ଏଭଳି, ଗୋପୀମାନେ ନିଜ ଚିତ୍ତକୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଉପରେ ଏକାଗ୍ର କରି, ଏକ ମାସ ଧରି ଭଦ୍ରକାଳୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ସହ ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିଥିଲେ, ଏହି ଆଶାରେ ଯେ, ନନ୍ଦନନ୍ଦନ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ପତି ହେବେ। ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳେ, ସଙ୍ଗୀନୀମାନେ ସହିତ ଉଠି, ହାତ ଧରି ଧରି, ସେମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଗୁଣଗାନ କରି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଗାଇଥିଲେ ଏବଂ କାଳିନ୍ଦୀ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଯାଉଥିଲେ। ଏକ ଦିନ, ସେମାନେ ନଦୀ କୂଳକୁ ଆସି, ପୂର୍ବବତ୍ ନିଜ ଜାମାକପଡ଼ା ଛାଡ଼ି ଦେଇ, ସଙ୍ଗୀତ ଓ ହସିରେ ପ୍ରମୋଦିତ ହୋଇ ପାଣିରେ ଖେଳୁଥିଲେ। ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଯୋଗୀଶ୍ୱର କୃଷ୍ଣ, ତାଙ୍କର ମନୋଭାବ ବୁଝି, ସେଠାକୁ ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗମାନେ ସହ ଆସିଲେ, ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବାକୁ। କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ କପଡ଼ା ତୁରନ୍ତ ଉଠାଇ ଏକ କଦମ୍ବ ଗଛ ଉପରେ ଚଢ଼ିଲେ, ଓ ଝୁମୁରି ହସି ସହ ସାଙ୍ଗମାନେ ସହ ମଜା କରି କହିଲେ, "ଏଠାକୁ ଆସ, ତୁମେ ଯେଉଁଠି ଇଚ୍ଛା କର, ତୁମର ଜାମାକପଡ଼ା ନିଅ। ମୁଁ ଠିକ୍ କହୁଛି, ମଜା ପାଇଁ ନୁହେଁ—ଯଦି ତୁମେ ବ୍ରତରେ କ୍ଲାନ୍ତ ହେଉଛ। ମୁଁ କେବେ ମିଥ୍ୟା କହିନାହିଁ, ଏହି ସାଙ୍ଗମାନେ ଏହା ଜାଣନ୍ତି; ଏ ଶୁଭ୍ରସ୍ମିତା ଗୋପୀମାନେ, ଏକେକେ ଆସି ତୁମର ଜାମାକପଡ଼ା ନିଅ, ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ନୁହେଁ।" କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଏହି ମଜାଦାର କଥା ଦେଖି ଗୋପୀମାନେ ଲଜ୍ଜାରେ ପ୍ରେମରେ ଭିନ୍ନ ହୋଇ, ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟକୁ ଦେଖି ମିଛୁ ହସିଲେ, କିନ୍ତୁ ଜଳରୁ ବାହାରିଲେ ନାହିଁ। ଗୋବିନ୍ଦ ଏପରି ମଜା କରୁଥିବା ସମୟରେ, ଗୋପୀମାନେ ତାଙ୍କର ମନ ଚଞ୍ଚଳ ହୋଇ, ଜଳରେ ଗଳାଯାଏଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଡୁବି, ଶୀତରେ କମ୍ପି କମ୍ପି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ନନ୍ଦନନ୍ଦନ, ଆମକୁ ଆଦର କର; ତୁମେ ବ୍ରଜର ଗୌରବ ଅତି; ଆମକୁ ଜାମାକପଡ଼ା ଦେଅ, ଆମେ କମ୍ପୁଛୁ।" "ହେ ଶ୍ୟାମସୁନ୍ଦର, ଆମେ ତୁମର ଦାସୀ, ଯେମିତି କହିବ, ତେମିତି କରିବୁ; ଧର୍ମଜ୍ଞ, ଆମକୁ ଜାମାକପଡ଼ା ଦିଅ, ନାହିଁଲେ ରାଜାଙ୍କଠାରେ ଅଭିଯୋଗ କରିବୁ।" ଭଗବାନ୍ ସ୍ନିଗ୍ଧ ହସି କହିଲେ, "ଯଦି ତୁମେ ସତ୍ୟସ୍ୱରୂପେ ମୋର ଦାସୀ ଏବଂ ମୋ କଥା ମାନିବ, ଏହି ସୁନ୍ଦରସ୍ମିତା ଗୋପୀମାନେ ଏଠାକୁ ଆସି ନିଜ ଜାମାକପଡ଼ା ନିଅ।" ତେଣୁ, ଗୋପୀମାନେ ଶୀତରେ ଅତି କଷ୍ଟ ଭୋଗି, ନିଜ ଅଙ୍ଗ ହାଥରେ ଢାକି, ଜଳରୁ ବାହାରିଲେ। ସେମାନେ ଏପରି ଅସହାୟ ଦେଖି, ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ନିର୍ମଳ ଭକ୍ତିରେ ଖୁସି ହୋଇ, ଜାମାକପଡ଼ା କାନ୍ଧରେ ରଖି, ମୃଦୁ ହସି ସହ କହିଲେ, "ତୁମେ ନିର୍ବସନା ହୋଇ ଜଳରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛ; ଏହା ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଅପରାଧ। ହାଥ ଜୋଡ଼ି ମୁଣ୍ଡ ନମାଅ, ଏହି ଦୋଷ ଦୂର କର; ପରେ ଜାମାକପଡ଼ା ନିଅ।" ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ବ୍ରଜବନ୍ଧୁ ଗୋପୀମାନେ ବୁଝିଲେ ଯେ, ନିର୍ବସନା ସ୍ନାନ କରିବା ଆପଣଙ୍କ ବ୍ରତର ଉଲ୍ଲଂଘନ। ତେଣୁ, ସେମାନେ ଏହାକୁ ନିଜ ବ୍ରତର ସମାପ୍ତି ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କଲେ, କାରଣ ଏହା ନିଜେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଥିଲା, ତେଣୁ ଦୋଷ ନାହିଁ। ସେମାନେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ଭଗବାନ୍ ଦେବକୀନନ୍ଦନ ସ୍ନେହରେ ଅନୁଗ୍ରହିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ଜାମାକପଡ଼ା ଫେରାଇ ଦେଲେ। ଏହି ଭାବେ ଶର୍ମିତ ଓ ଅନୁଭବରେ ପ୍ରସ୍ନ୍ନ ହେବା ସତ୍ୱେ, ଗୋପୀମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କିଛି ଦୋଷ ଦେଲେ ନାହିଁ; ବରଂ ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ରହିବାରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ଜାମାକପଡ଼ା ପିନ୍ଧି, ମନେ ପ୍ରିୟ ସଙ୍ଗ ଇଚ୍ଛା ରଖି, ଲଜ୍ଜାରେ ନୟନ ନମାଇ, ଗୋପୀମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଯିବାକୁ ମନ କଲେ ନାହିଁ। ତାଙ୍କର ମନୋଭାବ ବୁଝି, ଦାମୋଦର ଭଗବାନ୍ ଏହି ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ବ୍ରତୀ ଗୋପୀମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ସତୀ, ତୁମେ ଯେଉଁ ମନୋଭାବରେ ମୋ ପୂଜା କରିଛ, ମୁଁ ଜାଣିଛି; ଏହା ମୋ ପ୍ରସନ୍ନତାର ଯୋଗ୍ୟ ଏବଂ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପୂରଣ ହେବ। ଯେଉଁମାନେ ମୋରେ ଚିତ୍ତ ଏକାଗ୍ର କରିଥାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛା କାମନାରେ ପରିଣତ ହୁଏ ନାହିଁ, ଯେପରି ଭୁନା ଓ ଉବା ଧାନ ଅଙ୍କୁରିତ ହୁଏ ନାହିଁ।" "ଏବେ ତୁମେ ବ୍ରଜକୁ ଯାଅ, ବ୍ରତରେ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିଛ; ଆଗାମୀ ରାତିରେ ତୁମେ ମୋ ସହ ରମଣ କରିବ; କାରଣ ଏହି ବ୍ରତ ତୁମେ ମୋ ପୂଜା ପାଇଁ କରିଥିଲ।" ଶୁକଦେବ କହିଲେ, ଏପରି ଭାବେ ଭଗବାନ୍ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ, ଗୋପୀମାନେ ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ମନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପଦପଦ୍ମ ଧ୍ୟାନ କରି, ଯଦିଓ ଏହା କଷ୍ଟକର ଥିଲା, ବ୍ରଜକୁ ଫେରିଯିଲେ। ତାପରେ, ଦେବକୀନନ୍ଦନ କୃଷ୍ଣ ଗୋପବାଳକମାନେ ସହ ଭୃନ୍ଦାବନ ଛାଡ଼ି, ତାଙ୍କ ଭାଇ ବଳରାମ ସହ ଗଈମାନେ ଚରାଇବାକୁ ଦୂରକୁ ଗଲେ। ମଧ୍ୟାହ୍ନର ତୀବ୍ର ତାପରୁ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଗଛମାନେ ନିଜ ଶାଖାପତ୍ର ଛାୟା ଭାବରେ ଦେଉଥିଲେ, ଏହା ଦେଖି କୃଷ୍ଣ ଗୋପବାଳକମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ଷ୍ଟୋକକୃଷ୍ଣ, ଅଂଶୁ, ଶ୍ରୀଦାମ, ସୁବଲ, ଅର୍ଜୁନ, ବିଶାଳ, ଋଷଭ, ତେଜସ୍ବି, ଦେଵପ୍ରସ୍ଥ, ବରୂଥପ!" "ଏହି ମହାନ୍ ଆତ୍ମାମାନେ ଦେଖ, ସେମାନେ ଅନ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ଜୀବନ ଦେଉଛନ୍ତି। ବାୟୁ, ବର୍ଷା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାପ, ଏବଂ ଶୀତ ଝେଲି, ସେମାନେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କର ଜନ୍ମ ଧନ୍ୟ, କାରଣ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ତାଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରନ୍ତି। ସତ୍ପୁରୁଷମାନେ ପରି, ସେମାନେ କେବେ ଆଶ୍ରୟାର୍ଥୀଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି ନାହିଁ।" "ପତ୍ର, ପୁଷ୍ପ, ଫଳ, ଛାୟା, ମୂଳ, ଛାଲ, କାଠ, ଗନ୍ଧରସ, ରସ, ଭସ୍ମ, ଅସ୍ଥି—ଏସବୁ ଦେଇ ସେମାନେ ଆମର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତି। ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଦେହୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଜନ୍ମର ସତ୍ୟ ସାର୍ଥକତା—ନିଜ ଜୀବନ, ଧନ, ବୁଦ୍ଧି, ଓ ବାଣୀ ଦ୍ୱାରା ସର୍ବଦା ପରହିତରେ ଲାଗି ରହିବା।" ଏହିପରି କହି, ସେମାନେ ଯମୁନା ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ନବପଲ୍ଲବ, ଫଳ, ଫୁଲ, ଓ ପତ୍ରରେ ଭରିଥିବା ଗଛମାନଙ୍କ ନିମ୍ନ ଶାଖା ମଧ୍ୟରେ ଗଲେ। ସେଠାରେ, ସ୍ୱଚ୍ଛ, ଶୀତଳ, ମଙ୍ଗଳମୟ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଗଈମାନେଙ୍କୁ ପାନ କରାଇ, ଗୋପବାଳକମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ମଧୁର ଜଳ ତୃପ୍ତି ସହ ପିଲେ। ଏହି ବନରେ, ଗଈମାନେ ଇଚ୍ଛାମତା ଚରୁଥିଲେ, କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମ ଆସି, ଭୋକା ହୋଇ, ଗୋପବାଳକମାନେ କହିଲେ, "ଇନ୍ଦ୍ରିୟବିଷୟରେ ଆସକ୍ତି ଥିଲେ, ପ୍ରାଣୀ ପୁନଃ ନିଜକୁ ମନେ ପକାଏ ନାହିଁ; ମୃତ୍ୟୁ ହେଉଛି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିସ୍ମୃତି।" "ଜନ୍ମ, ଯଦିଓ ନିଜ ଅନୁଭବ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟବିଷୟ ଗ୍ରହଣ କରିବା, ଜଣେ ସ୍୵ପ୍ନ କିମ୍ବା ଚିନ୍ତାପରି।