ମହାରାଜ, ଆପଣଙ୍କର ସେନାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପଦଧ୍ୱନି ଭୂମିର ଗୋଲକୁ ଭଙ୍ଗ କରି, ତାହାକୁ କମ୍ପିତ କରି, ବିଶାଳ ଦଳକୁ ଆଗକୁ ଆଣି, ଆପଣ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଏହି ଭୂମିରେ ଚାଲିବା କରୁଛନ୍ତି। ଏହି ସମୟରେ, ମହାରାଜ, ଭଗବାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିବା ଭର୍ଣ୍ଣ ଓ ଆଶ୍ରମର ସମସ୍ତ ସୀମା ଚୋରମାନେ ଭଙ୍ଗ କରିବେ। ତାହାପରେ ଅଧର୍ମ ଉଦ୍ଭବ ହେବ, ଲୋଭାଳୁ ଓ ଅନିୟମିତ ଲୋକମାନେ ତାହାକୁ ବଢାଇବେ; ଯଦି ଆପଣ ବିଶ୍ରାମ କରିବେ, ଏହି ଜଗତ ଚୋରମାନେ ଦ୍ୱାରା ଅବଶ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହେଇଯିବ। ଏହି ସବୁ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ମହାବୀର, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛି—ଆପଣ ଏଠାରେ କେଉଁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଆସିଛନ୍ତି? ଆମେ ସତ୍ୟ ହୃଦୟରେ ଏହାକୁ ଜାଣି, ଅନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଦ୍ୱାରା ଆଗକୁ ବଢିବାଉ। ଏହିପରେ ଶୁକଦେବ ମହାରାଜ କହିଲେ: ଶୀତ ଋତୁର ପ୍ରଥମ ମାସରେ, ନନ୍ଦର ବ୍ରଜର ଯୁବତୀମାନେ କାତ୍ୟାୟନୀ ପୂଜାର ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିଥିଲେ; ସେମାନେ ସରଳ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇଥିଲେ। ପ୍ରଭାତରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦିତ ହେବା ସମୟରେ, ସେମାନେ କାଲିନ୍ଦୀ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରି, ତୀରେ ତଳମାଟିରେ ଦେବୀଙ୍କର ଏକ ମୂର୍ତ୍ତି ତିଆରି କରି, ତାହାକୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ସୁଗନ୍ଧିତ ମାଳା, ଧୂପ, ଦୀପ, ଫୁଲ, ଫଳ, ଅଙ୍କୁର, ଧାନ୍ୟ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଉପହାର ଦ୍ୱାରା ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରୁଥିଲେ: "ହେ କାତ୍ୟାୟନୀ, ମହାଶକ୍ତି, ମହାଯୋଗିନୀ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶାସ୍ତ୍ରୀ, ହେ ଦେବୀ, ନନ୍ଦନନ୍ଦନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆମର ପତି କର; ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ।" ଏଭଳି, ମାନସ କୃଷ୍ଣରେ ଅନ୍ୟତମ, ବ୍ରଜର ଯୁବତୀମାନେ ଏକ ମାସ ଧରି ଭଦ୍ରକାଳୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ନନ୍ଦନନ୍ଦନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପତି ପାଇଁ ଆଶା କରୁଥିଲେ। ପ୍ରତିଦିନ ପ୍ରଭାତରେ, ସେମାନେ ସଂଗୀନୀମାନେ ସହିତ ଉଠି, ହାତ ହାତ ଧରି, ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଗୀତ ଗାଇ, କାଲିନ୍ଦୀ ନଦୀକୁ ସ୍ନାନ କରିବା ପାଇଁ ଯାଉଥିଲେ। ଏକ ଦିନ, ନଦୀ ତୀରକୁ ପହଞ୍ଚି, ପୂର୍ବବତ୍ ଜଳରେ ଖେଳ କରି, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଗୀତ ଗାଇ ସମ୍ଭାର ରଖି ଦେଇଥିଲେ। ତାଳେ, ଯୋଗୀନାମ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ସେମାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ବୁଝି, ତାଙ୍କ ସଂଗୀନୀମାନେ ସହିତ ସେଠାକୁ ଆସି, ସେମାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବାକୁ ଚାହିଲେ। ତିନି, ତାଳେ ଶୀଘ୍ରତାରେ ସେମାନଙ୍କର ମାଳାପୋଷାକ ନେଇ, କଦମ୍ବ ଗଛରେ ଚଢ଼ି, ସଂଗୀନୀମାନେ ସହିତ ହସି, ମଜା କରି କହିଲେ: "ଏଠାକୁ ଆସ, ଏହି ମାଳାପୋଷାକ ଆପଣମାନେ ଚାହିଁଲେ ନେଇଯାଅ। ମୁଁ ତୁମ୍ଭାକୁ ସତ୍ୟ କହୁଛି, ମଜା ନୁହେଁ, ଯଦି ବ୍ରତରେ ଥକି ଶିଅଛ।" "ମୁଁ କେବେ ମିଥ୍ୟା କଥା କହିନାହିଁ; ଏହି ସଂଗୀନୀମାନେ ଜାଣନ୍ତି। ହେ ଶୁଭ୍ର ନିତମ୍ଭା, ଏକେକ ହୋଇ ଆସ, ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ନ ଆସ।" କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଏହି ମଜା କଥା ଦେଖି, ଗୋପୀମାନେ ଲଜ୍ଜା ଭରି, ଏକାଠି ଦେଖି, ହସି, ତଥାପି ବାହାରି ଆସିଲେ ନାହିଁ। ଗୋବିନ୍ଦ ଏଭଳି କହିବା ସମୟରେ, ସେମାନେ ଜଳରେ ଗଳା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଡୁବି, ଥରଥର କମ୍ପି, ମନ ଉତ୍ସୁକ୍ତ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ: "ହେ ନନ୍ଦନନ୍ଦନ, ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ମାନ୍ୟ କରୁଛୁ; ଆପଣ ବ୍ରଜର ଗୌରବ ଅଟୁଟ। ଆମ ପୋଷାକ ଦେଇଦିଅ, ଆମେ କମ୍ପି ରହିଛୁ।" "ହେ ଶ୍ୟାମସୁନ୍ଦର, ଆମେ ଆପଣଙ୍କର ଦାସୀ ଓ ଆପଣ କହିଥିବା ପ୍ରକାର କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ; ଆମ ପୋଷାକ ଦେଇଦିଅ, ହେ ଧର୍ମଜ୍ଞ, ନହେଲେ ରାଜାଙ୍କୁ ଅଭିଯୋଗ କରିବା।" ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: "ଯଦି ଆପଣମାନେ ମୋ ଦାସୀ ଓ ମୋ କଥା ଅନୁସରିବେ, ଏହି ଶୁଭ୍ର ହସିଥିବା ଯୁବତୀମାନେ ଆସି, ମାଳାପୋଷାକ ନେଇଯାଅ।" ଏପରେ, ସମସ୍ତ ଯୁବତୀମାନେ କମ୍ପି, ହାତରେ ଶରୀର ଢାକି, ଜଳରୁ ବାହାରିଲେ। ସେମାନେ ଅସହାୟ ଦେଖି, ଭଗବାନ ତାଙ୍କର ଶୁଭ୍ର ଭକ୍ତିରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ମାଳାପୋଷାକ ଅନ୍ତେଜାରେ ରଖି, ହସି, ସ୍ନେହରେ କହିଲେ: "ଆପଣମାନେ ନଗ୍ନ ଅବସ୍ଥାରେ ବ୍ରତ ରଖି, ଦେବତାମାନେ ପ୍ରତି ଅପରାଧ କରିଛନ୍ତି। ହାତ ଜୋଡି ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ଏହି ଦୋଷ ଦୂର କର, ତାପରେ ପୋଷାକ ନେଇ ପିନ୍ଧ।" ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ବ୍ରଜର ଯୁବତୀମାନେ ବୁଝିଗଲେ ଯେ, ନଗ୍ନ ଅବସ୍ଥାରେ ସ୍ନାନ କରିବା ବ୍ରତର ଉଲ୍ଲଂଘନ; ତାଙ୍କର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ ପାଇଁ, ଏହାକୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସଂପାଦିତ ଅନୁଷ୍ଠାନ ଭାବି, ଦୋଷ ନ ଭାବିଲେ। ସେମାନେ ଏଭଳି ନମସ୍କାର କରିବା ଦେଖି, ଦେବକୀନନ୍ଦନ କୃଷ୍ଣ, କ୍ରୁପାରେ ବିଭୋର, ପୋଷାକ ଫେରାଇଦେଲେ। ଏତେ ଦୂର୍ବଳ, ଲଜ୍ଜିତ, ଖେଳ ଭାବରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଗୋପୀମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କ୍ଷୁଦ୍ର ଭାବିଲେ ନାହିଁ; ବିପରୀତରେ, ତାଙ୍କ ସମ୍ମିଳନରେ ଆନନ୍ଦ ଲାଗିଲା। ପୋଷାକ ପିନ୍ଧି, ମନ କୃଷ୍ଣରେ ଲଗାଇ, ଲଜ୍ଜାରେ ଚକ୍ଷୁ ନମାଇ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଯିବାକୁ ଚାହିଲେ ନାହିଁ। ଦାମୋଦର ତାଙ୍କ ଚରଣସ୍ପର୍ଶର ଇଚ୍ଛା ବୁଝି, ଏହି ବ୍ରତର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବିଷୟରେ କଥା କହିଲେ: "ହେ ଧର୍ମନ୍ୟା, ଆପଣମାନେ ମୋ ପୂଜା କରିବା ଇଚ୍ଛା ମୋତେ ଜଣା; ମୁଁ ଏହାକୁ ଅନୁମୋଦନ କରି, ଏହା ସଫଳ ହେବ।" "ଯେଉଁମାନେ ମନ କୃଷ୍ଣରେ ଲଗାଇଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା କାମନାରେ ବିକାର ହୁଏ ନାହିଁ, ଯେପରି ଭଜା ଓ ଉବା ଧାନ୍ୟ ବିରଳ ଅଙ୍କୁରିତ ହୁଏ।" "ଏବେ, ଏହି ବ୍ରତରେ ସଫଳ ହୋଇ, ଆପଣମାନେ ବ୍ରଜକୁ ଯାଅ। ଆଗାମୀ ରାତିରେ ଆପଣମାନେ ମୋ ସହିତ ରମଣ କରିବେ, କାରଣ ଏହି ବ୍ରତ ଆପଣମାନେ ମୋ ପୂଜା ପାଇଁ କରିଥିଲେ।" ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଏଭଳି ଭଗବାନଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଯୁବତୀମାନେ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇ, ଅପାର ଦୁଃଖରେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମରେ ଧ୍ୟାନ କରି ବ୍ରଜକୁ ଫେରିଗଲେ। ତାପରେ, ଦେବକୀନନ୍ଦନ କୃଷ୍ଣ, ଗୋପମାନେ ସହିତ, ତାଙ୍କ ଭାଇ ସମେତ, ବୃନ୍ଦାବନ ଛାଡ଼ି, ଦୂରେ ଗୋଧେଇ ଚାଲିଗଲେ। ମଧ୍ୟାହ୍ନ ରବିର ତୀବ୍ର ତାପରେ, ଗଛମାନେ ନିଜ ଶରୀର ଦ୍ୱାରା ଛାୟା ଦେଇ ଛତା ପରି ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ଦେଖି, କୃଷ୍ଣ ବ୍ରଜବାସୀମାନେକୁ କହିଲେ: "ହେ ଷ୍ଟୋକକୃଷ୍ଣ, ଅଂଶୁ, ଶ୍ରୀଦାମା, ସୁବଳ, ଅର୍ଜୁନ, ବିଶାଳ, ଋଷଭ, ତେଜସ୍ବିନ, ଦେବପ୍ରସ୍ଥ, ବରୂଥପ!" "ଦେଖ, ଏହି ମହାତ୍ମାମାନେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଜୀବନ ଦେଇଛନ୍ତି। ବାୟୁ, ବର୍ଷା, ତାପ, ଶୀତ ନେଇ, ଆମକୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରୁଛନ୍ତି।