ଉଦ୍ଧବଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଇ, ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ କହିଲେ—“ଉଦ୍ଧବ, ଅସ୍ଥିର ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗରେ ଲିପ୍ତ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଆତ୍ମାକୁ ଗ୍ରହଣ କରି ଯାହା ଭ୍ରମ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ତାହାର ମୂଳ ଭୁଲକୁ ଦେଖ। ଜଣେ ଲୋକ, ଯଦି ଅପମାନିତ, ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଉପେକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଉପହାସ କରନ୍ତି, ଇର୍ଷ୍ୟା କରନ୍ତି, ମାରିଦିଅନ୍ତି, ବା ଅବରୋଧ କରନ୍ତି, ଜୀବିକା ଚିନ୍ତାରେ ବଞ୍ଚିତ ହୁଏ—ସେ ଜଣେ ଭଲ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ରଖିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଦୁଃଖ ମଧ୍ୟରେ ନିଜ ଆତ୍ମା ଦ୍ୱାରା ନିଜକୁ ଉନ୍ନତ କରିବା ଉଚିତ। ଅଜ୍ଞାନୀ ଲୋକ ଦ୍ୱାରା ଥୁ ଦିଆଯିବା, ପିତ୍ତି ଦିଆଯିବା, ଏକାଧିକ ଭାବରେ ଅପମାନିତ ହେବା—ସବୁ ଦୁଃଖ ମଧ୍ୟରେ ଉନ୍ନତି ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଦରକାର।” ଉଦ୍ଧବ ଭଗବାନଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—“ଏହି ଅପମାନ ଆତ୍ମାକୁ ଅସହ୍ୟ, ଏହା କିପରି ବୁଝିବି? ପ୍ରଭୁ, ଏହା ଜଣାଇଦିଅ। ଏହି ଅତି କଷ୍ଟଦାୟକ ଦୁଃଖ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ, କାରଣ ପ୍ରକୃତି ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ଆପଣଙ୍କ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି, ଶାନ୍ତ, ଆପଣଙ୍କ ପଦେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କେହି ଏହି ଦୁଃଖ ସହିପାରିବେ ନାହିଁ। ବୃହସ୍ପତି ବ୍ରହ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱରେ, ହରି ନିଜ ଆତ୍ମାରେ, ଗୋ, ଗୁରୁ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣରେ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ବିଷ୍ୱକ୍ସେନଙ୍କ ପଥ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି। ତିନି ଲୋକର ଲୋକମାନେ ଷ୍ଟୁତି ଓ ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ମହିଳାମାନଙ୍କ ଚିତ୍ତରେ ନିଅନ୍ତି, ଯେପରି ରାମ ଧର୍ମିକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି। ଭୋଜନ ଓ ଅନ୍ନଦାନ ଦ୍ୱାରା ବିଦ୍ୱାନ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଜନାନୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅନୁଗ୍ରହ ଆସେ। ଏହି ସମୟରେ, ଗୋପମାନେ କହିଲେ—“ହେ ରାମ, ହେ କୃଷ୍ଣ, ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଦଳନ କରୁଥିବା, ଆମେ ଭୋକରେ ପୀଡ଼ିତ, ଆପଣ ଏହାର ଉପାୟ କରିବା ଉଚିତ।” ଶୁକଦେବ କହିଲେ—ଗୋପମାନେ ଏପରି କହିବା ପରେ, ଦେବକୀନନ୍ଦନ କୃଷ୍ଣ ଭକ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଜନାନୀ ପାଇଁ ଦୟାପୂର୍ବକ ଏହି ଶବ୍ଦ କହିଲେ—“ଅଙ୍ଗିରସ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ଯଜ୍ଞାଶ୍ରମକୁ ଯାଉ, ସେମାନେ ସ୍ବର୍ଗ ପାଇଁ ଉଦ୍ୟତ। ତୁମେ ଯାଇ, ଆମ ନାମ ଓ ରାମଙ୍କ ନାମ ଉଲ୍ଲେଖ କରି, ପକା ଭାତ ମାଗିବା।" ପ୍ରଭୁଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁସାରେ, ଗୋପମାନେ ହାତ ଜୋଡ଼ି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ଭାତ ମାଗିଲେ—“ହେ ଭୂମିର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆମେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଆସିଛୁ, ରାମ ଆମକୁ ପଠାଇଛନ୍ତି, ତୁମେ ଧନ୍ୟ ହେଉ। ହେ ଧର୍ମଜ୍ଞ, ରାମ ଓ ଅଚ୍ୟୁତ ଗୋ ଚରାଉଛନ୍ତି, ଭୋକା ଅଛନ୍ତି, ତୁମେ ଯଦି ଶ୍ରଦ୍ଧା ରଖ, ତେବେ ତୁମେ ଚାହିଁଥିବା ପକା ଭାତ ଦିଅ। ମୂଁ ଏହି ଦିନ, ଉତ୍ସର୍ଗ କିମ୍ବା ସୌତ୍ରମଣୀ ବିଧି ଛାଡ଼ି, ଅନ୍ୟ ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ନିବୃତ୍ତ ହେଇ ଭୋଜନ କରିବା ଅନୁଚିତ ନୁହେଁ।" କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏହି ଅନୁରୋଧ ଶୁଣି ମଧ୍ୟ ଶୁଣିଲେ ନାହିଁ—ସେମାନେ ଅପେକ୍ଷା କ୍ଷୁଦ୍ର ଚିନ୍ତାରେ, ବହୁ କାର୍ଯ୍ୟରେ ବ୍ୟସ୍ତ, ଶିଶୁ ସ୍ବଭାବରେ ଏବଂ ବୟସର ଅଭିମାନରେ ଆତ୍ମ-ମୁଗ୍ଧ। ଯଜ୍ଞର ସ୍ଥାନ, ସମୟ, ସାମଗ୍ରୀ, ମନ୍ତ୍ର, ପ୍ରକ୍ରିୟା, ପୁରୋହିତ, ଅଗ୍ନି, ଦେବତା, ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା, ଧର୍ମ—ସବୁ ଭଗବାନଙ୍କ ରୂପ ଅଟୁଟ। ତଥାପି, ସେମାନେ ଭଗବାନ ଅଧୋକ୍ଷଜକୁ ଜଣାଇଲେ ନାହିଁ, ନିଜକୁ ମାନୁଷ ଭାବି, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ମାନୁଷ ଭାବିଲେ। ଏହି ଅନୁରୋଧକୁ “ଯଦୁମାନେ ଦିଅ” କିମ୍ବା “ଦିଅନାହିଁ” ମଧ୍ୟ କହିଲେ ନାହିଁ। ଗୋପମାନେ ନିରାଶ ହୋଇ, କୃଷ୍ଣ ଓ ରାମଙ୍କ ନିକଟକୁ ଫିରି ଘଟଣାଟି ଜଣାଇଲେ। ଏହା ଶୁଣି, ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ହସି, ଗୋପମାନେକୁ ପୁନି ଏକ ଲୋକପର ଉପାୟ ଦେଖାଇ କହିଲେ—“ସଂକର୍ଷଣ ଓ ମୋତେ ସହିତ ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଜନାନୀମାନେ ଭକ୍ତି ଭାବରେ ଆମେ ଆସିଛୁ ବୋଲି ଜଣାଇ ଯାଉ, ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଭୋଜନ ଦେଇବେ।” ଗୋପମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ, ଜନାନୀମାନେ ଶୋଭିତ ଅବସ୍ଥାରେ ବସିଥିବାକୁ ଦେଖି, ପ୍ରଣାମ କରି ବିନୟପୂର୍ବକ କହିଲେ—“ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଜନାନୀମାନେ, ଆମର ଶବ୍ଦ ଶୁଣନ୍ତୁ। ଆମେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଏଠାରେ ଗୋ ଚରାଉଛୁ। ତିନି ଲୋକର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ରାମ ସହିତ ଆସିଛନ୍ତି, ଭୋକା ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଦିଅ।” ଅଚ୍ୟୁତ ଆସିଛନ୍ତି ଜଣାଇ ଶୁଣି, ସେମାନେ ଯେଉଁମାନେ ସଦା ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ, ତାଙ୍କ ଉପାଖ୍ୟାନ ଶୁଣି ଚିତ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ, ସେମାନେ ଚମତ୍କାରରେ ଭରିଗଲେ। ଚାରି ପ୍ରକାର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭୋଜନ ନେଇ ବେଶନ୍ଦରେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଦୌଡ଼ିଗଲେ, ନଦୀମାନେ ସାଗରକୁ ଯିବା ପରି। ତାଙ୍କ ପତି, ଭାଇ, ଆତ୍ମୀୟ, ପୁଅ ମନା କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଆତ୍ମାର ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଆଶାରେ, ଏବଂ ଚିରକାଳ ଶୁଣିଥିବା ଉପଦେଶ ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତି ପାଇ, ସେମାନେ ଯାଇଥିଲେ। ଯମୁନା ତୀରର ଏକ ନବୀନ ଅଶୋକ ଶାଖା ଶୋଭିତ କୁଞ୍ଜରେ, ସେମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ—ଗାଢ଼ ବଦଳ ମେଘ ପରି ଶ୍ୟାମ, ସୁବର୍ଣ୍ଣବସ୍ତ୍ର ଧାରଣ, ବନମାଳା ଓ ମୟୂରପଙ୍ଖ ଶୋଭିତ, ନୃତ୍ୟକାର ପରି ପୋଶାକ, ଅନ୍ୟ ହାତରେ ଲୋଟସ ଘୁଞ୍ଚାଉଥିବା, କାନରେ ଶୁଅ ଫୁଲ, ଚେହେରାରେ ହସ, ଚୁଲ ଗାଲକୁ ଛୁଇଁଥିବା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସେମାନେ ଚିତ୍ତରେ ତାଙ୍କ ଉପାଖ୍ୟାନ ରେ ଲିନ, ତାଙ୍କ ଦେଖିବାରେ ଆନନ୍ଦିତ, ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଗଭୀର ଭାବରେ ଅନ୍ତରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଚିହ୍ନିତ ଦୁଃଖ ଛାଡ଼ି ଦେଲେ। ସବୁ ଆଶା ଛାଡ଼ି, ସେମାନେ ଆତ୍ମାକୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଆସି, ଭଗବାନ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ରଷ୍ଟା, ଏହା ବୁଝି, ହସି କହିଲେ—“ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀମାନେ, ବସନ୍ତୁ। ଆମେ କିପରି ସାହାଯ୍ୟ କରିପାରିବି? ତୁମେ ଆମକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଛ, ଏହା ଯଥାର୍ଥ। ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ଭଲ ପାଇଁ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋତେ ନିର୍ମଳ ଭକ୍ତି ଦେଇଥିବା ଏବଂ ଅଟୁଟ ଭାବରେ ଆମେ ପ୍ରିୟ। ଜୀବନ, ବୁଦ୍ଧି, ମନ, ଆତ୍ମା, ପତି, ପୁଅ, ଧନ—ସବୁ ମୋ ସଂସ୍ପର୍ଶରେ ପ୍ରିୟ ହୁଏ; ତେଣୁ ଅନ୍ୟ କେଉଁ ତୁମ ପାଇଁ ପ୍ରିୟ ହେବ? ଏବେ ତୁମେ ଯଜ୍ଞାଶ୍ରମକୁ ଫିରିଯାଉ, ତୁମ ପତିମାନେ ତୁମ ସହଯୋଗରେ ଯଜ୍ଞ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବେ।