ଏହି ଘଟଣାରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ ଗୋପାଳମାନେ ଭୋଜନ ପାଇଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ସହିତ ଯାଞ୍ଚ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ କୃତ୍ୟ ବା ସୌତ୍ରାମଣୀ ଯଜ୍ଞ ବ୍ୟତୀତ, ଏକ ଉପସ୍ଥିତ ବ୍ୟକ୍ତି ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଭୋଜନ ଅଶୁଦ୍ଧ ହୁଏନା। ଏହି ନିମନ୍ତ୍ରଣ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଇଁ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସେଥିରେ କାନ ଦେଲେ ନାହିଁ। ସେମାନେ ନିଜ ଛୋଟ ଇଚ୍ଛା, ବିଭିନ୍ନ କାର୍ଯ୍ୟରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଓ ଜଣେ ଶିଶୁ ସ୍ଵଭାବର ମତିରେ, ଆପଣଙ୍କୁ ବଡ଼ ବୟସ୍ ଭାବି ଗର୍ବିତ ଥିଲେ। ସତ୍ୟରେ, ସମସ୍ତ ଥାନ, ସମୟ, ବିଶିଷ୍ଟ ବସ୍ତୁ, ମନ୍ତ୍ର, ବିଧି, ରିତି, ଯଜ୍ଞ, ଅଗ୍ନି, ଦେବତା, ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତା, ଧର୍ମ—ଏସବୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। କିନ୍ତୁ ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଅବିବେକୀ ଥିଲେ, ସ୍ଵୟଂକୁ ମାନବ ଭାବି, ସେଇ ପରମ ବ୍ରହ୍ମ, ଅଧୋକ୍ଷଜ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିପାରିଲେ ନାହିଁ। ସେମାନେ ନ କହିଲେ—"ଏହା ଯାଦବମାନେ ପାଇଁ ଦିଅ", ନ ମଧ୍ୟ କହିଲେ—"ଦିଅନାହିଁ"। ଏହି ଦେଖି ଗୋପାଳମାନେ ନିରାଶ ହୋଇ, ଫେରି ଗଲେ ଏବଂ କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମଙ୍କୁ ସମସ୍ତ କଥା କହିଲେ। ଏହି ଶୁଣି, ସମ୍ସାରର ସ୍ଵାମୀ କୃଷ୍ଣ ହସିଲେ ଏବଂ ଗୋପାଳମାନେ ଉପଦେଶ ଦେଇ କହିଲେ—"ତମେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଜଣେ ଜଣେ ଗୃହଣୀଙ୍କୁ କହ, ମୋ ସହ ବଳରାମ ଓ ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛୁ। ସେମାନେ ମୋତେ ଭଲପାଉଥିବା ଏବଂ ଭକ୍ତିଶୀଳ ଥିବାରୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଭୋଜନ ଦେବେ।" ତେଣୁ ଗୋପାଳମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପତ୍ନୀମାନଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ସେମାନେ ଅଳଙ୍କୃତ ଏବଂ ବସିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ପତ୍ନୀମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ନମସ୍କାର କରି, ବିନୟରେ କହିଲେ—"ମାନ୍ୟନୀୟେ, ଦୟାକରି ଆମ କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ। ଅତି ଦୂରରେ ନୁହେଁ, ଆମେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନିଯୁକ୍ତିରେ ଗୋ ଚରାଉଛୁ। ସେ ଓ ବଳରାମ ଦୀର୍ଘ ଦୂର ଆସିଛନ୍ତି, ଖାଲି ଭୋଜନ ଚାହୁଁଛନ୍ତି। ଦୟାକରି ଭୋଜନ ଦିଅ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଅଚ୍ୟୁତ କୃଷ୍ଣ ଆସିଛନ୍ତି ବୋଲି ଜାଣି, ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପତ୍ନୀମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସାହିତ ହେଲେ। ସେମାନେ ଚାରି ପ୍ରକାରର ଉତ୍ତମ ଖାଦ୍ୟ ପାତ୍ରରେ ନେଇ, ନଦୀମାନେ ସାଗରକୁ ପହଞ୍ଚିବା ପରି, ଦୌଡ଼ି ଯାଇ ନିଜ ପ୍ରିୟ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେବାକୁ ଚାଲିଲେ। ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, ଭାଇ, ପରିବାର ଓ ପୁଅମାନେ ମନା କଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନିମନ୍ତେ ମନ ନିଶ୍ଚଳ ରଖି, ଶ୍ରବଣ କଥା ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତି ପାଇ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯାଇଲେ। ଏହିପରି, ଯମୁନା ତୀରେ ତରୁଣ ଅଶୋକ ଶାଖାରେ ଶୋଭିତ ଏକ କୁଞ୍ଜରେ, ସେମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବଳରାମ ଓ ଅନ୍ୟ ଗୋପାଳମାନଙ୍କ ସହ ଦେଖିଲେ। କୃଷ୍ଣ କଳା ମେଘ ପରି, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଅମ୍ବର ପିନ୍ଧି, ବନମାଳା ଓ ମୟୂରପଙ୍ଖୀ ଶୋଭିତ, ନୃତ୍ୟକାର ପରି ଉପସୂତ୍ର, ଏକ ହାତରେ ପଦ୍ମ ଘୁଞ୍ଚାଉଥିବା, କାନରେ କୁମୁଦ ଫୁଲ, ଚେହେରାରେ ମୃଦୁ ହାସ୍ୟ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପ ଦେଖିଲେ। ସେମାନେ ଯେଉଁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ମନ ଲଗିଥିଲା, ଯେଉଁଙ୍କୁ ଦେଖିବାର ଆଶା ଥିଲା, ତାଙ୍କୁ ନେତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ତରେ ନେଲେ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଭିତରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଏବଂ ଦୁଃଖ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ଆଶା ତ୍ୟାଗ କରି, ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଥିଲେ। କୃଷ୍ଣ ସମସ୍ତ ଜାଣି, ହସି କହିଲେ—"ଅତି ଶୁଭାଗ୍ୟଶାଳି ମହିଳାମାନେ, ଆସନ୍ତୁ, ବସନ୍ତୁ। ଆପଣମାନେ ଆମକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି, ଏହା ଅତି ଉଚିତ।" "ଯେଉଁଠାରେ ନିର୍ମଳ ଭାବେ ମୋତେ ଭଜନ କରନ୍ତି, ମୁଁ ସେଠାରେ ନିଜ ଆତ୍ମା ପରି ପ୍ରିୟ। ଜୀବନ, ବୁଦ୍ଧି, ମନ, ପତ୍ନୀ, ପୁଅ, ଧନ—ସମସ୍ତ ମୋ ସଂସ୍ପର୍ଶରେ ପ୍ରିୟ ହୁଏ। ତେଣୁ ଅନ୍ୟ କିଏ ପ୍ରିୟ ହେବ?" "ଏବେ ଆପଣମାନେ ଯଜ୍ଞଶାଳାକୁ ଫେରନ୍ତୁ। ଆପଣଙ୍କ ସ୍ୱାମୀମାନେ ଆପଣଙ୍କ ସହିତ ଯଜ୍ଞ ସମାପ୍ତ କରିବେ।" ବ୍ରାହ୍ମଣ ପତ୍ନୀମାନେ କହିଲେ—"ପ୍ରଭୁ, ଏପରି କଠିନ କଥା କହନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଆମେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଆସିଛୁ, ଆପଣଙ୍କ ଚରଣ ଧୂଳି ମୁଣ୍ଡରେ ଧରିବାକୁ। ଏବେ ଆମ ସ୍ୱାମୀ, ପିତା, ପୁଅ, ଭାଇ କିମ୍ବା ମିତ୍ର କେହି ଆମକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବେ ନାହିଁ। ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ଚରଣ ଶରଣ ନେଇଛୁ, ଆଉ କୌଣସି ଶରଣ ନାହିଁ।" ତେବେ, ବଘ୍ନ କୃଷ୍ଣ କହିଲେ—"ଆପଣଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, ପିତା, ଭାଇ, ପୁଅ, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କେହି ରୂଷ୍ଟ ହେଉନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଏବେ ସମସ୍ତ ଲୋକ, ଦେବତା, ପ୍ରାଣୀମାନେ ଆପଣମାନେ ଉପରେ ସମ୍ମାନ କରିବେ, କାରଣ ଆପଣମାନେ ମୋ ସହ ଏକତ୍ୱ ପାଇଛନ୍ତି। ଏହି ସଂସାରରେ ଦେହୀମାନେ ମିଶିବା ନିଜ ପ୍ରେମ ପାଇଁ ନୁହେଁ। ଆପଣମାନେ ମୋପରି ମନ ଲଗାଇଛନ୍ତି, ଶୀଘ୍ର ମୋତେ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ।" ଶୁକଦେବ କହିଲେ—ଏପରି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ପତ୍ନୀମାନେ ଯଜ୍ଞଶାଳାକୁ ଫେରି ଗଲେ, ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀମାନେ ଏବେ ଦ୍ୱେଷ ଛାଡ଼ି, ସ୍ୱ ପତ୍ନୀ ସହିତ ଯଜ୍ଞ ସମାପ୍ତ କଲେ। ସେଠାରେ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପତ୍ନୀ, ସ୍ୱାମୀ ଦ୍ୱାରା ରୋକାଯାଇ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମନେ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଏବଂ କର୍ମ ବନ୍ଧନ ଛାଡ଼ି ଶରୀର ତ୍ୟାଗ କରି ମୋକ୍ଷ ପାଇଲେ। ଗୋବିନ୍ଦ କୃଷ୍ଣ, ସେଉଁଠି ଆଣିଥିବା ଭୋଜନ ଦ୍ୱାରା ଚାରିପ୍ରକାର ଭୋଜନରେ ଗୋପାଳମାନେ ଓ ନିଜେ ଭୋଜନ କଲେ। ଏପରି, ମାନବ ରୂପ ଧାରଣ କରି, କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ରୂପ, ବାଣୀ, କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଗାଁ, ଗୋପାଳ, ଗୋପୀମାନେ ଓ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ଘଟଣା ପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀମାନେ ଲୋକନାଥ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଯାଞ୍ଚ କରିଥିବା ମନେ ପକାଇ, ନିଜ ଅପରାଧ ଉପରେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ସେମାନେ ନିଜ ପତ୍ନୀମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଯେପରି ଭକ୍ତି କଲେ, ନିଜେ ତେପରି ଭକ୍ତି ନଥିବାରେ ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ—"ଆମ ଜନ୍ମ, ବିଦ୍ୟା, ଉପନୟନ, ଉଚ୍ଚ ବଂଶ, ଯଜ୍ଞ ବିଦ୍ୟା—ସବୁ ବ୍ୟର୍ଥ ଯଦି ଆମେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଅତୀତ ପ୍ରଭୁଠାରୁ ବିମୁଖ।" "ଏହି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମାୟା କିପରି ମୁହଁ ଦେଉଛି, ଯେଉଁଠି ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ମୂଢ଼ ହୁଅନ୍ତି। ଆମେ ଲୋକ ଶିକ୍ଷକ ହେବା ସତ୍ୱେ ନିଜ ମଙ୍ଗଳ ଅନ୍ଧକାରରେ ପଡ଼ିଛୁ।" "ଏହି ନାରୀମାନେ ଦେଖ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଇଁ ଘର ନାମକ ମୃତ୍ୟୁ ପାଶ ଭାଙ୍ଗି ଦେଲେ। ସେମାନେ ଦ୍ୱିଜ ନୁହେଁ, ଗୁରୁ ନିକଟ ରହିନାହାନ୍ତି, ତପସ୍ୟା, ଅନ୍ୱେଷଣ, ଶୁଦ୍ଧି, କିମ୍ବା ଶୁଭ କ୍ରିୟା କିଛି ନଥିଲା।