ଏକ ସମୟର କଥା, ଯେଉଁଥିରେ ଶ୍ରୀ କୃଷ୍ଣ, ଶ୍ରୀ ରାମ, ଶ୍ରୀଦାମ, ସୁବଳ, ଅର୍ଜୁନ, ବିଶାଳ, ଋଷଭ, ତେଜସ୍ବିନ, ଦେବପ୍ରସ୍ଥ, ଓ ଵରୂଥପ ନାମକ ଗୋଟିଏ ଗୋଷ୍ଠୀ ଥିଲେ। ଏହି ମହାନ ଆତ୍ମାମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ସଦା ସମୟ ଅନ୍ୟଙ୍କର ସେବାରେ ଜୀବନ ବିତାଇଥିଲେ, ବାୟୁ, ବର୍ଷା, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଓ ଶୀତରେ ଧୀରେ ଧୀରେ ଆମକୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେଇଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଜନ୍ମ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଥିଲା, ଯାହା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଜୀବନ ବିତାଇଥିଲା। ସେମାନେ ସଦା ସହାୟତାର ଖୋଜ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଦୂର କରିବାକୁ କେବେ ମନା କରନ୍ତିନାହିଁ। ସେମାନେ ପତ୍ର, ଫୁଲ, ଫଳ, ଛାୟା, ମୂଳ, ଗାଠା, ଗନ୍ଧ ଦେଇ ଆଶା ପୂରଣ କରୁଥିଲେ। ଏହି ଭାବରେ, ଜୀବନର ସର୍ବୋତ୍ତମ ସେବା କରିବା ହେଉଛି ଏହାର ସତ୍ୟ ପ୍ରତିକୂଳତା। ଯମୁନାର ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ତାଙ୍କର ତରୁ ଶାଖାର ତଳେ ନବୀନ ପତ୍ର, ଫୁଲ, ଓ ଫଳର ସହିତ ରହିଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ଯାଇଥିଲେ। ଆଉ, ରାଜା, ଗୋ ମାତାଙ୍କୁ ପବିତ୍ର ଓ ଶୀତଳ ଜଳରେ ପାଣି ଦେଇ, ଗୋପାଳ ମାନେ ମଧୁର ଜଳ ପିଇଲେ। ତାଙ୍କର ଗୋଷ୍ଠୀ ମେଷ ଚରାଇଥିବା ମହାବୃକ୍ଷର ଛାୟାରେ, ଶ୍ରୀ କୃଷ୍ଣ ଓ ଶ୍ରୀ ରାମ ଆସିଥିଲେ, ତେବେ ତାଙ୍କର ଭୋଜନର ଆବଶ୍ୟକତା ଥିଲା। ସେମାନେ କହିଲେ, "ଜୀବନର ଆବେଗରେ ଗୋଟିଏ ପ୍ରାଣୀ ସ୍ୱୟଂକୁ ମନେ ରଖିପାରୁନାହିଁ; କାହାକୁ ମୃତ୍ୟୁ ଆସିଲେ ସେ ସମସ୍ତ କିଛି ଭୁଲିଯାଏ।" ଜନ୍ମ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଖିବାକୁ ଯେଉଁଥିରେ ଜୀବନ ଏକ ଦ୍ରଷ୍ଟା ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ, ସେଠାରେ ଜଣେ ମଣିଷ ନୂତନ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ, ପୁରୁଣା ଭାବରେ ନୁହେଁ। ସେଥିରେ ତିନି ପ୍ରକାରର ଅନୁଭବ—ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ସେମାନଙ୍କର ବସ୍ତୁ, ଓ ମନ—ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେଖାଯାଏ। ଯେଉଁମାନେ ଭଲ ଓ ଖରାପ କାମ କରନ୍ତି, ସେମାନେ କେବଳ ଏହି ଦେହରେ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି। ଏହି ପ୍ରକାରର ଜୀବନ ଆଗେ ଓ ଯାଉଥିବା ଜୀବନ ଅନୁସାରେ କେବଳ ଅନୁଭବ କରାଯାଏ। ତେଣୁ, ଦୟାଳୁ ଜୀବନ ରହିଥିବା ସ୍ଥାନରେ, ଆମେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ସତ୍ୟକୁ ଚିନ୍ତା କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଯେତେବେଳେ ଜୀବନର ଦୁଃଖ ଓ କଷ୍ଟରେ ଆମେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ସେବା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା, ତେବେ ସେ ଆପଣଙ୍କୁ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ ଦେଇଥାଏ। ତେଣୁ, ଗୋପାଳ ମାନେ ଯେତେବେଳେ କେବଳ ଏହି ଦୁଃଖର ଆବଶ୍ୟକତାରେ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଶ୍ରୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରିଥିଲେ। "ହେ ରାମ, ହେ କୃଷ୍ଣ, ଆମେ ଭୋଜନର ଆବଶ୍ୟକତାରେ ଅଛୁ, ଦୟାକରି ଆମକୁ ସହଯୋଗ କର।" ଶ୍ରୀ କୃଷ୍ଣ ଏହାକୁ ଶ୍ରୀଦାମଙ୍କୁ କହିଥିଲେ, "ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଯଜ୍ଞ ମଞ୍ଚକୁ ଯାଆ, ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ଆମର ନାମ ସହିତ ଚାଉଳ ଚାହାଁ।" ତେଣୁ, ଗୋପାଳ ମାନେ ଏହି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁସରଣ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଖରେ ଗଲେ। ସେମାନେ ହାତ ଜୋଡି, ମାଟିରେ ପ୍ରଣାମ କରି, "ହେ ଧର୍ମର ଗ୍ରହୀତା, ଶ୍ରୀ କୃଷ୍ଣ ଓ ଶ୍ରୀ ରାମ ଏଠାରେ ଥିଲେ ଓ ଭୋଜନ ଚାହାଁ, ଦୟାକରି ଆମକୁ ଦିଅ।" ଏହି ଭାବରେ, ଗୋପାଳ ମାନେ ତାଙ୍କର ଆବେଗରେ ଅନୁଭବ କରି, ଶ୍ରୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁସରଣ କରିଥିଲେ।