସୂକ୍ତ, ତ୍ରୟୀବେଦ, ଭାଗବତ ଓ ଦ୍ୱାଦଶାକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ର—ଏହିମାନେ ସମାନ ମହତ୍ତ୍ୱର। ଦ୍ୱାଦଶାତ୍ମା, ପ୍ରୟାଗ, ବର୍ଷ ରୂପୀ କାଳ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର, କାମଧେନୁ ଓ ଦ୍ୱାଦଶୀ ତିଥି, ତୁଳସୀ, ବସନ୍ତ ଋତୁ ଓ ପରମ ପୁରୁଷ—ବୁଦ୍ଧିମାନେ ଏହିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ପ୍ରଧାନ ତଫାତ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ। ଯିଏ ଭାଗବତ ଗ୍ରନ୍ଥକୁ ଅର୍ଥ ସହିତ ଦିନ ଓ ରାତି ପଢ଼େ, ସେ ଅନେକ ଜନ୍ମର ସଞ୍ଚିତ ପାପ ଧ୍ୱଂସ କରିଦିଏ—ଏହିଠାରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଯିଏ ଦିନେ ଦିନେ ଅର୍ଧ କିମ୍ବା ଚତୁର୍ଥାଂଶ ଶ୍ଲୋକ ମଧ୍ୟ ପଢ଼େ, ସେ ରାଜସୂୟ ଓ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ ସମାନ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରେ। ଭାଗବତ ଦିନେ ଦିନେ ପଢ଼ିବା, ହରି ଚିନ୍ତନ, ତୁଳସୀ ଚର୍ଚ୍ଚା ଓ ଗୋସେବା—ଏମାନେ ସମାନ।