ଏକ ସମୟର କଥା, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଗୋପବଳକମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତମେ ମାନେ ସେଠାକୁ ଯାଅ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ, ଆମ ପକ୍ଷରୁ ପକା ଭାତ ଚାହିଁବା, ଏବଂ ମୋର ଏବଂ ରାମଙ୍କ ନାମ ଉଲ୍ଲେଖ କରିବା।” ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଏହି ଆଦେଶ ପାଇ, ଗୋପବଳକମାନେ ନମ୍ରତା ସହିତ ହାତ ଜୋଡି ମାଥା ନମାଇ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ ଏବଂ ପୃଥିବୀର ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ଆମେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଦେଶାନୁସାରେ ଆସିଛୁ, ରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପଠାଯାଇଛୁ, ଆପଣମାନେ ମଙ୍ଗଳମୟ ହେଉନ୍ତୁ,” ବୋଲି କହିଲେ। ସେମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଧର୍ମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜ୍ଞାନୀମାନେ, ରାମ ଓ ଅଚ୍ୟୁତ ଏଠାରୁ ଦୂରେ ନୁହଁନ୍ତି, ଗୋମାନେ ଚରାଇ ଭୋକ ଲାଗିଛି, ଆପଣମାନେ ବିଶ୍ୱାସ କରିଥିଲେ ତେବେ ତାଙ୍କୁ ଚାହିଁଥିବା ପକା ଭାତ ଦିଅନ୍ତୁ।” ଏହା ସହିତ ସେମାନେ ଏହି ଉପଦେଶ ମଧ୍ୟ ଦେଲେ, “ଯଦି ପଶୁଯଜ୍ଞ ବା ସୌତ୍ରାମଣୀ ନୁହଁଁ, ତେବେ ଦୀକ୍ଷିତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଭୋଜନ ଅଶୁଚି ହୁଏନା।” ତଥାପି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏହି ଅନୁରୋଧ ଶୁଣିଲେ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପକ୍ଷରେ କିଛି ମନ ଦେଲେ ନାହିଁ। ସେମାନେ ନିଜ ନିଜ କ୍ଷୁଦ୍ର ଇଚ୍ଛା, ବହୁ କ୍ରିୟାକଳାପ ଓ ବୟସର ଅଭିମାନରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ।